Drijfveren: De kracht van Oss

FarmaMagazine-Apotheker Januari-1In ‘Drijfveren’ spreken we met verschillende apothekers in Nederland. Van het kleinste dorp in het land: ‘t Woudt met maar 38 bewoners tot de grootste stad Amsterdam met ruim 800.000 stadsgenoten, vertellen apothekers over zichzelf, hun vak, ambities, dilemma’s en keuzes die ze dagelijks maken. Wat bezielt uw collega? Deze keer zit Rene Keuper, apotheker-eigenaar Kring Apotheek Ussen in Oss op de praatstoel.

“Soms lijkt het wel of je je moet schamen voor je beroep. Als ik op een verjaardagsfeest vertel dat ik apotheker ben, zie je ze denken: ‘Oh, weer zo’n veelverdiener’. Wat een onzin”, zegt Rene Keuper strijdbaar. “Apotheker zijn, is een fantastisch vak waar ik trots op ben. Dat wil ik ook uitdragen. In onze apotheek hebben klanten wel eens hun eigen recept klaargemaakt. Van A tot Z. Dan merk je dat ze waardering krijgen en een volgende keer anders reageren als ze even op hun medicijnen moeten wachten. Begrip en waardering krijg je door te laten zien wat je doet. Dat werkt!”
Over delen van informatie, ICT, logistiek en de kracht van Oss: hét cluster!

Apotheek Ussen in Noordwest Oss staat in een typische ‘nieuwbouwwijk’ uit de jaren zeventig. De jonge gezinnen die er toentertijd kwamen wonen, zijn de zestigers en zeventigers van nu. Met 13.000 patiënten behoort Apotheek Ussen tot de grotere apotheken.

Oss is min of meer de bakermat van de farmacie. Altijd al willen werken en wonen?
Rene: “Oss heeft inderdaad geen goede naam. Ik weet het. Ik kom uit de Achterhoek en ben er toevallig terechtgekomen. Ik werk hier nu zo’n tien jaar en woon hier 3 jaar. Met veel plezier trouwens. Ik ben inmiddels écht een trotse Ossenaar. Serieus. Het werken in deze omgeving is erg prettig. Een van de redenen hiervoor zit in het feit dat alle zelfstandige apothekers en alle huisartsen van Oss zijn aangesloten op hetzelfde computernetwerk: het cluster. We vormen samen een goed functionerend team. “

Dat klinkt redelijk uniek?
“Het cluster bestond al voordat ik kwam. Het is door de generatie voor ons opgericht. Voor mij is het min of meer vanzelfsprekend. Het informatiesysteem waar de huisartsen mee werken is Medicom en wij werken met Pharmacom. Wij kunnen alle gegevens met elkaar uitwisselen. De collega’s van het cluster kunnen in mijn systeem zien wat mijn patiënten gebruiken maar ik kan ook bij de huisartsen inzien wat diagnoses, indicaties of bepaalde labwaardes van patiënten zijn.”

Bespaart veel tijd en is veilig, lijkt me?
“Zeker! Normaal moet je moeite doen om te bellen. Maar ik zie bij een afwijkende nierfunctie op mijn medicatiebewakingsscherm meteen wat de waarde is. Dan kan ik direct actie ondernemen. Bewakingssignalen kunnen wij direct afhandelen. Artsen zijn wettelijk verplicht om bij 23 geneesmiddelen de reden van voorschrijven op het recept te vermelden. Die gegevens haal ik vrij eenvoudig uit het systeem.”

Geen last van ‘domeindenken’ dus?
“Nee. Geen last van. Het cluster levert tijdwinst op, foutmarges worden lager en de samenwerking geeft patiënten een veilig gevoel. Die hebben er ook alle belang bij om in onze apotheek te blijven. Omdat huisartsen rechtstreeks in mijn dossiers kunnen kijken, beschikken ze altijd over het actuele medicatiedossier. Ook als een patiënt gisteren bij de internist is geweest bijvoorbeeld. De band met de huisartsen is hecht. Aan de andere kant van de straat is een huisartsenpraktijk en we lopen regelmatig bij elkaar naar binnen. Zeker bij de jongere huisartsen gaat het samenwerken vanzelf. Soms staat er op een recept: ‘Laat Rene de dosering bepalen’. Dat vertrouwen is er.”

Kleven er ook nadelen aan dit informatiesysteem?
“Er zijn bepaalde afspraken die je op clusterniveau maakt. FTO-voorkeuren stel je in op clusterniveau. Daar ben je als cluster aan gebonden. Dat kan indruisen tegen het zelfstandig ondernemerschap, maar ik ervaar dat absoluut niet zo. Ik vind het vooral slim om met elkaar te werken, zaken af te stemmen. En ja, je moet soms compromissen sluiten maar daar komen we altijd uit.”

Hoe verbeter je de logistieke processen in je apotheek?
“Logistiek gezien moet de bedrijfsvoering efficiënt en snel gaan, bijvoorbeeld bij de herhaalservice. Patiënten die chronisch ziek zijn, krijgen voor 90 dagen medicatie mee. Patiënten in ons cluster hoeven niet te bellen voor een herhaalrecept. Twee weken voor de 90 dagen voorbij zijn, gaat er vanuit de apotheek een mailtje naar de patiënt met de vraag of de medicatie bijna op is. Als de patiënt niet binnen drie dagen reageert, sturen wij een verzoek voor een nieuw recept richting huisarts. Die geeft vervolgens een akkoord en dan kunnen wij de medicatie klaarmaken wanneer het ons uitkomt. Dat is gemak. Zouden wij niet in een cluster zitten, zou ik een autorisatielijst moeten faxen, stempel erop, weer een fax eroverheen. Dat is allemaal meer werk, kost tijd en is omslachtig.”

Waarom wil je met de scooter op de foto?
“Mooi ding toch? Als aanvulling op onze bezorgauto. Een ‘groene’ elektrische scooter. Daarmee bezorgen we geneesmiddelen en baxterrollen. Geen last meer van parkeren, files of verkeersopstoppingen. Ideaal en heel voordelig.”
Als Rene even later voor de foto met de scooter voor de apotheek gaat staan, lacht hij: “Ik lijk wel een beetje op Willem Holleeder uit Oss.”

Tekst en fotografie: Cai Vosbeek

 

Gerelateerde berichten

  • Drijfveren: Bestemming EdeDrijfveren: Bestemming Ede 2015 was het jaar van de vluchtelingen. Minister Asscher sprak in dit verband over 'De apotheker uit Aleppo'. Mooi staaltje alliteratie, maar bestaan deze hoog opgeleide vluchtelingen ook […]
  • Drijfveren: Kwaliteit met een grote K, Zorg met een grote ZDrijfveren: Kwaliteit met een grote K, Zorg met een grote Z De eerste gedachte die ik heb als ik Nistelrode binnenrijd: ‘hier is geen apotheek nodig’. Het ziet er allemaal welvarend en gezond uit. Mensen op de fiets, bij de supermarkt; rust en […]
  • Apotheker Rob Linde: Eerst inhoud, daarna vormApotheker Rob Linde: Eerst inhoud, daarna vorm Rob Linde is een apotheker met passie. Dat klinkt als een promotiefolder uit de jaren 80 en smaakt naar een uitgeknepen citroen. Toch gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat het écht zo is. […]
  • Een kwestie van lefEen kwestie van lef Dit is het tiende artikel in de reeks: ‘Drijfveren’. Van het laagste punt in Nederland Nieuwerkerk aan den IJssel, tot het hoogste punt de Vaalserberg, vertellen apothekers over zichzelf, […]
  • Drijfveren: Het genie is de gave te kiezenDrijfveren: Het genie is de gave te kiezen West-Friesland was tot het jaar 1299 een boerenvrijstaat waar ze geen Hollandse graven boven zich dulden. Een autonome heerlijkheid dus. Vanaf 1840 werd het gebied een deel van de […]

Auteur: redactie
Categorie: E01
Tags: , , ,

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *