Column Maayke Fluitman: De emotiegeleide hond

KNMP-Maayke-Fluitman-FarmaMagazineTerwijl mijn hovawart in alle rust aan mijn voeten ligt te slapen lees ik op mijn Galaxy Note dat onderzoekers in het wetenschappelijke tijdschrift Current Biology melden dat honden, alleen afgaande op de bovenste helft van het gezicht – dus zonder zoiets als in woede ontblote tanden te kunnen zien – in staat zijn, in subtiele gelaatsmimiek, menselijke emoties te herkennen.

Zorg gaat altijd vergezelt van emoties: blijdschap als een therapie aanslaat, angst als een nieuwe diagnose is gesteld. Iedere zorgverlener is zich hier dagelijks van bewust. Wie vraagt niet meerdere keren per dag “Hoe gaat het met u?” “Hoe voelt u zich vandaag?”

Zorgverleners geven met een zekere trots aan hun patiënten te kennen en te weten wat er in hun omgaat. Het is hun professionaliteit, de patiënt begrijpen is onderdeel, is core business, van hun praktijk.

Maar nu de praktijk van alledag in een notendop: de dokter legt tijdens het gesprek de diagnose meteen even vast in het systeem, al typend worden de vervolgvragen gesteld. De apotheker typt, terwijl hij met een half oog zijn vingers op het toetsenbord volgt, het recept in en voert meteen de medicatiebewaking uit, de ogen contentieus gericht op het scherm, een typefout kan immers grote gevolgen hebben. En op de achtergrond hoor hij nog net: “Ja, het gaat wel weer beter met me”.
Hoeveel tijd is er in de zorg nog over om de persoon tegenover je echt even rustig aan te kijken, om ook de emotie van zijn gezicht te lezen?

Een gezicht zegt meer dan duizend woorden. Spontane expressies van blijdschap of verdriet zijn, omdat ze moeilijk te onderdrukken zijn, een directe afspiegeling van onze emoties. Boordevol informatie bieden zij waardevolle kennis voor een persoonlijke benadering.

Gezichten communiceren zonder woorden, ook de patiënt leest de blik van de zorgverlener. Aan de balie of in de spreekkamer kijkt ook hij naar de zorgverlener en wil lezen welke boodschap diens spontane gelaatsuitdrukkingen hem overbrengt.
Welke emotie toont de zorgverlener, welke boodschap brengt hij over als hij alleen maar bezig is te voldoen aan de eis om goede zorgverlening transparant, meetbaar en efficiënt te maken? Herkent de patiënt hierin begrip, medeleven, rust? Of ziet de hij alleen nog maar de weerkaatsing van het blauwe licht van het beeldscherm?

Tijd is in de zorg een schaars goed geworden en het zal ook nog wel even duren voordat dit weer in voldoende mate voorhanden zal zijn. Daarom stel ik voor, terwijl we wachten op meer tijd, dat de golden retriever onderdeel wordt van het apotheekteam. De ideale oplossing als hulp bij het lezen van de emoties van de patiënt. Een waardevolle en tevens gezellige aanwinst: De emotiegeleide hond, ook goed voor uw lichaamsbeweging!

Mijn hovawart slaapt rustig door, niets vermoedend van haar nieuwe carrière in de zorg…

Auteur: redactie
Categorie: Columns
Tags: , ,

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *