Maayke Fluitman: Out of control

Een uitdaging in de ochtend, kinderen die naar school moeten: opstaan, douchen, aankleden, ontbijten, broodtrommels, tien-uurtjes, gymkleding, toetsen, huiswerk én een ketting die er weer afligt, dat moet allemaal afgetikt zijn voor de deadline van half 9.

Als mijn tienjarige dochter, aanbiedt te helpen met het klaarmaken van het fruit is dat om meerdere redenen zeer welkom. Zij leert verantwoordelijkheid nemen voor haar eigen zaken en mij scheelt het simpelweg tijd. Appels schillen en in partjes delen is geen ingewikkelde klus, tot ze mijn vlijmscherpe vleesmes uit de keukenla pakt…. Toch maar ingrijpen voordat er bloed vloeit… ik blijf als ouder natuurlijk wel verantwoordelijk voor haar veiligheid.

Verantwoordelijk zijn en verantwoordelijkheid nemen leren we bij het ouder worden, als kind vertrouwde je volledig op de verantwoordelijkheid van de ouders, maar naarmate je volwassener wordt neem je stap voor stap deze verantwoordelijkheid over en word je verantwoordelijk voor het eigen handelen.

Begin november was ik in uitgenodigd bij de 17th Annual Self Care Conference van het Self Care Forum in Londen. Het Self Care Forum is opgericht in de UK om self care verder te ontwikkelen en een belangrijk onderdeel te laten worden van ieders dagelijks leven: gezond zijn, gezond worden en gezond blijven.
Zo makkelijk als ‘self care, zelfzorg’ uitspreekt, zo moeilijk en complex is het om een eensluidende definitie te geven en de toepassing ervan te omschrijven.

Want waar begint die eigen verantwoordelijkheid voor gezond leven, met of zonder chronische aandoening en, nog complexer, waar houdt hij op?

Wat moeten wij professionals doen als een patiënt ervoor kiest ons advies niet op te volgen, maar op eigen wijze voor zichzelf zorgt? Betrokkenheid van de patiënt bij zijn gezondheid, zijn eigen behandeling, patient empowerment, wordt vanuit alle kanten gestimuleerd. Maar tijdens de conferentie in Londen werd mij wederom duidelijk dat we de grenzen van verantwoordelijkheid, de afspraken over wie wanneer handelt nog helemaal niet helder hebben en dat we nog een lange weg te gaan hebben.Wij zijn opgeleid om onze kennis en expertise toe te passen in het belang van de patiënt, ons gehele wezen valt en staat met het nemen van de verantwoordelijkheid voor het welzijn en de veiligheid van het individu, van de patiënt. Door de discussie over zelfzorg steeds bewuster te gaan voeren wordt duidelijk dat er grenzen zijn aan het toepassen van onze wetenschappelijke kennis en het nemen van professionele verantwoordelijkheid.

De verantwoordelijkheid tussen mij en mijn dochter is al aan het verschuiven, dat vlijmscherpe vleesmes zal ze op den duur echt goed weten te gebruiken. Ik zal moeten accepteren dat ik de controle die ik heb over haar veiligheid meer en meer moet loslaten. Net zo moeten wij als professionals gaan accepteren dat een ‘volwassenere’ patiënt de controle gaat nemen over zijn eigen gezondheid en wij dus iets zullen moeten loslaten…

Tussen kinderen en ouders is de veranderende balans tussen verantwoordelijk zijn en verantwoordelijkheid nemen een bijna automatisch groeiproces, tussen zorgverlener en patiënt, zo bleek ook in de UK, vraagt deze verschuiving nog absoluut om meer discussie.

Do you dare to be out of control?

 

 

Auteur: redactie
Categorie: Columns
Tags: ,

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *