Peter Sollie? Oh die!
nov14

Peter Sollie? Oh die!

Mijn eerste contact met Peter Sollie bestaat uit de volgende email op mijn verzoek voor een interview op korte termijn. Peter: ‘De artikelen in FarmaMagazine zijn altijd zeer lezenswaardig en vlot geschreven. Lijkt me leuk daaraan een bijdrage te leveren. Korte termijn is in de journalistiek altijd het geval. Vraag me af waarom? Ben niet van plan om op korte termijn het loodje te leggen of een wereldreis te maken, bij mij is er geen reden voor korte termijn’. In stilte beken ik schuld, beloof beterschap en verwacht dat het hierbij blijft. Na de zomer ontvang ik echter een hartelijke uitnodiging om naar Amsterdam te komen. We spreken af in de Ferdinand Bol Apotheek. Hoe ziet het patiëntenbestand van Apotheek Ferdinand Bol eruit? Peter: “Wij hebben ongeveer 9000 patiënten. De apotheek ligt in de Pijp in Amsterdam-Zuid. Vijftien jaar geleden was dit een echte volksbuurt maar dat is veranderd. Inmiddels is het aantal hippe, jonge inwoners behoorlijk toegenomen. De buurt bestaat nu uit een mengelmoes van mensen met verschillende achtergronden, zowel in afkomst, opleiding en leeftijd. In heel Amsterdam en ook hier, is een mutatiegraad van 25%. We hebben te maken met veel passanten.” Je team is een afspiegeling van de bewoners in deze wijk. Wat betekent dit in de praktijk? “Er werken hier 9 apothekersassistentes afkomstig uit Nederland, Nepal, Turkije, Marokko, Suriname en Zuid-Afrika. Een mooie mix vind ik. Het maakt de communicatie aan de balie gemakkelijker. We kunnen patiënten in hun eigen taal toespreken. Het Frans en Duits neem ik voor mijn rekening. En tja, allemaal dames, dat betekent dat er weleens woordenwisselingen zijn maar ik denk dat dit bij alleen mannen hetzelfde is. Soms hoor ik dingen waarmee ik bewust niets doe. Eerst zelf oplossen. Als het echt nodig is, kunnen ze een beroep op mij doen. En het feit dat het dames zijn van verschillende afkomst, maakt daarbij niets uit.  Veel Turkse en Marokkaanse worden apothekersassistente omdat apothekersassistente in hun cultuur een eerzaam beroep is met status. Dat kan weleens roosterproblemen geven met de ramadan en het Suikerfeest. Daarom probeer ik de samenstelling van het team zo divers mogelijk te houden.” Het valt op dat veel collega’s jou kennen. Hoe komt dat denk je? “Ik stel altijd vragen. Dat begon al tijdens mijn studie, toen ik als een van de organisatoren van buitenlandreizen vragen moest stellen. En als ik bijvoorbeeld naar de jaarbijeenkomst van de KNMP ga, ben ik altijd goed voor een vraag. Mijn assistentes horen het ook vaak. Werk je bij Peter Sollie? Oh die! Vragen stellen zit in me. Ik bel veel met patiënten, artsen en andere zorgprofessionals. Ik praat met anderen. Ik...

Lees Verder
Drijfveren: Normaal is het begin van het einde
sep19

Drijfveren: Normaal is het begin van het einde

Zomer 2017. Ik heb een afspraak bij DocMorris; de grootste postorderapotheek van Europa. Met gemengde gevoelens, dat wel. Is dit het voorland voor al die hardwerkende apothekers die ik de afgelopen tien jaar heb gesproken? Van de openbare farmacie in de huidige vorm sowieso? Maar zoals vaker is de werkelijkheid genuanceerder dan mijn platte argwaan. Eenmaal binnen in het gigantisch grote, lichte, moderne pand, lees ik op een digibord dat er om 11 uur al 19000 pakketjes zijn afgeleverd. De NPS* staat op 70 en dat is hoog, heel hoog. De ontvangst door Prof. Dr. Christian Franken is bovendien hartelijk: ‘zeg maar Christian’. DocMorris is een Nederlandse postorderapotheek die zich voornamelijk richt op de Duitse markt. De onderneming werd in het jaar 2000 opgericht door de Nederlandse apotheker Jacques Waterval en de Duitse IT-deskundige Ralf Däinghaus. In 2015 betrok DocMorris een nieuw pand in Heerlen op een terrein van 30.000 m². Ze bedienen jaarlijks 4 miljoen klanten per telefoon, mail, web, videobased live chat of via de DocMorris Apotheken App. DocMorris telt 600 medewerkers en heeft een omzet van 331 miljoen euro (2016). Wie is Christian Franken? Christian: “Ik ben apotheker en Chief Pharmaceutical Officer (CPO)bij Doc Morris. Ik ben hier 10 jaar geleden begonnen. Aanvankelijk als beherend apotheker en de laatste vier jaar als CPO. Ik ben verantwoordelijk voor de farmaceutische processen binnen dit bedrijf. Voordat ik bij DocMorris werkte, was ik ziekenhuisapotheker in het academisch ziekenhuis van Düsseldorf.” Het gaat goed met DocMorris. Hoe verklaart u dit succes? “Onze kernactiviteit is het leveren van receptplichtige medicijnen en OTC’s. Cliënten kunnen overal vandaan bestellen en ze hoeven niet naar ons te komen, wij komen naar hen. We hebben contact met elkaar via de mail, telefoon, per post, app of via een beveiligde live chat. Cliënten krijgen goede, hoogwaardige farmaceutische consulten. In de praktijk blijkt dat we vooral een apotheek zijn voor de chronisch zieken, patiënten met diabetes, hoge bloeddruk en reuma. Dat zijn planbare leveringen. Daarnaast hebben we een noodlijn die 24/7 gebeld kan worden. We zien dat cliënten het comfort dat wij bieden op waarde schatten.” Zijn de geneesmiddelen van DocMorris goedkoper? “Het Duitse systeem is anders dan in Nederland. Hier heb je variabele prijzen terwijl de prijzen in Duitsland vast staan. Receptplichtige geneesmiddelen die bij ons worden besteld, zijn in principe niet goedkoper dan bij de apotheek op de hoek maar we mogen sinds oktober 2016 uit onze eigen marge de bonus aan klanten doorgeven. Daardoor hoeven ze inderdaad minder te betalen.” Wat is het voordeel van postorderapotheek ten opzichte van een traditionele apotheek? “Zoals gezegd, het gemak dat cliënten ons overal vandaan kunnen bereiken en hun geneesmiddelen thuisbezorgd krijgen. Een...

Lees Verder
Halvelijnszorg tussen 0 en 1
aug24

Halvelijnszorg tussen 0 en 1

Het is juni in Noord-Limburg. Land aan de Maas. Land van heel veel varkens en kippen, prachtige rozen, verse asperges en heerlijke aardbeien. En niet te vergeten: land van één van de beste bands van Nederland: Rowwen Hèze. Te midden van al dit moois ligt Meerlo met in het centrum een gezondheidscentrum met Apotheek Maasdorpen. Linda Jonkers is beherend apotheker en heeft haar hart verpand aan deze regio. “Ik ben behoorlijk gedreven en hou er niet van om problemen af te schuiven. Ik ga voor kwaliteit en voor de beste zorg. Punt. Net als de rest van het team overigens. Wij luisteren naar patiënten, denken mee en regelen wat nodig is. Ook als dat betekent dat we een stapje extra moeten zetten. En dat wordt gezien en gewaardeerd. We krijgen regelmatig een brief, vlaai, asperges of een zak appels als dank.” Apotheek Maasdorpen bestaat sinds 2000 en is voortgekomen uit drie voormalige apotheekhoudende huisartsenpraktijken. Linda: “Meerlo telt 1800 inwoners maar ons verzorgingsgebied beslaat acht dorpen met veel lintbebouwing. De populatie van onze apotheek bestaat voornamelijk uit een vergrijzende plattelandsbevolking die veel zorg nodig heeft en woont in een uitgestrekt bezorggebied. In deze apotheek werkt een hecht team. Wij kennen de patiënten goed. Het is inderdaad ‘ons kent ons’. Sinds vier jaar zitten we in een gezondheidscentrum. Samen met de huisartsen proberen we de voorzieningen in dit gebied op peil te houden. De samenwerking met de huisartsen en de andere disciplines in het centrum is hartstikke goed. Dat geldt ook voor de samenwerking met de huisartsen in Lottum. We hebben geregeld gezamenlijk overleg en er is ruimte om zelfstandig beslissingen te nemen.” Andere accenten Linda: “Of ik niks te mopperen heb? Jawel hoor. Neem het beleid van de zorgverzekeraars, daar kan ik me best boos over maken. Ze kopen in op prijs maar ik vind dat ze veel meer naar kwaliteit moeten kijken. Ze hebben hun beweegredenen om het zo te doen en daar ben ik het niet mee eens. Goede kwaliteit levert volgens mij op termijn altijd geld op. Dat is echt mijn overtuiging. Vanmorgen zaten we met een zorginkoper om tafel en dan probeer ik ze dat in te laten zien. Maar veranderingen gaan langzaam, daar word ik niet vrolijk van. Zo geven de medewerkers van de klantenservice van de zorgkostenverzekeraar bijvoorbeeld vaak onvolledige informatie. Het is namelijk het beleid dat iedere helpdeskmedewerker óveral vanaf moet weten. Maar je kunt als individuele medewerker niet alles weten over de regelingen voor het ziekenhuis, de tandarts of de apotheek. Dat kan niet. In mijn ogen moet je specialiseren. Als ik het ergens niet mee eens ben dan leun ik niet...

Lees Verder
Drijfveren: ‘Ik heb een prachtig vak!’
okt28

Drijfveren: ‘Ik heb een prachtig vak!’

Op tafel ligt een iPad waar Stephan Joosten regelmatig naar wijst. “Hierop staat het visiedocument van de Vereniging van Jonge Apothekers (VJA) waarin wij onze kijk op de toekomst van de beroepsgroep hebben geformuleerd”, verduidelijkt hij. “Het document wordt in november gelanceerd en wij nodigen iedereen uit het te lezen.” Het is de eerste dag na de hittegolf in september. Een heldere hemel heeft plaats gemaakt voor bewolking en ook de temperatuur is beduidend lager dan afgelopen week. Binnen praat Stephan met veel enthousiasme over zijn vak. Hij is jong, gedreven en ontwapenend. Binnen gaat de zomer nog even door.  Stephan is 27 jaar en doet de vervolgopleiding tot openbaar apotheker in een cluster van drie BENU-apotheken in IJsselstein. De werkzaamheden in de apotheek combineert hij met docentschap aan de Universiteit Utrecht waar hij farmacotherapie doceert. Daarnaast is hij bestuurslid specialismen bij de VJA. Stephan: “Ik ben betrokken bij dit prachtige vak. Ik heb ook een duidelijk beeld hoe het beroep eruit zou moeten zien. Daar wil ik heel graag mijn steentje aan bijdragen.” Wat vind jij zo mooi aan dit vak? “Als patiënten weten wat ze aan de apotheker kunnen hebben, doen ze ook een beroep op zijn kennis en kunde. Daar ligt meteen een uitdaging voor de apotheker: leer je patiënten kennen! Bouw een band op want behoeftes van patiënten verschillen. Die verschillen moet je als apotheker in beeld brengen zodat je daar je diensten en zorgverlening op kunt afstemmen. De openbare apotheek is in het huidige zorglandschap de enige zorg verlenende instantie waar patiënten zonder afspraak naar binnen kunnen lopen en waar ze in een hele korte tijd geholpen worden door mensen die kennis van zaken hebben. Gebruik dat gegeven.” Jezelf laten zien richting patiënten maar ook aan andere zorgverleners neem ik aan? “In dit vak moet je voorkomen dat je voortdurend wordt verrast door ad hoc problemen. Daar hebben we in IJsselstein al veel slagen in gemaakt. De basis moet goed zijn en dat begint bij een goede samenwerking tussen apothekers en –assistentes onderling, met huisartsen, ziekenhuizen en in de wijk. Als die basis goed is, houd je energie en tijd over om zorg op maat te bieden. Wij hebben tijdens de FTO’s duidelijk laten zien over welke kennis wij beschikken, hoe deze aansluit bij de kennis van artsen en andere zorgverleners en welk voordeel zij en onze patiënten hiervan kunnen hebben als we samenwerken. Aansluiting zoeken bij andere zorgverleners past sowieso bij de jonge generatie zorgverleners. Ze worden ook anders opgeleid dan de generaties voor ons.” ‘Anders’ opgeleid in de zin van? “Op de universiteit zijn we dit jaar gestart met een nieuw curriculum....

Lees Verder
Drijfveren: Op de keper beschouwd
jun20

Drijfveren: Op de keper beschouwd

Dr. Ad van Dooren is sinds vorig jaar met pensioen, of zoals ze dat in deze kringen zo mooi zeggen: ‘met emeritaat’, Latijns voor ‘uitgediend’. Van uitgediend zijn, is echter geen sprake. Ad van Dooren is nog lang niet toe aan tuinieren of een treintje op zolder. Hij heeft het drukker dan ooit. Hij is nog steeds betrokken bij de Hogeschool Utrecht en vervult verschillende bestuurs- en adviesfuncties. In het verleden heeft hij veel wetenschappelijk farmaceutisch onderzoek gedaan op het gebied van zorginnovaties en hij is expert in het monitoren van klinisch onderzoek. En zoals dat gaat: zodra je geen broodheer meer hebt om te dienen, kun je vrijuit spreken. En dat doet hij. Wil je me in vogelvlucht meenemen door je werkverleden? Ad: “Na mijn afstuderen in 1976 heb ik tien jaar gewerkt als onderzoeker bij Philips Duphar. In die tijd heb ik ook mijn proefschrift geschreven, over thermische analyse van geneesmiddelen. Daarna heb ik gewerkt op de marketing- en salesafdeling van NPBI, een producent van steriele vloeistoffen voor ziekenhuizen. Hartstikke leuk maar ik miste het internationale component. Dat gemis heb ik ingelost bij andere bedrijven waar ik veel gereisd heb. Als je het over ‘drijfveren’ hebt dan is het wel een van mijn drijfveren om te kijken hoe mensen uit verschillende culturen reageren, interpreteren en beoordelen. In 2002 koos ik ervoor mijn kennis en ervaring te delen met studenten op de Hogeschool Utrecht.” Onderwijs, dat is heel iets anders “Ik had in mijn studententijd ook lesgegeven, dus ik wist dat ik dat leuk vond. Ik ben gaan werken als docent aan de nieuwe opleiding Farmakunde. Farmakunde is een samentrekking tussen farmacie en bedrijfskunde, gericht op het managen van processen en projecten. Een farmakundige is een hbo’er die tussen de apotheker en de mensen op de vloer staat. De meeste afgestudeerden komen terecht in de farmaceutische industrie en bij openbare apotheken.” In 2011 werd je lector Innovatie Zorgprocessen in de Farmacie. Waarom werd dit lectoraat in het leven geroepen? “Naar aanleiding van de Lissabonagenda in 2000 werd gezegd dat EU-lidstaten meer moesten investeren in onderzoek en ontwikkeling om een dynamische kenniseconomie te worden. Dit heeft geleid tot de instelling van lectoraten bij hogescholen, met ook dit lectoraat als resultaat. We betrekken studenten bij onderzoek naar aanleiding van vragen uit het werkveld. Hierdoor leren ze wat onderzoek is en hoe je problemen gefundeerd aanpakt. Hoe zit het bijvoorbeeld met therapietrouw? Wat voor middelen kun je patiënten aanreiken en hoe verifieer je of deze middelen inderdaad werken? Onderzoek wordt gedaan door studenten maar ook door docenten. Zo wordt er optimaal gebruik gemaakt van, en geïnvesteerd in kennis.” Hoe ziet het...

Lees Verder
Drijfveren: De doelen van Didem
apr07

Drijfveren: De doelen van Didem

‘Niet meer wachten in de apotheek’, zo valt te lezen op de website van Apotheek Prinsenland. Je moet een zekere vorm van zelfvertrouwen en moed hebben, wil je zo’n bewering openbaar maken. Deze eigenschappen blijken precies te passen bij Didem Ozer-Altug (32), apotheker en mede-eigenaar van deze Medsen apotheek. “Neem maar een foto met mijn armen over elkaar. Zo ben ik wel een beetje”, lacht ze als we buiten een foto maken. Toen ik in 2013 in deze apotheek begon, was de gemiddelde wachttijd anderhalf uur. Ik ben iemand die graag doelen stelt. Een daarvan was de wachttijd drastisch terugbrengen. Dat is gelukt. Natuurlijk moeten mensen nog wel eens wachten voor de balie maar dat is meer uitzondering dan regel.” Kralingen is een wijk van Rotterdam met tegenstellingen. Een gedeelte van Kralingen is een volksbuurt met de bijbehorende problemen terwijl het andere deel behoort tot de rijkste stukjes van Nederland. Apotheek Prinsenland staat in het welvarende gedeelte. Didem: “Prinsenland is een bovengemiddeld grote apotheek. Onze patiëntenpopulatie bestaat voornamelijk uit hoogopgeleide tweeverdieners tussen de 30 en 60 jaar. We runnen deze apotheek met zes medewerkers en een apotheker.” Je broer volgt ook een opleiding tot apotheker. It runs in the family? Didem: “Sterker nog, mijn man is ook apotheker. Maar de ene apotheker is de andere niet. Ik ben een andere apotheker dan mijn man bijvoorbeeld. Als mede-eigenaar van twee apotheken heb ik bepaalde vrijheden waaraan ik erg gehecht ben. Daar heeft hij minder behoefte aan. Het overbrengen van kennis en voorlichting geven is een onderdeel van het vak dat ik zeker van thuis heb meegekregen. Dat zit inderdaad in de familie. Mijn vader is leraar, zit al zijn hele leven in het onderwijs en mijn moeder heeft altijd in de kinderopvang gewerkt. Ze zijn mijn steun en toeverlaat in alles.” Je ouders zijn van Turkse komaf. In hoeverre speelt dat een rol in je leven? “Het is niet zo zeer dat het ‘Turkse’ een belangrijke rol in mijn leven heeft gespeeld maar meer de levenswijze van mijn ouders. Beiden hebben gestudeerd en hebben ons met de paplepel ingegeven dat studeren heel belangrijk is. Dit in combinatie met goed onderwijs kan ertoe bijdragen dat bepaalde vaardigheden en talenten worden ontwikkeld. Dat zou ik mijn zoontje ook willen meegeven.” Je bent best jong om (mede) een apotheek te runnen? “Als ik meehelp aan de balie vragen patiënten wel eens of ik de apotheker wil roepen. Wanneer ik zeg dat ik dat ben, wordt er weleens ongelovig en soms zelfs afwijzend gereageerd. Komt dat door mijn uiterlijk? Komt dat door mijn leeftijd? Is dat omdat ik een vrouw ben? Jij mag het...

Lees Verder
Drijfveren: Bestemming Ede
feb22

Drijfveren: Bestemming Ede

2015 was het jaar van de vluchtelingen. Minister Asscher sprak in dit verband over ‘De apotheker uit Aleppo’. Mooi staaltje alliteratie, maar bestaan deze hoog opgeleide vluchtelingen ook echt? Jazeker! Nada Al-Rubaiee is apotheker en mede-eigenaar van drie Mediq Apotheken in Rotterdam en directeur-eigenaar van NadaFarm in Dordrecht. Twintig jaar geleden vluchtte ze samen met haar ouders, broers en zusje uit Damascus. Ze kwam in Nederland terecht; in Ede om precies te zijn. Nada is hartelijk, gedreven en slim: “Hoe ik het hier vond? Het was een cultuurshock!” De drie Mediq apotheek zijn gevestigd in Rotterdam Charlois. Samen bedienen ze 20.000 patiënten. Dit doen ze met 30 medewerkers; apothekers, medewerkers en bezorgers. Een van de problemen in Charlois is armoede en laaggeletterdheid. Wie is Nada? “Ik ben 36 jaar geleden geboren in Bagdad. Mijn vader was communist en werd vervolgd door het regime van Sadam Hoessein. Er was vrijheid maar het was niet de bedoeling dat je je met politiek bemoeide. In 1979 zijn we vertrokken naar Syrië. Ik was acht maanden. We hebben vijf jaar in Damascus gewoond. In verband met het werk van mijn vader zijn we vervolgens verhuisd naar Belgrado. Mijn vader werkte voor de PLO en schreef veel over de Palestijns-Israëlische kwestie. Na drie jaar verruilden we Belgrado voor Nicosia om na vier jaar weer terug te keren in Damascus. Hier schreef mijn vader een opiniestuk. Niet zozeer tégen het regime van Assad maar toch. De veiligheidsdiensten kwamen en namen mijn vader mee. We hadden geen idee waar ze hem naartoe brachten.” Heftig! “Zeker! Wij waren wel gewend dat mensen van de veiligheidsdienst thuis kwamen om met mijn vader te praten maar we hadden nooit meegemaakt dat ze hem meenamen. Mijn moeder heeft contact gezocht met de Verenigde Naties en die hebben gekeken wat ze konden doen. Waarschijnlijk kwam de Syrische regering hierachter en mijn vader werd vrijgelaten. Het was duidelijk dat we niet konden blijven. En zo gebeurde het dat we op 10 december 1996 in het vliegtuig naar Nederland zaten. Bij aankomst kregen we de status van politiek vluchteling. Ik was zeventien jaar en het was die dag min 20 graden. Eerlijk, ik weet het nog heel goed.” Jullie kwamen in Ede terecht. Hoe was dat? “De overgang was groot. In Nederland is alles goed geregeld. Er is geen ruimte voor chaos, terwijl die ook mooi kan zijn. Er is zelfs een database voor bomen! We kenden Europa wel maar we hadden geen idee dat het verschil tussen Amsterdam en Ede zo groot kon zijn. Thuis zijn we niet religieus opgevoed en dan kom je in zo’n omgeving terecht. We voelden ons geïsoleerd....

Lees Verder
Drijfveren: Samen werken of samenwerken?
dec21

Drijfveren: Samen werken of samenwerken?

De ontwerper van de Amersfoortse wijk Kattenbroek wilde een gezonde, veilige en vrolijke omgeving bouwen, waar mensen zich thuis voelen en kriebels krijgen om te dromen. Op het eerste gezicht lijkt dit aardig gelukt. In deze wijk ligt de apotheek van deze editie: Alphega Apotheek Kattenbroek, onderdeel van Gezondheidscentrum Kattenbroek. Anniek Ligtenberg, apotheker en Marieke Vegter in opleiding tot openbaar apotheker, zitten samen aan de koffie. Anniek: “Ik kies er bewust voor om opleidingsapotheker te zijn ook al schept dat verplichtingen. Ik zit ruim 33 jaar in het apothekersvak en vind het leuk om jongeren enthousiast te maken voor iets waar ik mijn ziel en zaligheid in stop. Dat meen ik serieus.” Marieke knikt: “Ja hoor, dat lukt!” Apotheek Kattenbroek werd in 1991 geopend. Anniek: “Toen liepen de schapen nog in onze achtertuin maar dat is allang verleden tijd. We hebben een fijn team dat solidair is met elkaar. We zien problemen als een uitdaging. De klanten van deze apotheek zijn jong, hoogopgeleid en mondig. We hebben verlengde openingstijden omdat veel mensen buiten de stad werken. We krijgen veel, heel veel mails. Zeker op maandag zit de mailbox vol als iedereen in het weekend op internet heeft gezeten. Het is fijn dat ze de apotheek weten te vinden, maar soms ben ik er wel erg veel tijd aan kwijt.” Als opleidingsapotheker ben je vast didactisch ingesteld? Anniek: “Het onderwijs zit wel een beetje in de familie. Ik denk dat ik mijn didactische kwaliteiten vooral gebruik aan de balie. Als patiënten weten hoe een geneesmiddel werkt, creëer je therapietrouw. Voorlichten en uitleggen is een soort missie van mij en de assistentes. Helaas zie je dit niet terug in klanttevredenheidsonderzoeken. Dit heeft waarschijnlijk te maken met verwachtingen, patiënten lijken het vanzelfsprekend te vinden. Ik vind het wel eens lastig om voor het voetlicht te krijgen dat we veel aan voorlichting doen.” Hoe is de samenwerking met de huisartsen in het centrum? Marieke: “Een van de samenwerkingsvormen die wij hebben zijn de multimedicatiegesprekken over patiënten met meer dan zeven geneesmiddelen. We gaan eerst in gesprek met de patiënt en vervolgens overleggen we met de huisarts om het gebruik te optimaliseren. Dat koppelen we vervolgens weer terug naar de patiënt. Het kost  best veel tijd. Soms worden er geneesmiddelen geschrapt, soms komen er medicijnen bij. Ook afhankelijk van de wensen van de patiënt natuurlijk. Wij inventariseren, benaderen de patiënten, bekijken labwaardes. Ja, wij zijn zeker de kartrekkers van dit overleg.” Hoe verloopt het FTO? Anniek: “We hebben twee FTO‘s. Een met de huisartsen van het gezondheidscentrum en een met de huisartsen er buiten. Ze zijn heel verschillend. We komen eens per twee maanden...

Lees Verder
Drijfveren: Heimwee naar het ziekenfonds
jul28

Drijfveren: Heimwee naar het ziekenfonds

In Nederland zijn ongeveer 400 apotheekhoudende huisartsen. Ze zijn vooral gevestigd in landelijke gebieden, in het noorden van het land en in Zeeland. Medisch Centrum Oud-Vossemeer telt ongeveer 2550 cliënten. Er werken twee doktersassistentes, een apothekersassistente, een praktijk ondersteuner, de huisarts en zijn vrouw. Is het moeilijk om zowel huisarts als apotheker te zijn? Gaston: “Ik vraag me steeds vaker af of het inderdaad mogelijk is om het allebei goed te doen. Toen ik 16 jaar geleden deze praktijk overnam, spoelde de vorige huisarts de potjes nog om, ze werden gedroogd en gevuld met tabletten die uit grote potten kwamen. Ik was aangesloten bij twee groothandels waar ik mijn bestellingen deed. Ik bestelde zoveel mogelijk van hetzelfde label. De apothekersassistente die tegelijkertijd doktersassistente was, hield alles bij. Stickertje erop en op de plank. Patiënten kwamen hun pillen halen en klaar is Kees. Dat is jaren zo gegaan. Het waren de jaren van het ziekenfonds.” Totdat het nieuwe zorgstelsel haar intrede deed? Karin: “Inderdaad. Toen begon de zorgverzekeraar met het preferentiebeleid. Eerst waren het een tiental geneesmiddelen en al snel werden het er meer. Elke zorgverzekeraar zijn eigen preferentiebeleid; productpreferentie, prijspreferentie en medicijnen die niet meer vergoed worden. Meer regelgeving, veel meer administratie en meer controle. We wilden ook certificeren. We zijn 440 uur bezig geweest met de Dekra-certificering. Cursussen, protocollen, alles vastleggen enzovoorts. Totdat een van de medewerkers ziek werd en we er even niet aan toekwamen. Toen ik de draad op wilde pakken, was de website van Dekra weer veranderd. Ik belde en kreeg als antwoord: ‘Ja dat klopt. Maar hiervoor kunt u een cursus volgen.’ Om moedeloos van te worden.” Is het nog wel lucratief om de apotheek erbij te doen? Gaston: “Op een gegeven moment merkten we dat de inkomsten steeds minder werden. Zo erg dat we onze spaarrekening moesten aanspreken. Wat bleek? Door de slechte verkrijgbaarheid van preferente medicijnen werd vaak een duurder label of het origineel meegegeven. Maar dat betaalden de zorgverzekeraars niet uit. Nu letten we daar veel beter op. Maar als je kijkt naar wat de kosten en baten zijn…. “ Gaston vervolgt: “Helemaal uit verhouding. Veel collega’s weten niet meer wat de opbrengst van alleen hun apotheek is. Ze hebben gewoonweg geen tijd om zich erin te verdiepen. De financiering bij zowel huisartsen als apotheek is versnipperd en de administratieve last is daardoor dusdanig zwaar geworden dat een huisartsenpraktijk en een apotheek bijna niet meer te combineren is. Temeer omdat huisartsen steeds meer op hun bordje krijgen vanwege de verschuiving van tweedelijns- naar eerstelijnszorg.” Oud-Vossemeer: mooi dorp in Zeeland met 2700 inwoners, zes kerken, twee kroegen, drie scholen, en een carnavalsvereniging....

Lees Verder
Drijfveren: Kwaliteit met een grote K, Zorg met een grote Z
apr28

Drijfveren: Kwaliteit met een grote K, Zorg met een grote Z

De eerste gedachte die ik heb als ik Nistelrode binnenrijd: ‘hier is geen apotheek nodig’. Het ziet er allemaal welvarend en gezond uit. Mensen op de fiets, bij de supermarkt; rust en regelmaat, harmonie en gemoedelijkheid. Naast een bronzen standbeeld van de ‘Brabantse boer en boerin’ uit 1967, ligt Service Apotheek Nistelrode. En dan blijkt dat de werkelijkheid weerbarstiger is want het is behoorlijk druk. Wat opvalt is de spreekkamer waar veel gebruik van wordt gemaakt. Een mevrouw met een tas vol geneesmiddelen wordt apart genomen en krijgt één op één uitleg. Ook een oudere man krijgt extra begeleiding. Als hij na tien minuten naar buiten komt, zwaait hij vrolijk naar de assistentes achter de balie: “Houdoe dames, tot de volgende keer!” Apotheek Nistelrode heeft ongeveer 7000 cliënten. Naast de apotheker werken er 8 apothekersassistentes en een logistiek medewerkster. Joeri Beek is sinds 2000 eigenaar. “Wij vinden zelf dat we de beste apotheek van Nederland zijn. In 2009 en 2011 werden we door  onderzoeksbureau AMP uitgeroepen tot ‘Beste Apotheek van Nederland’. Dit jaar vielen we met de elfde plaats net buiten de top tien.” De beste apotheek van Nederland? Geen last van bescheidenheid? Joeri lacht: “Wij streven naar Kwaliteit met een grote K en Zorg met een grote Z. Ik ben een van de weinige apothekers die hardop zegt dat apothekers beter betaald moeten worden voor de zorg die ze leveren. Onze primaire taak is niet meer het afleveren van geneesmiddelen, gezondheids- en thuiszorgartikelen. Maar patiënten komen hier  voor advies, service en begeleiding bij geneesmiddelengebruik. Natuurlijk moet de logistiek rondom de doosjes goed geregeld zijn. Maar dat is ‘slechts’ logistiek. Ik wil juist de zorg die om het doosje heen zit, uitbreiden. Dat is ook van algemeen maatschappelijk belang. Laatst stond in de krant dat 60% van de mensen met enige regelmaat geneesmiddelen weggooit. Dat is pure verspilling. En nee, ik ben niet bescheiden als het over mijn apotheek gaat. Ik vind dat we het aantoonbaar goed doen. Patiënten lopen hier gemakkelijk binnen en die laagdrempeligheid is belangrijk.” Begrijpelijk dat je betaald wilt worden voor zorg die je levert. Maar prioriteiten lijken elders te liggen. Ben je een roepende in de woestijn? “Ja, daar lijkt het wel op. Ik denk dat het merendeel van de apothekers liever vasthoudt aan betaling rondom ‘het doosje’. Ik zou dat graag anders zien. Maar het probleem is dat ik dat niet alleen voor elkaar krijg. Binnen de Nederlandse Farmaceutische Zorggroep (NFZ) wordt wel steeds vaker betaald voor zorgactiviteiten maar de tarieven die verzekeraars hanteren zijn niet afdoende. Daar kun je geen bedrijf op draaien.” Hoe zou je het toch voor elkaar kunnen krijgen?...

Lees Verder
Pagina 1 van 212