Column Jan Dirk Jansen: Geen trek in een gesprek

Jan-Dirk-JansenOp 1 juli 2008 werd de uniforme receptregelvergoeding door de NZa afgeschaft en vervangen door de gedifferentieerde prestatiebekostiging. Men introduceerde een tweetal basisprestaties waarop een serie toeslagen van toepassing kon zijn, zoals een eerste uitgifte, een bereiding of een dienstrecept. De tarieven werden vastgesteld op basis van de gemiddelde kostprijs van de betreffende handeling en omdat er tussen apotheken de nodige verschillen zitten in de levering van de verschillende prestaties, lijkt deze differentiatie een eerlijk uitgangspunt voor een tariefsysteem.

Centrale landelijke apotheken die zich specialiseren in herhaal­medicatie kregen daardoor minder, apotheken met veel eerste uitgiftes, eigen bereidingen en dienstrecepten kregen meer. Loon naar werken en minder ergernis over free riders die voorheen de krenten uit de pap konden vissen. Openbare apothekers blij zou je zeggen. En in eerste instantie was er, behoudens de perikelen rond preferentie, ook niet al te veel gedoe over  tarieven en toeslagen, totdat de NZa, op verzoek van de verzekeraars, per 1 januari jongstleden de eerste uitgifte toeslag verving door de zelfstandige prestatie ‘Eerste Terhandstellingsgesprek’. Apothekers zouden onterecht declareren en zo kon de klant beter controleren of het gesprek ook daadwerkelijk gevoerd was.

De vrees van apotheekorganisaties, die bij de rechter tevergeefs protest aantekenden tegen dit besluit, werd al snel bewaarheid. Sinds de introductie is er sprake van een hausse aan negatieve reacties van klanten aan de balie, van consumentenorganisaties en via de media. Plotseling worden er bij allerlei andere tarieven en verschillen in prijzen, bijvoorbeeld door contractering of preferentie, ook vraagtekens gezet. Zo kan de per locatie wisselende ANW toeslag eveneens rekenen op veel onbegrip. Een kleine greep uit een hele lange lijst met koppen; ‘Apotheker knoeit met uitleg’, ‘Vrouw weigert pil van 33 Euro van dienstapotheek Ede die normaal 24 cent kost’, ‘Apotheek rekent boete voor halen recept op zaterdag’. Uit reacties van klanten blijkt dat de apothekers in 99% van de gevallen verantwoordelijk gehouden worden voor de prijssprongen die het gevolg zijn van een opgelegde systematiek. ‘Schandelijk dat een gesprek niet is inbegrepen, in een winkel hoef ik toch ook niet te betalen voor een advies’ is de algemene trend. Het trieste gevolg is dat het vertrouwen in de apotheker als zorgverlener afbrokkelt en het imago van graaier weer opdoemt, dat apothekers voor het bewaren van de goede vrede minder declareren dan waar zij recht op hebben en dat patiënten regelmatig bezwaar maken tegen een belangrijk stukje zorg die de apotheker volgens zijn beroepsnormen verplicht is te leveren.

Verzekeraars en consumentenorganisaties zijn inmiddels in de weer om aan hun verzekerden en achterban uit te leggen hoe de tarieven van apothekers in elkaar steken. Ik ben echter bang dat de opgelopen imagoschade niet zo gemakkelijk te herstellen valt. Bovendien zijn de prijzen, alle folders, posters, websites en gezamenlijke acties ten spijt, al lang niet meer uit te leggen aan de gemiddelde Nederlander. De reacties van gewone mensen op internetforums spreken in dit opzicht boek­delen. In plaats van te investeren in voorlichting over niet uit­leg­bare prijzen kunnen we beter een aantal veranderingen aanbrengen in de systematiek. En iedereen die roept dat het in de farmaceutische zorg om de klant draait, zou zich verplicht moeten voelen om mee te zoeken naar een gemakkelijker te begrijpen tariefsysteem waarvoor onder consumenten wel een draagvlak te vinden is.  ❦

Auteur: redactie
Categorie: Columns
Tags: ,

1 Reactie

  1. Een tariefopbouw op basis van inschrijving lijkt mij het meest eerlijke systeem. Zie de huisartsen. Inschrijving is slechts in 1 apotheek mogelijk. Deze apotheek krijgt vervolgens een standaard tarief per kwartaal van waaruit de dossiervorming, pand, personeel etc gefinancierd wordt.

    Vervolgens kan de apotheek per receptregel een substantieel kleiner bedrag declareren tov de huidige receptregelvergoeding van waaruit de medicatiebewaking wordt uitgevoerd. Wordt een recept voor de eerste keer verstrekt, komen hier extra kosten bij voor eventueel overleg met de huisarts etc.

    Op het moment dat een patient niet naar zijn eigen apotheek gaat, kan deze apotheek hier een uniform “passanten” tarief voor in rekening brengen. Er gaat immers meer tijd in het opvragen van medicatiehistorie etc zitten. Daarnaast kunnen verschillende handelingen ook gedeclareerd worden (tegen een lager tarief dan de huidige tarieven voor prestaties).

    Voordeel: Het is voor de patient duidelijker waar hij voor betaalt. Een vast bedrag per jaar aan inschrijving van waaruit de basishandelingen worden gefinancierd. Alle extra handelingen (Instructies, eerste uitgiftes etc) zullen ook apart gedeclareerd worden, net zoals een consult bij de huisarts (of POH). Hiermee kan de apotheker ook duidelijk maken wat hij precies doet, betaalt een patient die met de apotheker wilt spreken over zijn medicatie hier een standaard consulttarief voor.

    Van belang om dit te realiseren is in mijn ogen dat het inschrijftarief op zijn minst vrijgesteld moet zijn van het Eigen Risico. Daarnaast moeten apothekers het idee van de receptregel los laten. Een vaste vergoeding op basis van aantal ingeschreven patienten van waaruit de basis van de farmaceutische dienstverlening wordt uitgevoerd. Vervolgens vindt dus compensatie plaats voor het extra werk bij passanten of andere extra handelingen.

    Plaats een Reactie

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *