Drijfveren: Bestemming Ede

Drijfveren _FarmaMagazine_Apotheker2015 was het jaar van de vluchtelingen. Minister Asscher sprak in dit verband over ‘De apotheker uit Aleppo’. Mooi staaltje alliteratie, maar bestaan deze hoog opgeleide vluchtelingen ook echt? Jazeker! Nada Al-Rubaiee is apotheker en mede-eigenaar van drie Mediq Apotheken in Rotterdam en directeur-eigenaar van NadaFarm in Dordrecht. Twintig jaar geleden vluchtte ze samen met haar ouders, broers en zusje uit Damascus. Ze kwam in Nederland terecht; in Ede om precies te zijn. Nada is hartelijk, gedreven en slim: “Hoe ik het hier vond? Het was een cultuurshock!”

De drie Mediq apotheek zijn gevestigd in Rotterdam Charlois. Samen bedienen ze 20.000 patiënten. Dit doen ze met 30 medewerkers; apothekers, medewerkers en bezorgers. Een van de problemen in Charlois is armoede en laaggeletterdheid.

Wie is Nada?
“Ik ben 36 jaar geleden geboren in Bagdad. Mijn vader was communist en werd vervolgd door het regime van Sadam Hoessein. Er was vrijheid maar het was niet de bedoeling dat je je met politiek bemoeide. In 1979 zijn we vertrokken naar Syrië. Ik was acht maanden. We hebben vijf jaar in Damascus gewoond. In verband met het werk van mijn vader zijn we vervolgens verhuisd naar Belgrado. Mijn vader werkte voor de PLO en schreef veel over de Palestijns-Israëlische kwestie. Na drie jaar verruilden we Belgrado voor Nicosia om na vier jaar weer terug te keren in Damascus. Hier schreef mijn vader een opiniestuk. Niet zozeer tégen het regime van Assad maar toch. De veiligheidsdiensten kwamen en namen mijn vader mee. We hadden geen idee waar ze hem naartoe brachten.”

Heftig!
“Zeker! Wij waren wel gewend dat mensen van de veiligheidsdienst thuis kwamen om met mijn vader te praten maar we hadden nooit meegemaakt dat ze hem meenamen. Mijn moeder heeft contact gezocht met de Verenigde Naties en die hebben gekeken wat ze konden doen. Waarschijnlijk kwam de Syrische regering hierachter en mijn vader werd vrijgelaten. Het was duidelijk dat we niet konden blijven. En zo gebeurde het dat we op 10 december 1996 in het vliegtuig naar Nederland zaten. Bij aankomst kregen we de status van politiek vluchteling. Ik was zeventien jaar en het was die dag min 20 graden. Eerlijk, ik weet het nog heel goed.”

Jullie kwamen in Ede terecht. Hoe was dat?
“De overgang was groot. In Nederland is alles goed geregeld. Er is geen ruimte voor chaos, terwijl die ook mooi kan zijn. Er is zelfs een database voor bomen! We kenden Europa wel maar we hadden geen idee dat het verschil tussen Amsterdam en Ede zo groot kon zijn. Thuis zijn we niet religieus opgevoed en dan kom je in zo’n omgeving terecht. We voelden ons geïsoleerd. Vroeger kwamen er altijd mensen bij ons op bezoek; kunstenaars, politici, muzikanten. In Ede was het stil en ik werd ziek. Voelde me verloren. Ook voor mijn ouders was het lastig. Mijn moeder kon moeilijk contact krijgen met de buurt en mijn vader was van het een op andere moment een werkloze allochtoon. Een man die de taal niet spreekt. Hij heeft vijf jaar thuis gezeten en die tijd gebruikt om Nederlands en Hebreeuws te leren. Nu schrijft hij weer.”

Waarom koos je voor farmacie?
“Ik heb eerst mijn VWO diploma gehaald. Moeilijk, moeilijk. Ik ben geen nerd maar ik heb hard gestudeerd en ging niet uit. Waarom vervolgens farmacie? Ik heb heel bewust deze keuze gemaakt omdat ik een praktische opleiding wilde volgen waarmee ik mijn brood kon verdienen. En ik wil werk dat ver af staat van politiek.”

In 2008 ga je aan de slag in deze apotheek in Rotterdam
“Ik hou van Rotterdam. Het is een levende stad. Niet te vergelijken met Damascus (voor de oorlog) maar toch, op haar manier mooi. Toen ik in deze apotheek begon, draaide het slecht. Ik heb de situatie geanalyseerd en een plan van aanpak gemaakt. Heel westers eigenlijk. De logistiek klopte niet. Wachttijden waren lang, patiënten ontevreden. We hebben de snackbarmethode van Mac Donalds gekopieerd. Hierbij neemt iemand de bestelling op, de volgende maakt het klaar en de laatste handelt het af. Simpel maar zeer effectief. Ik heb ook veel gesprekken met medewerkers gehad. Van sommigen hebben we afscheid genomen. Na drie jaar stond deze apotheek weer op de rit.”

Je zet je ook in voor vluchtelingen en laaggeletterden. Waarom?
“Ik wil zwakkeren in de maatschappij een kans geven. Het gaat in het leven om meer dan alleen geld verdienen. Als vrijwilliger bij Vluchtelingenwerk ben ik begonnen vluchtelingen wegwijs te maken in het Nederlandse zorgsysteem. En Syrische apothekers die in Nederland komen, krijgen mijn contactgegevens. Ik vertel ze hoe ze hun diploma kunnen legaliseren en bied ze een stageplaats aan. Inmiddels ben ik door zo’n vijftien apothekers benaderd. Daarnaast wil ik meehelpen om de zelfredzaamheid van laaggeletterden te vergroten. Ik zag bijvoorbeeld dat patiënten die hun medicatie in baxterzakjes krijgen, deze niet konden lezen. We hebben een systeem met kleurenstickers bedacht en dit geprofessionaliseerd. Nu laten we icoontjes printen op baxterzakjes: een zonnetje, een maantje, pijltje omhoog en pijltje omlaag. Deze baxterzakjes zijn nu landelijk verkrijgbaar.”

In welk land voel je je het meest thuis?
“Irak is mijn vaderland, daar liggen mijn roots. Syrië is mijn moederland, daar is mijn liefde geworteld en verleden. En Nederland? Nederland is mijn toekomst .”

Nada Al-Rubaiee (36) studeerde Farmacie in Utrecht van 2004 tot 2008.
Werd in 2015 gekozen tot Etnische Zakenvrouw & Etnische Vrouwelijke Manager van het jaar.
“Nada slaagt erin om met haar onderneming de juiste keuzes te maken, waardoor ze blijft groeien in een omgeving die door de terugtrekkende overheid snel en sterk verandert…’, aldus het juryrapport.

Hobby’s: Schrijven en koken. Schrijft momenteel een boek over een wereld waarin mensen een hybride vorm aannemen tussen mens en machine. Een wereld waarin alles geautomatiseerd is en bijgehouden wordt. Een wereld waarin er geen privacy is en niemand zich kan verbergen.

Tekst en foto: Cai Vosbeek

 

 

Gerelateerde berichten

  • Drijfveren: De kracht van OssDrijfveren: De kracht van Oss In ‘Drijfveren’ spreken we met verschillende apothekers in Nederland. Van het kleinste dorp in het land: ‘t Woudt met maar 38 bewoners tot de grootste stad Amsterdam met ruim 800.000 […]
  • Drijfveren: Kwaliteit met een grote K, Zorg met een grote ZDrijfveren: Kwaliteit met een grote K, Zorg met een grote Z De eerste gedachte die ik heb als ik Nistelrode binnenrijd: ‘hier is geen apotheek nodig’. Het ziet er allemaal welvarend en gezond uit. Mensen op de fiets, bij de supermarkt; rust en […]
  • Apotheker Rob Linde: Eerst inhoud, daarna vormApotheker Rob Linde: Eerst inhoud, daarna vorm Rob Linde is een apotheker met passie. Dat klinkt als een promotiefolder uit de jaren 80 en smaakt naar een uitgeknepen citroen. Toch gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat het écht zo is. […]
  • Drijfveren: De doelen van DidemDrijfveren: De doelen van Didem ‘Niet meer wachten in de apotheek’, zo valt te lezen op de website van Apotheek Prinsenland. Je moet een zekere vorm van zelfvertrouwen en moed hebben, wil je zo’n bewering openbaar maken. […]
  • Een kwestie van lefEen kwestie van lef Dit is het tiende artikel in de reeks: ‘Drijfveren’. Van het laagste punt in Nederland Nieuwerkerk aan den IJssel, tot het hoogste punt de Vaalserberg, vertellen apothekers over zichzelf, […]

Auteur: redactie
Categorie: 2016
Tags: , , ,

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *