L’Union Fraternelle

Dit is het zestiende artikel in de reeks: ‘Drijfveren’. Van het laagste punt in Nederland Nieuwer­kerk aan den IJssel, tot het hoogste punt de Vaalserberg, vertellen apothekers over zichzelf, hun vak, hun ambities en de keuzes die ze maken. Een kijkje in de keuken van uw collega: Evelien van de Moosdijk-Erven; tweede apotheker bij Apotheek Zonderwijk B.V. in Veldhoven.

L’Union-Fraternelle_farmaMagazineZomer in Zeelst. En wat voor een zomer. In veel opzichten een bijzondere. Ook vandaag laat het weer niet afweten en schijnt de zon aan een wolkeloze hemel. Alles bloeit en groeit in dit kerkdorp van Veldhoven. De deur zwaait open. Evelien van de Moosdijk (30) staat met haar negen maanden oude zoon Niels op de arm in de opening. Ogenschijnlijk nonchalant maar als moeder weet ik dat schijn bedriegt: dit is een stevige greep, vertrouwd en veilig. “Kom binnen”, lacht ze vriendelijk. Labrador Lana is ook enthousiast en wijst me kwispelend de weg naar de tuin.

“Niels is ons eerste kind. Het is een gemakkelijk ventje. Gewoon een beetje geluk hebben”, aldus Evelien. Niels laat zich tijdens het interview van zijn beste kant zien. Hij eet en drinkt, flirt en lacht. Hij blijft zelfs vriendelijk kletsen als hij in zijn bedje wordt gelegd.

Je noemt jezelf een echte Brabo?
“Klopt, ik ben in Brabant geboren en getogen. Toen ik in Utrecht farmacie ging studeren, ben ik niet op kamers gegaan maar reisde ik op en neer met andere Brabanders. Ook wel uit kostenoverweging, maar toch. Ik werk in Apotheek Zonderwijk, een paar straten verderop. Mijn vader en moeder noem ik ‘ons mam en ons pap’. Zij komen ook uit Brabant en wonen om de hoek, net als mijn jongere broer. Ik speel 20 jaar klarinet bij harmonie: ‘L’Union Fraternelle’ (in broederschap verenigd). Inderdaad, Brabantser kan bijna niet. Wat speciaal Brabo is? Geen idee eigenlijk. Mijn bescheidenheid of mijn Brabantse accent misschien. Ik had ook een Fries kunnen zijn.”

 Je bent moeder, apotheker en kostwinner. Zijn 24 uur in een dag genoeg?
“Ik werk vier dagen per week als tweede apotheker in Apotheek Zonderwijk. Het is een vrij grote apotheek in een wijk met veel oudere mensen en sociale huurwoningen. Als ik thuis kom van mijn werk, staat het eten klaar en heb ik alle tijd om Niels te knuffelen. Het was deels een bewuste keuze van mijn man Bas om huisvader te worden, deels werd het ingegeven door de situatie. Nu hij dat eenmaal is, vindt hij het geweldig. De boodschappen doe ik op een vaste dag in de week samen met mijn moeder en mijn oma. Dat is zo gegroeid. En ja soms, heel soms denk ik wel eens, ik zou best wat vaker thuis willen zijn. Maar ja, we moeten realistisch zijn. En eerlijk is eerlijk, de hele week thuis? Dat zou een jaar goed gaan, daarna zou ik toch op zoek gaan naar een intellectuelere uitdaging.”

Wilde je altijd apotheker worden?
“Mijn vader is bouwvakker en mijn broer is CNC-draaier in de klein metaal. Mijn moeder heeft voor haar huwelijk bij een kruidenier gewerkt en toen ze zwanger werd stopte ze met werken. Ik kwam via een klasgenootje bij farmacie terecht. Ik heb in een apotheek meegelopen, ik vond de drukte prettig en ik vond het boeiend om met de gezondheid van mensen bezig te zijn.

Maar de keuze lag niet echt voor de hand. Mijn ouders vonden het prima dat ik naar het vwo ging maar ze zeiden wel dat ze me nooit zouden kunnen helpen met mijn huiswerk. Ik dacht: ‘ik zie wel hoe ver ik kom’. Ik heb alles in een keer gehaald. Natuurlijk zijn ze trots op mij maar ze zijn net zo trots op mijn broer. Ze hebben nooit verschil gemaakt omdat ik beter kon leren. Dat zou ook echt onzin zijn.”

Is het vak van apotheker wat je ervan verwachtte?
“In het jaar dat ik ging werken, werd het preferentiebeleid ingevoerd. En natuurlijk, als het goedkoper kan, moet je dat zeker doen. Maar ik heb soms het gevoel dat ik een soort helpdesk van de zorgverzekeraar ben. In plaats van inhoudelijk voorlichting te geven over geneesmiddelen moet ik nu uitleggen waarom een doosje een andere kleur heeft gekregen.

Apothekers worden door regels geleefd en we krijgen steeds meer formulieren om in te vullen. Het ene formulier genereert het volgende. We moeten alles verantwoorden. Apothekers zijn zorgverleners en we willen het beste voor patiënten. Dan vind ik dat we ook de ruimte moeten krijgen om naar eigen inzicht te handelen. We zijn professionals. Daar kan een zorgverzekeraar best op vertrouwen. Verder vind ik het een geweldig vak en ik werk met leuke collega’s. Ik zit prima op mijn plek.”

Welke ontwikkelingen in de sector vind je boeiend?
“Nieuwe medicatie die op de markt komt. Echte innovatieve, baanbrekende geneesmiddelen. Geneesmiddelen die HIV in de toekomst kunnen genezen bijvoorbeeld. En wat ik net zo interessant vind, is de ethische discussie die op zo’n ontwikkeling volgt. Dure medicatie tegen kanker? Aan wie ga je deze geneesmiddelen geven en wie krijgt ze niet? Welke overwegingen liggen daaraan ten grondslag? Ik denk sowieso dat het moeilijk is, zo niet onmogelijk, om daar in het algemeen een antwoord op te geven. Je kunt niet generaliseren. Er moet wel een leidraad zijn wat je in je overwegingen meeneemt maar je zult steeds per patiënt moeten kijken. Leeftijd kan een leidraad zijn maar geen harde grens. Dat geldt ook voor leefstijl. Het zijn ingewikkelde discussies die ik graag volg.”

Niels zit inmiddels weer op schoot en volgt aandachtig een vlieg die over tafel loopt.

Tekst en fotografie: Cai Vosbeek

 

Gerelateerde berichten

Auteur: redactie
Categorie: E07

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *