Peter Sollie? Oh die!

peter sollieMijn eerste contact met Peter Sollie bestaat uit de volgende email op mijn verzoek voor een interview op korte termijn. Peter: ‘De artikelen in FarmaMagazine zijn altijd zeer lezenswaardig en vlot geschreven. Lijkt me leuk daaraan een bijdrage te leveren. Korte termijn is in de journalistiek altijd het geval. Vraag me af waarom? Ben niet van plan om op korte termijn het loodje te leggen of een wereldreis te maken, bij mij is er geen reden voor korte termijn’. In stilte beken ik schuld, beloof beterschap en verwacht dat het hierbij blijft. Na de zomer ontvang ik echter een hartelijke uitnodiging om naar Amsterdam te komen. We spreken af in de Ferdinand Bol Apotheek.

Hoe ziet het patiëntenbestand van Apotheek Ferdinand Bol eruit?
Peter: “Wij hebben ongeveer 9000 patiënten. De apotheek ligt in de Pijp in Amsterdam-Zuid. Vijftien jaar geleden was dit een echte volksbuurt maar dat is veranderd. Inmiddels is het aantal hippe, jonge inwoners behoorlijk toegenomen. De buurt bestaat nu uit een mengelmoes van mensen met verschillende achtergronden, zowel in afkomst, opleiding en leeftijd. In heel Amsterdam en ook hier, is een mutatiegraad van 25%. We hebben te maken met veel passanten.”

Je team is een afspiegeling van de bewoners in deze wijk. Wat betekent dit in de praktijk?
“Er werken hier 9 apothekersassistentes afkomstig uit Nederland, Nepal, Turkije, Marokko, Suriname en Zuid-Afrika. Een mooie mix vind ik. Het maakt de communicatie aan de balie gemakkelijker. We kunnen patiënten in hun eigen taal toespreken. Het Frans en Duits neem ik voor mijn rekening. En tja, allemaal dames, dat betekent dat er weleens woordenwisselingen zijn maar ik denk dat dit bij alleen mannen hetzelfde is. Soms hoor ik dingen waarmee ik bewust niets doe. Eerst zelf oplossen. Als het echt nodig is, kunnen ze een beroep op mij doen. En het feit dat het dames zijn van verschillende afkomst, maakt daarbij niets uit.  Veel Turkse en Marokkaanse worden apothekersassistente omdat apothekersassistente in hun cultuur een eerzaam beroep is met status. Dat kan weleens roosterproblemen geven met de ramadan en het Suikerfeest. Daarom probeer ik de samenstelling van het team zo divers mogelijk te houden.”

Het valt op dat veel collega’s jou kennen. Hoe komt dat denk je?
“Ik stel altijd vragen. Dat begon al tijdens mijn studie, toen ik als een van de organisatoren van buitenlandreizen vragen moest stellen. En als ik bijvoorbeeld naar de jaarbijeenkomst van de KNMP ga, ben ik altijd goed voor een vraag. Mijn assistentes horen het ook vaak. Werk je bij Peter Sollie? Oh die! Vragen stellen zit in me. Ik bel veel met patiënten, artsen en andere zorgprofessionals. Ik praat met anderen. Ik vraag omdat ik dingen niet weet maar vooral omdat ik zaken efficiënter geregeld wil hebben.”

Efficiënter in de zin van?
“Voorbeeld? Ik zat in Amsterdam in het Transmuraal overleg over de uitwisseling van gegevens tussen ziekenhuizen en apotheken. Alle partijen hebben hun eigen formulieren, een eigen ICT-systeem en een eigen werkwijze. Daar kan ik wel wat geïrriteerd door raken. Iedereen wil het op zijn eigen manier doen.  Zorg voor één format en spreek samen af dat je allemaal op dezelfde manier gaat werken. Met behulp van ICT kan er zo veel. Dóe het dan! Dat is beter voor de zorg en zorgt voor minder fouten.”

Zijn er meer stokpaardjes die je graag berijdt?
“Heb je even? Eentje dan. Ik vind dat we in dit land op een vreemde manier omgaan met privacy. Dat vinden we heel belangrijk maar kijk eens naar de praktijk? Het opt-in verhaal, de toestemming die patiënten geven voor het uitwisselen van medische gegevens? Het is toch bizar dat je als patiënt alleen maar ‘ja’ of ‘nee’ hoeft te zeggen? Sta je op vrijdagmiddag in een bomvolle apotheek en een assistente vraagt je of je het goed vindt dat we jouw gegevens uitwisselen met voorschrijvers? Weten patiënten dan waar ze ‘ja’ of ‘nee’ tegen zeggen? Ze willen weer snel naar huis. Sowieso blijft er 20% hangen van wat er aan de balie wordt gezegd. En dan nog. Ik heb een formulier met vragen ontwikkeld dat patiënten moeten invullen en zij krijgen het infoblad van VzVz. Ik pleit echt voor schriftelijke verslaglegging van opt-in. Met een handtekening, zwart op wit graag.”

Vind je dat je een leuk vak hebt?
“Ik ben van mening dat mijn beroepsgroep te weinig laat zien wat voor kwaliteit wij als apothekers leveren. Ook internationaal gezien zijn er landen die veel van ons kunnen leren. In Nederland heeft deze ‘bescheidenheid’ tot gevolg dat we te weinig financiering krijgen in verhouding tot de kwaliteit die we leveren. Daar word ik weleens moe van. Men zegt ook dat apothekers tegenwoordig betaald krijgen voor de zorg die ze leveren maar als je kijkt naar de tijd die we daarin investeren, is het bij lange na niet kostendekkend. Het wordt tijd voor een ander verdienmodel. Ik zou ook heel graag willen dat de marktwerking in de zorg op een andere manier wordt ingevuld. Door de concurrentie zijn de prijzen van veel geneesmiddelen omlaaggegaan. Dat vind ik een prima ontwikkeling maar de overheid denkt alleen in prijsafspraken. We worden te veel geremd door beperkingen die de overheid ons oplegt.  Maar ondanks dit gemopper en ondanks het feit dat het altijd beter kan: ja ik heb een leuk vak! Het beroep van apotheker is uitdagender en inhoudelijker geworden. Alle administratieve rompslomp ten spijt. Twintig jaar geleden waren we vooral een doorgeefluik voor voorschrijvers. Nu zijn we toch meer sparringpartners. Dat stemt hoopvol!”

In ‘Drijfveren’ spreken we met apothekers en huisartsen in Nederland over hun vak, ambities en keuzes die ze dagelijks maken. Oftewel: ‘Wat bezielt uw collega?’ In deze editie spreken we met Peter Sollie, apotheker en mede-eigenaar van Maatschap De Vijzel in Amsterdam met drie Apotheken: De Pijp, Van Wou en Ferdinand Bol.

Tekst en foto: Cai Vosbeek

Dit artikel verscheen eerder in de oktober-editie van FarmaMagazine

 

 

 

 

 

Gerelateerde berichten

  • Drijfveren: De kracht van OssDrijfveren: De kracht van Oss In ‘Drijfveren’ spreken we met verschillende apothekers in Nederland. Van het kleinste dorp in het land: ‘t Woudt met maar 38 bewoners tot de grootste stad Amsterdam met ruim 800.000 […]
  • Drijfveren: Bestemming EdeDrijfveren: Bestemming Ede 2015 was het jaar van de vluchtelingen. Minister Asscher sprak in dit verband over 'De apotheker uit Aleppo'. Mooi staaltje alliteratie, maar bestaan deze hoog opgeleide vluchtelingen ook […]
  • Onderzoek BENU naar Nederlandse apotheekOnderzoek BENU naar Nederlandse apotheek De Nederlandse apothekers leveren hoogwaardige zorg, vanuit efficiënte apotheken tegen lage kosten, zo laat Europees onderzoek van BENU zien. “In Europa zijn we koploper in efficiency en […]
  • Apotheker Rob Linde: Eerst inhoud, daarna vormApotheker Rob Linde: Eerst inhoud, daarna vorm Rob Linde is een apotheker met passie. Dat klinkt als een promotiefolder uit de jaren 80 en smaakt naar een uitgeknepen citroen. Toch gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat het écht zo is. […]
  • Drijfveren: Kwaliteit met een grote K, Zorg met een grote ZDrijfveren: Kwaliteit met een grote K, Zorg met een grote Z De eerste gedachte die ik heb als ik Nistelrode binnenrijd: ‘hier is geen apotheek nodig’. Het ziet er allemaal welvarend en gezond uit. Mensen op de fiets, bij de supermarkt; rust en […]

Auteur: redactie
Categorie: 2017
Tags: , , , ,

Plaats een Reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *