Bestiaire D’amour

Henk Pastoors juni 2013-2In het kader van het Holland Festival viel mij het geluk ten deel bij de theatervoorstelling van Isabella Rossellini met de titel Bestiaire D’amour aanwezig te zijn. Nu ben ik sowieso geboeid door diversiteit, maar deze voorstelling heeft mij weer even met de neus op de feiten gedrukt rondom lust, liefde en seks. Ik ben weer helemaal bij met wat een vrouwtjeseend allemaal met haar vagina kan. Of dolfijnen, jong en oud, die geen gaatje onbenut laten. Sommige mannetjesinsecten worden direct na hun daad opgegeten door het vrouwtje en de zalm paart nog een keer voordat hij sterft op de plaats waar hij geboren is. Een echte beestenboel.

In de zorg hebben wij onze eigen diversiteit, doorgaans  ‘praktijkvariatie’ genoemd, en daar hebben we het knap lastig mee. Wij persen het ambacht van de zorg in richtlijnen en protocollen en noemen dat ‘verantwoorde’ zorg.  Alles daarbuiten is per definitie slechte zorg, niet evidence based, fraude of eufemistisch gesteld  prestatie-indicatoren. In de zorg hebben we ook onze eigen strategieën tot overleving. Om maar eens wat actueels te noemen: wat te denken van het akkoord om medisch specialisten verantwoordelijk te maken voor de ziekenhuisomzet, productievolume en zorginkoop. Deze  ‘paringsdrang’ van beleidsmakers is een hilarisch theaterstuk op zich, want tot voor kort dacht ik dat ze vooral hun legitimiteit haalden door voor u en mij te werken. Met dergelijke afspraken maken we de zorg pervers en tart ze de essentie van het vertrouwen in de arts-patiënt relatie. Er dringt in een razend tempo een ‘mistbank’ van niet transparant zijn de spreekkamer binnen. Bovendien veronachtzamen we de kracht van praktijkvariatie als bron tot innovatie.

Apothekers zouden omwille van de transparantie zorg en handel volledig moeten scheiden. In de medisch specialistische zorg wordt deze combinatie nu juist omarmd als beheersinstrument. Derhalve ben ik stomverbaasd over alle agitatie over het opheffen van artikel 13 en tegelijkertijd het ‘Paard van Troje’ binnenhalen met dit akkoord. Ik ga verward de zomer in en ben het vooral met Prof. Dr. Paul Frissen eens: “De maakbaarheid van de zorg is een illusie”. Variatie is een gegeven en laten we ons er maar over verwonderen, net als bij Bestiaire D’amour.

 

Tekst: Henk Pastoors

Auteur: redactie
Categorie: Columns
Tags: ,

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *