Dochter van Gardar, Helga Gardarsdottir

Helga-Gardarsdottir“Je vindt dat ik een bijzondere achternaam heb?” Helga Gardarsdottir zet de koffie op tafel. Ze komt uit IJsland en woont sinds 2001 in Nederland. Haar Nederlands is perfect, ook al denkt zij er zelf anders over: “IJsland heeft nauwelijks familienamen”, legt ze uit. “Ik heet Gardarsdottir omdat ik de dochter van Gardar, mijn vader, ben. Mijn broer heet Gardarsson, de zoon van. Mijn moeder heet Augustsdottir en mijn vader Erlendsson. In IJsland zijn we allemaal zonen en dochters van.”

 

Van Reykjavík naar Warnsveld. Hoe is het zo gekomen?
Helga: “Ik ben mijn studie farmacie in IJsland begonnen en via een Europees uitwisselingsprogramma kreeg ik de kans om een jaar in Zweden te studeren, in Uppsala. Dat was een groot verschil met IJsland. In Zweden waren veel meer keuzevakken, meer studiemogelijkheden, dus ik besloot mijn studie daar af te maken. In die tijd zat ik ook in het bestuur van de International Pharmaceutical Students Federation (IPSF) met het hoofdkantoor in Den Haag. Toen ik mijn masters moest gaan doen, dacht ik: ‘als ik dat ik in Nederland ga doen, kan ik dat combineren met mijn bestuursactiviteiten’. Zo is het gegaan. Ik heb in Groningen mijn afstudeerproject gedaan en heb daar mijn man ontmoet.” En ja, lacht ze: “mijn man is ook apotheker. Openbaar apotheker.”

Lag de keuze voor farmacie voor de hand?
“Nee, het was niet mijn eerste keuze. Ik wilde eigenlijk naar de kunstacademie in Ierland maar werd niet toegelaten. Geneeskunde leek me ook wel iets maar ik vroeg me af of ik sterk genoeg zou zijn als patiënten overlijden. Het werd farmacie. Sta je dicht bij patiënten maar ook weer niet té dichtbij. Van kunst naar farmacie. Ik heb nooit spijt gehad.”

Je bent gepromoveerd, je bent doctor. Wat doe je nu?
“Ik werk bij het Universitair Medisch Centrum Utrecht maar ben ook gebonden aan de divisie Farmacoepidemiologie en Klinische Farmacologie aan Faculteit Farmaceutische Wetenschappen van de Universiteit van Utrecht. Ik geef les aan farmaciestudenten en daarnaast doe ik onderzoek naar gebruikspatronen van geneesmiddelen. Hoe kun je die meten. Je kunt verschillende methoden hanteren, maar als je verschillende meetinstrumenten hanteert, hoe kun je uitkomsten dan vergelijken? Het is gekoppeld aan mijn promotieonderzoek waarin ik onderzoek deed naar meetmethoden bij medicijngebruik en medicatietrouw bij antidepressiva.”

Zijn er grote verschillen tussen de apotheken hier, in Zweden of IJsland?
“Het grootste verschil is dat patiënten in Nederland een ‘eigen’ apotheek hebben. Dat is in IJsland en Zweden anders: je gaat naar de apotheek die toevallig in de buurt is of het goedkoopste is. Omdat Zweedse en IJslandse apothekers geen eigen patiëntenbestand hebben, duurt het soms wel een half uur voordat duidelijk is welke geneesmiddelen iemand gebruikt. In Nederland staat alles keurig in de computer. Er zijn mooie systemen die melden wanneer medicijnen niet samen gaan. Dat was mede de reden waarom ik destijds koos voor onderzoek. In Zweden was ik veel teveel bezig met uitzoeken hoe het zat met eigen bijdragen, welke medicijnen patiënten gebruikten enzovoort. Ik vroeg me wel eens af: ‘heb ik hier zes jaar voor gestudeerd?”
Je bent enthousiast over het Nederlandse systeem?
“Enthousiast? Het is prachtig! Ik was heel erg verrast toen ik voor het eerst in Nederland in de apotheek stond, medicijnen meekreeg en niets hoefde te betalen. In IJsland en Zweden betaal je voor je geneesmiddelen, je betaalt per consult aan de huisarts en de specialist. Gezondheidszorg wordt via de belasting betaald. In IJsland heb ik het meegemaakt dat iemand met een klein inkomen naar de apotheek kwam, tien recepten voorhield en zei: ‘geef de twee belangrijkste middelen maar’. In Nederland zal dat niet gebeuren, hier wordt rekening gehouden met mensen die het financieel minder hebben. Daarnaast zijn apothekers meer geïntegreerd in de gezondheidszorg, er is overleg met zorgprofessionals. En ook niet onbelangrijk: de apothekersassistentes in Nederland zijn goed. Als ik thuis vertel hoe het hier geregeld is, geloven ze mij bijna niet.”

Er zijn vast ook negatieve kanten aan dit systeem?
“Ha, dat zegt mijn man ook. Ik zeg wel eens dat hier geen concurrentie is omdat patiënten niet wisselen van apotheek. Ze hoeven de meeste medicijnen niet aan de balie af te rekenen, dus financieel is er niets wat hen trekt om ergens anders naar toe te gaan. Een van de nadelen daarvan is dat patiënten niet weten wat medicijnen kosten. Ze zien de rekening immers nooit. Dat zou wel goed zijn want dan zouden ze zich bewuster worden van de kosten in de zorg. De concurrentie vindt hier op bedrijfsniveau plaats. Patiënten blijven buiten schot, apothekers hebben het nakijken. De farmaceutische zorg in Nederland staat op een hoog niveau. Toch weet ik dat apothekers in de knel zitten omdat ze machteloos worden gemaakt door de zorgverzekeraars. De macht van zorgverzekeraars is veel te groot.”

En wat is de volgende stap in je carrière? Hoogleraar?
“Hmm, ik wist dat die vraag zou komen. Ik ben nieuwsgierig en positief ingesteld en vind onderzoek erg leuk. Er zijn nog zoveel dingen die ik wil leren. En dat wisselt iedere dag. De ene dag wil ik onderzoek doen, maar ik wil ook een trui leren breien en de dag daarna wil ik naar Japan. We zullen wel zien wat er allemaal op mijn pad komt. Misschien ga ik wel truien breien in Japan!”

Tekst en fotografie: Cai Vosbeek

 

[ [ Dit is het achtste artikel in de reeks: ‘Drijfveren’. Van het laagste punt in Nederland Nieuwer­kerk aan den IJssel, tot het hoogste punt de Vaalserberg, vertellen apothekers over zichzelf, hun vak, hun ambities en de keuzes die ze maken. Een kijkje in de keuken van uw collega: dr. Helga Gardarsdottir, onderzoeker aan de Universiteit van Utrecht.] ]

 

Gerelateerde berichten

  • Heshu Abdullah-Koolmees : What’s in a nameHeshu Abdullah-Koolmees : What’s in a name “Als klein kind was ik al nieuwsgierig naar de pilletjes die thuis in het medicijnkastje stonden. Bijvoorbeeld een doosje Paracetamol, wat gebeurt er in je lichaam als je zo’n pilletje […]
  • Drijfveren: Bestemming EdeDrijfveren: Bestemming Ede 2015 was het jaar van de vluchtelingen. Minister Asscher sprak in dit verband over 'De apotheker uit Aleppo'. Mooi staaltje alliteratie, maar bestaan deze hoog opgeleide vluchtelingen ook […]
  • Een kwestie van lefEen kwestie van lef Dit is het tiende artikel in de reeks: ‘Drijfveren’. Van het laagste punt in Nederland Nieuwerkerk aan den IJssel, tot het hoogste punt de Vaalserberg, vertellen apothekers over zichzelf, […]
  • Drijfveren: De doelen van DidemDrijfveren: De doelen van Didem ‘Niet meer wachten in de apotheek’, zo valt te lezen op de website van Apotheek Prinsenland. Je moet een zekere vorm van zelfvertrouwen en moed hebben, wil je zo’n bewering openbaar maken. […]
  • Halvelijnszorg tussen 0 en 1Halvelijnszorg tussen 0 en 1 Het is juni in Noord-Limburg. Land aan de Maas. Land van heel veel varkens en kippen, prachtige rozen, verse asperges en heerlijke aardbeien. En niet te vergeten: land van één van de beste […]

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *