Column: Vrouwenkul

Henk PastoorsHet is een gevaarlijk onderwerp, maar ondanks dat ook anno 2016 door vrouwen de reguliere anticonceptie ‘ter hand’ wordt genomen kan ik er natuurlijk wel iets van vinden. Al is het maar omdat in deze editie van FarmaMagazine het onder andere over anticonceptie gaat. En dat spul werkt. Gelukkig, zeker voor de purser van Transavia die in een erotisch dagboek haar seksuele uitspattingen in de ‘cock’pit op 3.000 meter nauwkeurig heeft bijgehouden. Een orgasme… op hoog niveau, daar dromen we allemaal van. Wat te denken van op kruissnelheid zo’n knuppel in je hand… opgejaagd door gierende straalmotoren. Volgende week vlieg ik naar New York en bij turbulentie weet ik wel wat er in de cockpit gaande is. Menig stewardessenhuwelijk moet door het bekend worden van dat dagboek zijn neergestort.

Ik vind het intrigerend dat wij aan de voorkant ons zo keurig gedragen maar dat (behalve bij u en mijzelf) er in de spelonken van onze ziel een diep verlangen naar opwinding schuilt. Ministers, koningen en keurige burgers… het schijnt onbedwingbaar te zijn. Het idee is dat het vooral een mannen’ding’ is, maar of dat klopt dat kan ik natuurlijk niet hardmaken. Ons verlangen naar emoties en erkenning is universeel en primair. Dat zal ongetwijfeld Freudiaanse wortels hebben tot ergens diep onder in de buik. Ik vind het geen probleem, we zijn niet volmaakt en op aarde om onszelf beter te leren begrijpen.

Toch zie ik in de zorg veel managers met obsessieve overschatting van de eigen zorgvisioenen. Drive is mooi, maar een parallelle werkelijkheid kan dit substraat van fallische kwetsbaarheid niet verhullen. Wat zijn daarvan de implicaties voor de ontwikkeling in de zorg? Echo’s vliegen daar als gezwollen taal over de tafels van managers en bestuurders. Het uiteindelijk presteren valt eigenlijk best vaak tegen en een gevoel van teleurstelling is wat rest. Net seks.

Zijn wij als managers en bestuurders een broeinest van Sodom en Gomorra? Misschien… maar er is hoop: als ik ‘s nachts om zes uur uit het café ‘de Jager’ kom, zie ik 18-jarige meisjes op weg naar de eerste bejaarde om ze uit hun poep te wassen. Deze arme schapen hebben geen idee aan welke gezagvoerders van hun organisatie ze eigenlijk bloot staan. Zij willen zorg verlenen. We gaan ze ridderen, allemaal. Ik heb vertrouwen, vrouwen nemen hun verantwoordelijkheid en hun anticonceptie. Dat is maar goed ook. Ze zijn echt anders. Volgende week vlieg ik naar New York en hoog in de lucht vraag ik dan voor mijn eigen soort, Heer vergeef het ons, we zijn onvolmaakt. Of is dat allemaal… vrouwenkul?

 

Henk Pastoors is directeur van TopSupport Strategie en Informatie. Hij levert als adviseur maatwerk in analyse en strategie in de farmacie en zorg.

 

 

Auteur: redactie
Categorie: 2016
Tags: , ,

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *