Grotere stem voor apothekers
Apr16

Grotere stem voor apothekers

Fagron is in ruim 20 jaar gegroeid van een lokale Nederlandse speler op het gebied van magistrale bereidingen naar een wereldspeler actief in 29 landen, met meer dan 1.500 medewerkers en een omzet van bijna 300 miljoen vorig jaar. Dat de groei zo hard zou gaan kon Ger van Jeveren niet bevroeden toen hij in 1990 samen met de Rotterdamse apotheker Jos Thio het idee vatte om magistrale bereidingen nu eens professioneel te organiseren. Al snel was het Nederlandse Fagron geboren. Inmiddels maakt het bedrijf deel uit van het aan de beurs genoteerde Arseus. Met aan dat roer diezelfde Ger van Jeveren. Opvallend is dat Van Jeveren naast CEO van Arseus ook nog steeds verantwoordelijk is voor de activiteiten van Fagron. Wie iets over zijn kindje wil weten komt dan ook automatisch terecht bij de CEO. Een man die de hele wereld rondreist. FarmaMagazine spreekt Van Jeveren tijdens een telefonische call in Brazilië. In de lift Het gaat goed met magistrale bereidingen. In Nederland, maar zeker ook wereldwijd zitten de eigen bereidingen in de lift. Cijfers van Stichting Farmaceutische Kerngetallen laten zien dat er in 2012 meer magistrale recepten worden voorgeschreven. Terwijl in de jaren daarvoor sprake was van een dalende lijn. De trend omhoog is dus weer zichtbaar. Belangrijk voor een beursgenoteerde organisatie. “Er is sprak van een omslag. Dat komt nu ook huisartsen en specialisten het belang inzien van op maat gemaakte geneesmiddelen. Met dank aan onze mensen die op wetenschappelijke basis de specialisten de juiste informatie kunnen geven.” Maar het kan altijd beter. Overal in de wereld neemt het gebruik van magistrale bereidingen fors toe. Nederland blijft, ondanks de hervonden stijgende lijn, daar toch een beetje bij achter. Van Jeveren is duidelijk over de oorzaak. Die moeten we zoeken bij de apotheker en de positie van de zorgverlener. “In ons land doet de apotheker helaas nog te weinig om van magistrale bereidingen ook een echte meerwaarde te maken en zo geneesmiddelen op maat te maken of te laten maken. Apothekers realiseren zich nog onvoldoende wat de toegevoegde waarde van magistrale bereidingen kan zijn. Misschien komt het ook dat in Nederland de positie van de apotheker als farmacotherapeutisch specialist een beetje wordt onderschat.” Kantoor in China Fagron ziet het productaanbod steeds verder toenemen. Op de afdeling innovatie van Fagron werken meer dan 150 apothekers aan het ontwikkelen en het leveren van innovatieve concepten, producten en formules. Fagron levert halffabrikaten voor gebruik in magistrale bereidingen, zoals aquapurificata, basische oplossingen, poedermengsels, crèmes en zalfbasen. Het bedrijf levert ook hoogwaardige farmaceutische grondstoffen aan apotheken en aan de industrie. Het assortiment biedt verder apparatuur, instrumenten en accessoires voor de praktijk van...

Lees Verder
Column Ruud van der Donk: Apothekentang
Apr16

Column Ruud van der Donk: Apothekentang

Ik kom vaak op feestjes waar de mannen bij de mannen en de vrouwen bij de vrouwen zitten. De mannen bespreken dan mannendingen aan een tafel en de vrouwen vrouwendingen in een rondje van zitjes. Alle gasten voegen zich naar die conventie. Toch doorbreek ik dat patroon wel eens, door mezelf in het damesterritorium pontificaal neer te laten ploffen op een zitbank met de woorden ‘Zat hier al iemand?’ Zonder het antwoord af te wachten installeer ik me dan, achteroverleunend met mijn biertje en mijn appelpunt… (Omdat ik doorgaans erg laat op dit soort feestjes arriveer, krijg ik meestal geen koffie bij het gebak, maar een flesje pils.) Het was bij een van die gelegenheden dat ik haar ontmoette: de bibliothecaresse. Nu heb ik nooit zo over bibliothecaresses nagedacht, behalve dan in termen van nuffig, suffig en muffig, maar de schellen vielen mij al snel van de ogen. Deze bibliothecaresse wist van iedereen werkelijk het naadje van de kous. Ze kende het hele dorp en wist – eerder en beter dan de gemiddelde apotheker – precies wat hen mankeerde. Zij was namelijk degene die ieder geleend boek moest afstempelen. Iemand die met het boek ‘Pijn aan je pielemoos’ naar huis ging of met ‘Wratten en intimiteit’ vertrok dus met achterlating van flink wat verdenkingen. En ik kon daar op het feestje, schuimhappend en met appelige blik, van meegenieten. Sinds deze ervaring kom ik ook met enig wantrouwen bij de apotheker. Ook daar wachten altijd mensen op zitjes en bankjes. En je ziet er altijd wel een bekende. De aanwezigen observeren elkaar in stilte, klaar om de ander een stempel op te drukken. Ik heb dan sterk het vermoeden dat ze thuis hun verhaal beginnen met ‘Weet je wie ik nou bij de apotheek zag…?’ en dat vervolgens de hele riedel van aannames en vermoedens over het voetlicht komt. Ik krab mezelf dan ook nooit op rare plekken bij de apotheek, ook al is de jeuk ondraaglijk. Ammehoela! Om dezelfde reden geef ik de apotheker nooit de kans en plein public advies te geven. Ook al heb ik vragen als: ‘Hoe breng ik die zalf dan aan? Moet ik daar een spiegeltje bij gebruiken? Hoe zie ik of de kuur aanslaat, of moet mijn vriendin…?’ Ik ren liever naar huis, voor zover de aandoening dat toelaat, en bestudeer daar de sticker en de bijsluiter. Loek Winter nam in de vorige editie van FarmaMagazine de apotheken in de tang. En hij kneep nog eens flink door ook! Dat leverde een lawine aan verontwaardiging op. Toch kon ik me alles bij zijn geschetste ideaalbeeld voorstellen: 500 super-apotheken zonder wachtrijen en anonieme afhaalpunten...

Lees Verder
Alles gebeurt met een reden
Apr16

Alles gebeurt met een reden

In september 1992 werd een VN-vredesmacht naar Mogadishu overgevlogen om de burgers van Somalië te beschermen. Het land verkeerde in een onstabiele situatie. Het was hetzelfde jaar waarin de vijfjarige Nawal Shelilla met haar ouders, broers en zussen als politieke vluchteling naar Nederland kwam. “Van Somalië weet ik niets meer. Mijn herinneringen beginnen in Nederland in het asielzoekerscentrum (AZC). Je had daar fijne plekken om te spelen, zoals een mini golfbaan bijvoorbeeld. Ik heb een zorgeloze jeugd gehad. Vooral omdat mijn ouders alles voor ons regelden.” Een leuk gesprek met een starter in het apothekersvak. Apotheek ’t Hofke ligt in de wijk Tongelre in Eindhoven. Een gewone wijk met gewone mensen. Veel inwoners kennen elkaar. Aan de muur hangt, naast de posters die in de meeste apotheken te vinden zijn, een uitnodiging om in het plaatselijke wijkcentrum paaseieren te komen schilderen en broodhaantjes te komen bakken. Het is maandagmorgen en het is niet erg druk in de apotheek. Sinds januari 2013, werkt Nawal (26) hier als apotheker. Een half jaar nadat ze afstudeerde aan de Universiteit van Utrecht. “Vind je me jong? Valt toch wel mee? Sinds mijn 25ste moet ik nadenken over hoe oud ik ben.” Waarom heb jij voor de studie farmacie gekozen? ”Ik ben altijd ambitieus geweest. In groep zeven van de basisschool wist ik dat ik aan de universiteit wilde gaan studeren. Ik wilde iets bereiken en iets voor andere mensen betekenen. Daarom heb ik voor een studie in de gezondheidszorg gekozen. Ik nam me ook voor om me de rest van mijn leven te blijven ontwikkelen. Na het VWO kon ik kiezen uit verschillende studies. Ik heb nog even nagedacht over tandheelkunde, maar het werd farmacie omdat het een brede studie is: scheikunde, biologie en vooral het contact met patiënten boeide me. Wat ook meespeelde is dat je als openbaar apotheker een eigen bedrijf runt. Gezondheidszorg en economie; die combinatie vind ik nog steeds aantrekkelijk.” Vond je het een leuke studie? “Na het eerste jaar had ik sterk het gevoel dat ik iets miste. Het was erg theoretisch allemaal. Ik zag niet wat de theorie voor de praktijk van alledag kon betekenen. Gelukkig ben ik niet iemand die snel opgeeft, dus ik heb doorgezet. Vanaf het tweede jaar werd het alleen maar leuker. Vooral de masteropleiding vond ik interessant. Ik heb gekozen voor patiëntgerichte zorg en geneesmiddelengerichte profielen zoals geneesmiddelenontwikkeling en cardiovasculaire therapie. En om op jouw eerdere vraag terug te komen…  nee, ik was beslist niet een van de weinige vrouwen op school. De vrouwelijke studenten farmacie zijn in de meerderheid en er zijn ook veel niet-westerse studenten. Ik was zeker niet de...

Lees Verder
Schandalig!
Apr16

Schandalig!

En toen was het ineens 1985. In een klap was de droom voorbij, Oostenrijkse wijnbouw zou nooit meer hetzelfde zijn. Dit keurig georganiseerde land van bergen en gründlichkeit werd in de rust verstoord. Hier eindigde het succesverhaal van goedkoop geproduceerde zoete witte wijnen. De vraag – zeker in Duitsland – naar goedkope zoete witte wijnen was groot in die tijd. Maar omdat niet alle druiven altijd de volledige rijpheid voor het maken van zoete wijnen behalen moest er een oplossing komen. En die kwam er; antivries, oftewel 1,2 ethaandiol! (ethyleenglycol) Niet bedoelt om de druiven tegen vorst te beschermen, of om de hydraulische remmen van de oogstmachines beter te laten functioneren. Nee, deze ‘alcohol’ – met als eigenschap een zoete smaak – bood een prachtige oplossing voor wijnen met een te laag suikergehalte. Zo kon er ineens van onrijpe druiven of wijnen met te weinig restzoet toch ‘zoete’ wijn gemaakt worden, met alle gevolgen van dien… Een aantal mensen werd blind en in Italië vonden meerdere mensen de dood. Dit werd – zoals we van Italianen gewend zijn – keurig in de doofpot gestopt en we hebben hier nooit meer wat over gehoord. Er wordt overigens nog steeds getwijfeld of de wijnboeren daadwerkelijk 1,2 ethaandiol hebben toegevoegd, of dat het toch diethyleenglycol was. In Oostenrijk vond een volledige transformatie van de wijnwetgeving plaats en deze wordt gezien als de strengste ter wereld. Dit heeft een zeer positieve uitwerking gehad op de gemiddelde kwaliteit van Oostenrijkse wijnen. Door deze strenge wetgeving (met bijhorende controles) zijn de wijnen schoon, zuiver, lekker en van zeer goede kwaliteit. Daarnaast is tot in detail op het etiket terug te vinden wie-wat-waar het is gemaakt, hoe het smaakt en welke classificering de wijn heeft meegekregen. Maar vergeet niet dat veel mensen nog met regelmaat refereren aan die Oostenrijkse wijnen met antivries. En dat niet alleen de export van Oostenrijkse-, maar ook van de Australische wijnen eind jaren tachtig een deuk opliep. In het Engels liggen de landen ‘Austria’ en ‘Australia’ toch ineens heel dicht bij elkaar! Wijnadvies Een goed voorbeeld van een Oostenrijkse wijn van sublieme kwaliteit is de Grüner Veltliner van het huis Pichler uit Wachau. Zij produceren kristalheldere en stijlvolle wijnen met een groot palet aan fruit. Deze wijn heeft al in z’n jeugd een enorme vulling van rijp fruit en kruidigheid. Een rijke neus en een mondvullend palet, met een eindeloze finale. Zum Whol! ❦ U kunt onze vinologen Sanne Staal en Jens Vergouwen ook bezoeken in hun winkel in ‘s-Hertogenbosch. Hinthamerstraat 102 |...

Lees Verder
Pagina 2 van 212