Column Jan Dirk Jansen: Dansen op de rand van de vulkaan

Het is herfstvaHoofdredactioneel_JAN_DIRK_WEBkantie en we zijn voor een week afgereisd naar een zonnig oord. Vanaf het strand hebben wij uitzicht op twee slapende vulkanen, les Pitons. Het is een idyllische plek en een voorrecht om hier te verblijven.

Ineens moet ik denken aan het KNMP congres van een week geleden. De afgelopen jaren ben ik meer op de expositie te vinden dan in de congreszaal. Dat heeft te maken met het vertegenwoordigen van het bedrijf waar ik voor werk en al doende spreek je heel wat apothekers op zo’n dag. Omdat we 30 jaar bestaan, bevond ik mij in een feestelijk aangeklede stand onder kleurige ballonnen, met mooie wijnen op tafel en omringd door goed gemutste medewerkers, klanten en relaties. De stemming zat er vanaf het begin al goed in.

Tegen het einde van de dag begonnen er op verschillende plaatsen bands te spelen, soms tegen elkaar in, DJ’s namen plaats achter draaitafels, uit de diverse taps van leveranciers stroomde bier, flessen wijn werden ontkurkt en hier een daar werd gedanst. Het kan zijn dat ik teveel van die mooie wijnen heb geproefd maar ik had het idee dat de stemming onder apothekers op het congres veel beter was dan in de afgelopen jaren. Er werd minder geklaagd en meer gelachen. Ook na het congres was het nog lang gezellig in de binnenstad van Utrecht. Gaat het beter met onze beroepsgroep of vormt het congres een uitlaatklep voor de dagelijkse misère?

Van de buurman kreeg ik de volgende dag een artikel over apothekers, die dure academici die toezicht houden op het schuiven van doosjes. Iets dat goed door minder geschoolden kon worden overgenomen, volgens de journalist in kwestie. Verderop werd de vergelijking met parlevinkers gemaakt, een ander beroep dat inmiddels uitgestorven is. Mijn buurman, die mij met enige regelmaat hoort mopperen over de gang van zaken, leeft inmiddels met de beroepsgroep mee en vindt dat de apothekers wel voldoende zijn aangepakt. Hij zei dat ik het mij maar niet teveel moest aantrekken. In het laatste deel van het artikel werd de toonzetting gelukkig iets genuanceerder en ging het over de kennis van de apotheker die beter benut zou kunnen worden en over verzekeraars die daarvoor moeten zorgen. Ik denk dan aan al die moeizame gesprekken tussen apothekers, verzekeraars en beleidsmakers waar ik het afgelopen decennium getuige van mocht zijn. Het gaat allemaal zo tenenkrommend langzaam.

Waarom vieren we eigenlijk feest op het KNMP congres? Begrijp mij niet verkeerd. Ik ben gek op een feestje met gelijkgestemden en sta altijd als eerste aan de bar met een wijnglas. Maar eigenlijk zouden we getergd moeten zijn en dit jaar weer een beetje meer dan vorig jaar. Waarom kunnen we nog steeds niet goed laten zien wat we kunnen? Ligt het aan de verzekeraars, de tariefstructuur, VWS, de KNMP, aan onszelf of aan alles bij elkaar? Kijkend naar de vulkanen en met het beeld van de dansende apothekers op het KNMP congres op mijn netvlies, schiet mij ineens de titel voor dit stukje te binnen; dansen op de rand van de vulkaan.

Auteur: redactie
Categorie: Columns
Tags: ,

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *