Zorginstellingen op zoek naar privaat geld
jun17

Zorginstellingen op zoek naar privaat geld

UTRECHT (ANP) – Zorginstellingen gaan actief op zoek naar privaat geld om de nodige investeringen zoals onderhoud en renovaties medegefinancierd te krijgen. Dat zegt werkgeversorganisatie Actiz naar aanleiding van een enquête onder haar leden. Daaruit bleek dat circa 20 procent moeite heeft om geld voor dergelijke projecten los te krijgen bij banken.

Lees Verder
‘Leg behandelingen borstimplantaten stil’
jun17

‘Leg behandelingen borstimplantaten stil’

AMSTERDAM (ANP) – De behandelingen met siliconen borstimplantaten moet voorlopig worden stilgelegd totdat bewezen is dat er geen negatieve gezondheidseffecten kleven aan de ingrepen. Dat eist de Stichting voor vrouwen met Siliconenimplantaties (SvS) dinsdag bij de bestuursrechter in Amsterdam.

Lees Verder
Steeds meer pechvogels willen oranje gips
jun17

Steeds meer pechvogels willen oranje gips

AMSTERDAM (ANP) – Veel patiënten willen oranje gips vanwege het wereldkampioenschap voetbal. Dat blijkt uit een maandag gehouden rondgang langs verschillende Nederlandse ziekenhuizen. Exacte cijfers zijn er niet.

Lees Verder
‘Zet topman NZa op non-actief’
jun15

‘Zet topman NZa op non-actief’

DEN HAAG (ANP) – GroenLinks en SP in de Tweede Kamer vinden dat de topman van de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) uit zijn functie moet worden gezet. In elk geval zolang nog onderzoek loopt naar de NZa. De partijen melden dat zaterdag in reactie op een publicatie in NRC Handelsblad over buitenlandse dienstreizen van de voorzitter van de Raad van Bestuur bij de...

Lees Verder
Trots
jun13

Trots

Gefeliciteerd, Niels. Het is geloof ik tien jaar geleden dat je je eerste redactioneel in de wereld van de farmacie schreef.  Wat vliegt de tijd. Alsof het gisteren was, Bas. De titel van dat stukje in het Pharmaceutisch Weekblad luidde: Trots. Daarin vroeg ik me af waarom apothekers zo veel goede dingen doen, maar dat niet aan de buitenwereld vertellen. Ach, het is ons vak en daar loop je niet mee te pronken, zo dacht de sector. Wees eens beetje trots op je beroep en je resultaten die je als apotheker bereikt, riep ik toen. Nou, dat heeft geholpen! Apothekers zitten nog steeds in de kast als je het mij vraagt. Dan doen artsen het stukken beter. Hoe trots loopt die specialist door de OK, alle wandelgangen van het ziekenhuis en over de golfbaan als hij weer eens een leven heeft gered. Terwijl apothekers dagelijks levens redden door alleen al goed naar recept en patiënt te kijken. Precies, maar in plaats van daarop trots te zijn en uit te stralen dat je als apotheker levens redt en ziekenhuisopnames massaal voorkomt, pakken we beschroomd de telefoon om De Arts te bellen: ‘Eh mag ik heel misschien even storen? Een patiënt van u, daar zou ik het heel graag even met u over hebben? Oh, dat komt nu niet uit? Zal ik vanmiddag terugbellen? Of anders morgen?’ Terwijl apothekers een cruciale rol hebben in de driehoek effectiviteit, veiligheid en kosten. Maar pakken van die rol, ho maar. Hoe zou dat toch komen? Kwestie van ballen en ego, Bas? Neem de tandartsen. Die claimen dat zij de enige zorgverlener zijn die patiënten jaarlijks twee keer zien. Mooie claim. Terwijl apothekers patiënten soms wel wekelijks zien en spreken. Het begint met geloven in jezelf.  Misschien moeten apothekers beginnen met hardop zeggen waar ze goed in zijn: effectiviteit, veiligheid en kosten. Briljant! Effectiviteit, veiligheid en kosten, het nieuwe mantra van de apotheker! ❦ Bastiaan Witvliet,...

Lees Verder
Zorgdebat: Het nieuwe zorglandschap vanuit patiëntenperspectief
jun13

Zorgdebat: Het nieuwe zorglandschap vanuit patiëntenperspectief

Hoe ziet het zorglandschap van de toekomst eruit, welke positie heeft de patiënt daarin, en vooral: wat is de rol van ICT in dit landschap? Die vraag legden PharmaPartners en PinkRoccade Healthcare neer als basis voor het debat van 15 mei jongstleden onder de titel ‘Het nieuwe zorglandschap vanuit patiëntenperspectief’. PharmaPartners en PinkRoccade Healthcare, marktleiders in zorgspecifieke software, presenteerden in januari 2013, samen met strategisch adviesbureau Benthurst, de zorgvisie Het stormt in de polder. Deze zorgvisie schetst de contouren van een nieuw zorglandschap en vormde het vertrekpunt voor een dialoog met patiënten en zorgprofessionals. Op basis van de beschreven visie faciliteerden de partijen anderhalf jaar een discussie over de inrichting van het nieuwe zorglandschap. Op 15 mei sloten zij deze af met een slotdebat waarin het patiëntenperspectief centraal stond. Gillis Jonk, strategieconsultant van Benthurst & Co, beschreef tijdens deze bijeenkomst de totstandkoming van de zorgvisie. Om deze zo goed mogelijk te laten aansluiten op het veld, werd gekozen voor een aanpak waarbij gesprekken werden gevoerd met een groot aantal veldpartijen. Dit leidde tot een opmerkelijke uitkomst, vertelde Jonk: “Iedereen wist heel goed waar het met de zorg naar toe moet, maar een rode draad in wat zij vertelden ontbrak. De zorg is heel gefragmenteerd, iedereen had zijn eigen verhaal vanuit zijn eigen perspectief. Het is een enorme opgave om hierin eenheid te brengen. En de infrastructuur voor die eenheid ontbreekt nog steeds.” Je eigen zorg inrichten Niet echt een werkbaar uitgangspunt om op voort te borduren dus. De onderzoekers van Benthurst besloten daarom hun licht op te steken bij andere marktsectoren, waar die infrastructuur of delen ervan al wel tot stand zijn gekomen. “Ikea bijvoorbeeld heeft een programma ontwikkeld waarmee mensen zelf hun keuken kunnen ontwerpen”, vertelde Jonk. “En een keuken ontwerpen is toch echt geen geringe opdracht. Misschien kunnen we ICT ook inzetten om mensen te betrekken bij het inrichten van hun eigen zorg.” Een begrijpelijke gedachte, want dat in de toekomst meer zelfregie van de patiënt verwacht wordt is duidelijk. Maar voor die zelfregie heeft de patiënt wel de middelen nodig, en daarin speelt ICT een belangrijke rol. Om ervoor te zorgen dat de patiënt die zelfregie volledig kan benutten, moet nog wel wat veranderen, stelde Jonk. Hij benoemde hierbij vier niveaus: – Landelijk: denk hierbij bijvoorbeeld aan een landelijk digitaal netwerk voor de logistiek van geneesmiddelen, of gegevensuitwisseling tussen diagnostische centra. – Regionaal: bijvoorbeeld als regionaal cardiologienetwerk een applicatie ontwikkelen waarmee de patiënt zelf metingen kan verrichten. – Wijkniveau: denk aan Albert Heijn, dat in zijn supermarkten alle vroegere buurtwinkels verenigt. Iets soortgelijks gebeurt in de eerstelijnszorg met de komst van geïntegreerde eerstelijnsgezondheidscentra. – Zorg bij...

Lees Verder
Column Jan Dirk Jansen: Geen trek in een gesprek
jun13

Column Jan Dirk Jansen: Geen trek in een gesprek

Op 1 juli 2008 werd de uniforme receptregelvergoeding door de NZa afgeschaft en vervangen door de gedifferentieerde prestatiebekostiging. Men introduceerde een tweetal basisprestaties waarop een serie toeslagen van toepassing kon zijn, zoals een eerste uitgifte, een bereiding of een dienstrecept. De tarieven werden vastgesteld op basis van de gemiddelde kostprijs van de betreffende handeling en omdat er tussen apotheken de nodige verschillen zitten in de levering van de verschillende prestaties, lijkt deze differentiatie een eerlijk uitgangspunt voor een tariefsysteem. Centrale landelijke apotheken die zich specialiseren in herhaal­medicatie kregen daardoor minder, apotheken met veel eerste uitgiftes, eigen bereidingen en dienstrecepten kregen meer. Loon naar werken en minder ergernis over free riders die voorheen de krenten uit de pap konden vissen. Openbare apothekers blij zou je zeggen. En in eerste instantie was er, behoudens de perikelen rond preferentie, ook niet al te veel gedoe over  tarieven en toeslagen, totdat de NZa, op verzoek van de verzekeraars, per 1 januari jongstleden de eerste uitgifte toeslag verving door de zelfstandige prestatie ‘Eerste Terhandstellingsgesprek’. Apothekers zouden onterecht declareren en zo kon de klant beter controleren of het gesprek ook daadwerkelijk gevoerd was. De vrees van apotheekorganisaties, die bij de rechter tevergeefs protest aantekenden tegen dit besluit, werd al snel bewaarheid. Sinds de introductie is er sprake van een hausse aan negatieve reacties van klanten aan de balie, van consumentenorganisaties en via de media. Plotseling worden er bij allerlei andere tarieven en verschillen in prijzen, bijvoorbeeld door contractering of preferentie, ook vraagtekens gezet. Zo kan de per locatie wisselende ANW toeslag eveneens rekenen op veel onbegrip. Een kleine greep uit een hele lange lijst met koppen; ‘Apotheker knoeit met uitleg’, ‘Vrouw weigert pil van 33 Euro van dienstapotheek Ede die normaal 24 cent kost’, ‘Apotheek rekent boete voor halen recept op zaterdag’. Uit reacties van klanten blijkt dat de apothekers in 99% van de gevallen verantwoordelijk gehouden worden voor de prijssprongen die het gevolg zijn van een opgelegde systematiek. ‘Schandelijk dat een gesprek niet is inbegrepen, in een winkel hoef ik toch ook niet te betalen voor een advies’ is de algemene trend. Het trieste gevolg is dat het vertrouwen in de apotheker als zorgverlener afbrokkelt en het imago van graaier weer opdoemt, dat apothekers voor het bewaren van de goede vrede minder declareren dan waar zij recht op hebben en dat patiënten regelmatig bezwaar maken tegen een belangrijk stukje zorg die de apotheker volgens zijn beroepsnormen verplicht is te leveren. Verzekeraars en consumentenorganisaties zijn inmiddels in de weer om aan hun verzekerden en achterban uit te leggen hoe de tarieven van apothekers in elkaar steken. Ik ben echter bang dat de opgelopen imagoschade niet...

Lees Verder
Column Henk Pastoors: Het medicijn van de troost
jun13

Column Henk Pastoors: Het medicijn van de troost

Als veertienjarige jongen heb ik me voorgenomen nooit oud, grijs, kaalhoofdig, te dik, laat staan ongelukkig te worden. Inmiddels bijna 56 en moet je mij nou eens zien… Maar ik leef gewoon door. Tegen beter weten in natuurlijk, want hoe lang ik de surplace van het leven ook volhoud, ik zal een keer af moeten stappen. Maar om nu al naar binnen te lopen bij mijn apotheek en vragen om 8 gram pentobarbital in poedervorm getuigt nu niet echt van realiteitszin. Hoewel het wel een kijkcijferkanon zou zijn, omdat Reinoud Oelewapper live mijn verrijzenis zou kunnen uitzenden. Het leven is me wat. Een kind op aarde zetten is een vorm van publieke brandstichting. Aanvankelijk warm je je een paar jaar aan dat vuur, maar de meeste jaren staan in het teken van bluswerkzaamheden en het sein ‘brandmeester’ komt waarschijnlijk pas bij de begrafenis. In de context van deze filosofie voor dummy’s is mijn advies: beweeg vrijmoedig door het domein wat leven heet, maar doe overdag wel iets nuttigs in het huishouden, kunst, literatuur, gezondheidszorg en zeker in de liefde. Mijn doelgroep zal zich wel bezighouden met existentiële vragen. Bijvoorbeeld: als God niet bestaat, waarom vieren we dan kerstmis? En datzelfde kun je je afvragen over antidepressiva, die in Nederland zo’n beetje door het drinkwater zijn aangelengd. Wie zich dat niet afvraagt moet het boek: Let Them Eat Prozac maar eens lezen. Of wat te denken van het drankje van Souvenaid, van Nutricia, tegen Alzheimer. Geloof mij, je kunt net zo goed ander behang nemen want dat doet natuurlijk ook niets. Allemaal onzin-zorg. Nee, dan die ‘spirituvelen’. Die maken nooit fouten. Het is immers niet mogelijk naast een energiebaan te prikken die er niet is of de diagnose lek in een aura te missen. Een aura bestaat namelijk helemaal niet. Homeopathie? Overdoseringen zijn daar onmogelijk; er zit namelijk niets werkzaams in. Hypocriet eigenlijk dat een apotheker dat met wetenschappelijke opsmuk verkoopt. Dichter bij huis is er een dalend vertrouwen in het artsenambacht en de stethoscoop, maar een stijgende devotie voor medische beeldtechnieken en upcoding. Medische bangmakerij-fabrieken waarbij je je als een kip voelt aangehaakt in zo’n verwerkingslijn. Zij het dat daar de logistieke stappen in het proces wel goed zijn geregeld. Maar ook in het ziekenhuis ben je een filet voordat je tok kunt zeggen. Ik ben echt niet met het verkeerde been uit m’n moeders baarmoeder gestapt. Mijn zienswijze is volledig te beschouwen als 100% zelf aangedaan leed. Gelukkig is er binnenkort ‘mijn apotheek nieuwe stijl’. Daar ben ik welkom, word ik op mijn gemak gesteld terwijl de apotheker mij op Socratische wijze vragen stelt. Daar wordt geïnformeerd of...

Lees Verder
Drijfveren: 100% MR
jun13

Drijfveren: 100% MR

“Marie Renée (MR) Pijnaker buigt voorover: “Weet je wat het is? Ik ben iemand die de dingen graag op mijn eigen manier doe. Ik hou er niet van als iemand tegen mij zegt: ‘Je móet dit of dat’. Ik móet helemaal niets… Als ik verantwoordelijk ben voor een bepaald project, bijt ik me daar helemaal in vast. Dan mag niemand mij inhalen. Het moet goed zijn, tot in de puntjes kloppen.” MR: apotheker, hondenmoeder van ‘meisje’ Bruna, gek op het land Nieuw-Zeeland, plantenliefhebber, flinke tuinvrouw, fervent motor-fan die een Bonneville rijdt. Ze is uitgesproken en autonoom. En zodra je denkt haar een beetje te kennen, blijkt het toch weer nét iets anders te liggen. Hoe ziet je werk eruit? Marie René: “Ik ben apotheker in twee politheken en ik werk voor ziekenhuis VieCurie. De patiënten die bij ons in de poliklinische apotheek komen, zijn vrijwel allemaal door de huisarts doorverwezen naar een specialist in het ziekenhuis. Het zijn met name complexe en oncologische patiënten. Een ander deel van mijn tijd werk ik voor de ziekenhuisapotheek in Venlo. Het VieCurie ziekenhuis heeft namelijk de ambitie om ook patiënten in extramurale instellingen van medicatie te voorzien. Denk aan verpleeghuizen, gevangenissen en psychiatrische ziekenhuizen, zoals bijvoorbeeld het Vincent van Gogh Instituut. Ook zij worden beleverd door de ziekenhuisapotheek. Met name dit extramurale stuk is mijn werkveld.” In de poliklinische apotheek heb je geen vaste klantenkring? “Nee, een paar uitzonderingen daargelaten. En nu vraag je waarschijnlijk of ik dat erg vind? Nou, niet echt. Om het maar even chique te zeggen: zo voelt het  althans in deze fase van mijn leven. Mijn uitdaging zit in het ‘gewone’ apothekerswerk in de politheek en met name in de projecten die ik uitvoer voor de ziekenhuisapotheek. Op dit moment zijn we bezig met een project om artsen binnen een speciaal onderdeel van een extramurale instelling, elektronisch te laten voorschrijven. Ook de verpleegkundigen gaan elektronisch registreren. Dat betekent dat er heel wat neuzen dezelfde kant uit moeten. In dit project trek ik de kar en elke dag denk ik weer: ‘Wat is dit leuk! Ik krijg er veel positieve energie van. Ja, het aansturen van mensen… het samen voor elkaar krijgen, ik geloof dat ik daar het meeste talent voor heb.” Altijd gewerkt als apotheker? “Ik ben bijna 25 jaar apotheker. Toen ik afgestudeerd was, wist ik één ding zeker. Ik wilde iets van de wereld zien. Grenzen verleggen, de horizon verbreden. Dat kon in de farmaceutische industrie. Daar heb ik een boeiende tijd gehad. Ik zat in de farmacie maar er kwam ook veel management bij kijken. Dat heb ik 12 jaar met plezier gedaan. Om...

Lees Verder
‘Screen gezin dierenarts op bacterie’
jun13

‘Screen gezin dierenarts op bacterie’

AMSTERDAM (ANP) – Gezinsleden van dierenartsen die werken met varkens en kalveren zouden bij opname in het ziekenhuis standaard moeten worden getest op de ziekenhuisbacterie MRSA. De kans dat ze drager zijn van de resistente bacterie is namelijk groter dan gemiddeld. Daarvoor pleit onderzoeker Erwin Verkade van het VUmc in Amsterdam. Het academisch ziekenhuis bracht de resultaten van zijn onderzoek donderdag naar...

Lees Verder