Drijfveren: Samen werken of samenwerken?

FarmaMagazine_PM Apotheker-1De ontwerper van de Amersfoortse wijk Kattenbroek wilde een gezonde, veilige en vrolijke omgeving bouwen, waar mensen zich thuis voelen en kriebels krijgen om te dromen. Op het eerste gezicht lijkt dit aardig gelukt. In deze wijk ligt de apotheek van deze editie: Alphega Apotheek Kattenbroek, onderdeel van Gezondheidscentrum Kattenbroek. Anniek Ligtenberg, apotheker en Marieke Vegter in opleiding tot openbaar apotheker, zitten samen aan de koffie. Anniek: “Ik kies er bewust voor om opleidingsapotheker te zijn ook al schept dat verplichtingen. Ik zit ruim 33 jaar in het apothekersvak en vind het leuk om jongeren enthousiast te maken voor iets waar ik mijn ziel en zaligheid in stop. Dat meen ik serieus.” Marieke knikt: “Ja hoor, dat lukt!”

Apotheek Kattenbroek werd in 1991 geopend. Anniek: “Toen liepen de schapen nog in onze achtertuin maar dat is allang verleden tijd. We hebben een fijn team dat solidair is met elkaar. We zien problemen als een uitdaging. De klanten van deze apotheek zijn jong, hoogopgeleid en mondig. We hebben verlengde openingstijden omdat veel mensen buiten de stad werken. We krijgen veel, heel veel mails. Zeker op maandag zit de mailbox vol als iedereen in het weekend op internet heeft gezeten. Het is fijn dat ze de apotheek weten te vinden, maar soms ben ik er wel erg veel tijd aan kwijt.”

Als opleidingsapotheker ben je vast didactisch ingesteld?
Anniek: “Het onderwijs zit wel een beetje in de familie. Ik denk dat ik mijn didactische kwaliteiten vooral gebruik aan de balie. Als patiënten weten hoe een geneesmiddel werkt, creëer je therapietrouw. Voorlichten en uitleggen is een soort missie van mij en de assistentes. Helaas zie je dit niet terug in klanttevredenheidsonderzoeken. Dit heeft waarschijnlijk te maken met verwachtingen, patiënten lijken het vanzelfsprekend te vinden. Ik vind het wel eens lastig om voor het voetlicht te krijgen dat we veel aan voorlichting doen.”

Hoe is de samenwerking met de huisartsen in het centrum?
Marieke: “Een van de samenwerkingsvormen die wij hebben zijn de multimedicatiegesprekken over patiënten met meer dan zeven geneesmiddelen. We gaan eerst in gesprek met de patiënt en vervolgens overleggen we met de huisarts om het gebruik te optimaliseren. Dat koppelen we vervolgens weer terug naar de patiënt. Het kost  best veel tijd. Soms worden er geneesmiddelen geschrapt, soms komen er medicijnen bij. Ook afhankelijk van de wensen van de patiënt natuurlijk. Wij inventariseren, benaderen de patiënten, bekijken labwaardes. Ja, wij zijn zeker de kartrekkers van dit overleg.”

Hoe verloopt het FTO?
Anniek: “We hebben twee FTO‘s. Een met de huisartsen van het gezondheidscentrum en een met de huisartsen er buiten. Ze zijn heel verschillend. We komen eens per twee maanden bij elkaar en wij zijn wel de initiatiefnemers.
De onderwerpen van het overleg  zijn vaak gerelateerd aan veranderende of aangepaste NHG-standaarden of iets dat in het nieuws is. We maken een jaarkalender met onderwerpen. Ons FTO is  groot begonnen maar na verloop van tijd is de groep gesplitst. Huisartsen willen graag casuïstiek bespreken. Gewoon concreet, met specifieke voorbeelden uit de praktijk met een terugkoppeling van prescriptiecijfers. Praktische handvatten. Minder algemeen. Dat gaat beter in een klein FTO, zoals we nu hebben. Ik begrijp dat wel.”

Zijn huisartsen blij met jullie?
Anniek lacht: “Ook hier heb je te maken met een verwachtingspatroon. De lijntjes zijn kort en ze bellen vaak en wij zijn altijd bereikbaar. Dat is prima. Maar huisartsen zijn niet zo complimenteus… Hoewel, laatst zei een huisarts dat zij veel vertrouwen in mij had. Dat deed me goed. Het feit dat ze zo gemakkelijk bellen zegt natuurlijk ook wel iets.”

Hoe zien jullie de samenwerking in de toekomst?
Marieke: “Ik denk dat als we het voorbereiden van het FTO meer samen zouden doen, dat de inhoud ten goede zou komen. Hoe zal ik dit voorzichtig zeggen… ik krijg wel eens het gevoel dat wij meer belang hechten aan het FTO dan de huisartsen. Mijn collega komt er zelfs voor terug op haar vrije dag. Wij zijn er altijd. Maar ik kan natuurlijk niet voor alle FTO’s spreken.”

Wat ligt aan dit verschil van belang ten grondslag?
Marieke: “Ik heb in september meegewerkt aan de organisatie van een symposium namens de Vereniging van Jonge Apothekers (VJA) en Landelijke Organisatie Van Aspirant Huisartsen (LOVAH) over de samenwerking tussen apothekers en huisartsen. Het thema was: ‘samenwerken of samen werken. In welk sprookje geloof jij?’ Oftewel: wat gaan we doen om de samenwerking tussen apothekers en huisartsen te intensiveren en te verbeteren. Bezoekers waren erg enthousiast. We hadden verschillende sprekers en workshops en steeds was de boodschap dezelfde: hoogste tijd om elkaar beter te leren kennen. Veel huisartsen hebben echt geen idee van wat wij doen, en andersom.”

Hoe zou je dit kunnen veranderen?
Marieke: “De faculteit farmacie en geneeskunde zijn twee verschillende werelden, staan nog ver van elkaar af. Dat kan en moet anders. Kennis opdoen van elkaar zou een vast onderdeel van het curriculum in de (vervolg)opleidingen moeten zijn. Ik denk dat je aan de basis moet beginnen, daar is nog heel veel winst te behalen.”

In ‘Drijfveren’ spreken we met apothekers in Nederland. Van het kleinste dorp tot de grootste stad in het land vertellen apothekers over zichzelf, hun vak, ambities en keuzes die ze dagelijks maken. Met andere woorden: Wat bezielt uw collega’s? In deze editie: Anniek Ligtenberg, gevestigd apotheker en Marieke Vegter, apotheker in opleiding tot openbaar apotheker specialist bij Alphega Apotheek Kattenbroek in Amersfoort.

Tekst en foto: Cai Vosbeek

 

 

 

 

Gerelateerde berichten

  • Drijfveren: Contra-tiempoDrijfveren: Contra-tiempo Met een artikel uit de Elsevier met de veelzeggende titel ‘Quo vadis apotheker?’ onder de arm stap ik Service Apotheek Duiven binnen. Een prachtige apotheek die samen met meerdere […]
  • Drijfveren: Kwaliteit met een grote K, Zorg met een grote ZDrijfveren: Kwaliteit met een grote K, Zorg met een grote Z De eerste gedachte die ik heb als ik Nistelrode binnenrijd: ‘hier is geen apotheek nodig’. Het ziet er allemaal welvarend en gezond uit. Mensen op de fiets, bij de supermarkt; rust en […]
  • Drijfveren: De doelen van DidemDrijfveren: De doelen van Didem ‘Niet meer wachten in de apotheek’, zo valt te lezen op de website van Apotheek Prinsenland. Je moet een zekere vorm van zelfvertrouwen en moed hebben, wil je zo’n bewering openbaar maken. […]
  • Apotheker Rob Linde: Eerst inhoud, daarna vormApotheker Rob Linde: Eerst inhoud, daarna vorm Rob Linde is een apotheker met passie. Dat klinkt als een promotiefolder uit de jaren 80 en smaakt naar een uitgeknepen citroen. Toch gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat het écht zo is. […]
  • Een kwestie van lefEen kwestie van lef Dit is het tiende artikel in de reeks: ‘Drijfveren’. Van het laagste punt in Nederland Nieuwerkerk aan den IJssel, tot het hoogste punt de Vaalserberg, vertellen apothekers over zichzelf, […]

Auteur: redactie
Categorie: E10
Tags: , , , ,

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *