Je hoeft niet ziek te zijn om beter te worden
aug08

Je hoeft niet ziek te zijn om beter te worden

‘Ze is een huisarts zoals je iedereen zou toewensen’, aldus een patiënt van Anneke Dalinghaus. ‘Vriendelijk, benader- baar en professioneel.’ Een mooi compliment voor een huisarts lijkt me. Anneke (64) blijkt een bezige bij: huisarts, kaderarts ouderengeneeskunde, vrouw en moeder van, schildert en spreekt haar talen. En als het even kan doet ze alles op de fiets. Een vrouw die het vak ademt. “Ik hou van mijn vak omdat ik het verschil kan maken. Ik kan mensen helpen om zichzelf beter te laten voelen. Wat het soms moeilijk maakt, is dat ik mijn beroep bén. Het is een manier van leven. Prima hoor, anders zou ik iets anders doen.” Huisartsenpraktijk Lidwina ligt in Stratum. In deze praktijk zijn drie huisartsenpraktijken gevestigd. Stratum is een van de zeven stadsdelen van de gemeente Eindhoven en telt ruim 33.000 inwoners. Het was oorspronkelijk een agrarische gemeenschap waar in de vorige eeuw ook sigaren- en textiel- industrie ontstond. Daarna deden ook grotere, moderne bedrij- ven hun intrede, zoals truckfabrikant DAF. Het is een gemê- leerde wijk met een groot aantal oudere bewoners. U bent 32 jaar geleden begonnen als huisarts. Hoe zag uw carrière er in vogelvlucht uit? “Voordat ik als eenpitter mijn praktijk begon in een nieuw- bouwwijk iets verderop, heb ik een aantal jaar met mijn man in Venezuela gewoond. Daar hield ik me onder andere bezig met de bestrijding van malaria. In 1991 kwamen we terug in Nederland en begon ik mijn praktijk in een noodgebouwtje. Aantal patiënten: 0. In 1995 werd ik de klassieke huisarts met praktijk aan huis. Wel zo handig als je drie kinderen hebt. Sinds 2006 zit ik in deze praktijk. Aantal patiënten: 2350. Als ik terug- kijk, is vooral de manier waarop we nadenken over gezondheid veranderd.” In welke zin anders? “Gezondheid werd vooral gezien als de afwezigheid van ziekte. Je was gezond als je geen ziekte had. Nu is gezondheid het gevoel van gezond zijn. Dit kan ook als je ziek bent of een chronische ziekte hebt. Arts-onderzoeker Machteld Huber introduceerde deze visie over positieve gezondheid in 2012 in Nederland. In haar zienswijze is gezondheid het vermogen om met fysieke, emotionele en sociale uitdagingen om te gaan en zoveel mogelijk de eigen regie te voeren. Het gaat om het vermogen om met veranderende omstandigheden om te kunnen gaan. Vroeger zeiden we: ‘Je bent een ‘diabeet’. Maar je bént niet je ziekte, je hébt een ziekte.” Hoe vertaalt deze visie zich in de praktijk? “Het betekent dat ‘de dokter’ niet meer degene is die tegen de patiënt zegt wat hij moet doen. We gaan samen op zoek naar hoe je zo gezond en prettig mogelijk...

Lees Verder
Drijfveren: Het voordeel van klein, aldus Groot
jun14

Drijfveren: Het voordeel van klein, aldus Groot

Midden in de Tilburgse wijk Groeseind-Hoefstraat, tegenover de kerk en de viskraam, is huisartsenpraktijk Groot gevestigd. Groeseind is van oudsher een arbeiderswijk gebouwd rondom de voormalige Textielfabriek. Een multiculturele vooroorlogse buurt met veel kleine huurwoningen. Maar de wijk verandert: minder beton, meer groen, huizen worden opgeknapt. Huur verandert in koop. Studenten en tweeverdieners doen hun intrede. Dick Groot: “Dit buitengewoon gevarieerd gezelschap in deze multiculturele buurt is mijn patiëntenbestand. Een prachtige mix van mensen. Ik ben hun huisarts in de ouderwetse zin van het woord. Een echte een-pitter die de regie voert over zijn eigen praktijk. En dat bevalt me prima.” Ouderwets? Ik ben een huisarts die zich prettig voelt bij integrale gezinsgeneeskunde. Ik wil voor families zorgen tijdens alle fases van hun leven. Vanaf de geboorte tot aan de dood vind ik dat ik er moet zijn. Laagdrempelig en gemakkelijk benaderbaar. Ik ben ouderwets omdat ik fulltime werk. Ik ben het vaste aanspreekpunt voor 2.800 patiënten, alle dagen van de week. Als mensen terminaal zijn, ga ik op huisbezoek. Ook in het weekend en ook ‘s nachts. Dat doe ik allemaal in mijn eentje. In die zin ben ik ouderwets. Hebt u in deze buurt te maken met veel sociale problematiek? Zeker. Ik merk ook dat mijn bordje behoorlijk vol begint te raken. Dat heeft drie redenen: er is een toename van sociale problematiek die men ergens kwijt moet. Tweede reden voor het volle bord is het wegvallen van GGZ-voorzieningen en tot slot is er de substitutie van de tweede naar de eerste lijn. Mensen moeten zo lang mogelijk thuisblijven. Ik heb overleg met de gemeente, met schuldsanering, vervoersbedrijven, dak- en thuislozen en verslavingszorg. Ik hop van casemanager naar casemanager. En ik ben niet de enige. Het wordt tijd dat wij huisartsen ons gaan heroriënteren: zijn we huisarts of maatschappelijk werker of life-coach? We moeten terug naar onze kernwaarden. Nu zijn we een soort vergaarbak van ellende met heel veel administratieve rompslomp. Ik hou echt enorm van mijn vak maar de gezonde balans is zoek. “We moeten ons afvragen: zijn we huisarts of maatschappelijk werker of life-coach? We moeten terug naar onze kernwaarden.” Hoe is de samenwerking met apothekers? De samenwerking met apothekers staat op een hoog niveau. Mijn buurman is apotheker. We overleggen veel en kunnen altijd bij elkaar terecht voor een vraag. Omdat ik huisarts ben van 90 nonnen, heb ik ook te maken met de instellingsapotheker. De zusters worden over het algemeen zeer oud en dat gaat gepaard met polyfarmacie. Of er iets te verbeteren is? Tuurlijk. Apothekers worden tegenwoordig geacht mee te denken. Dat resulteert soms in ongevraagde farmacievoorstellen. Overleg is prima maar een...

Lees Verder
Zonder wrijving geen glans
mei23

Zonder wrijving geen glans

Apothekers saai? Praat eens met Paul Harder en je bent zo van dit vooroordeel verlost. Paul is eigenaar van zeven Regenboogapotheken en noemt zich de Don Quichot van de lage landen. Gezegend met een scherpe geest en een gepeperde mening is hij de rebel die van transparantie en duidelijkheid houdt en van een stevig potje discussiëren. En net als het allemaal iets te serieus dreigt te worden is tie daar: zijn lach, zo luid als een scheepshoorn. Paul: “Er zijn heel veel manieren om de zorg op farmaceutisch gebied te verbeteren. Op dat vlak ben ik bevoegd en wil ik van toegevoegde waarde zijn voor patiënten.” Zeven apotheken is niet niks. Is een vijfdaagse werkweek voldoende? Paul: “In historisch perspectief begon de ‘victorie’ in 1988 met de oprichting van de eerste Regenboogapotheek in Alkmaar. Dezelfde formule heb ik nog zes keer herhaald. Toen dacht ik: ‘zeven is een mooi getal, nu is het genoeg’. Vervolgens hebben we ons gericht op speciale klanten. De Regenboog Scheepvaart Apotheek levert genees- en verbandmiddelen aan scheepvaart en offshore-industrie terwijl een andere apotheek zich richt op de uitgifte van medicatie voor de verslavingszorg. Verder hebben we ons gespecialiseerd in het leveren van apotheekbereide ADHD-medicatie en we ondersteunen patiënten bij het afbouwen van medicatie middels onze taperingservice. En nee, ik tel mijn uren niet. Voor mij voelt mijn werk als vakantie. Ik heb er lol in. Als je het zo ervaart, hoef je zelden te werken.” Vanwaar de naam Regenboog? “Drie redenen: mijn vrouw heet Iris. Iris is de boodschapper van de goden en de personificatie van de regenboog. Tweede reden: toen ik begon als apotheker dacht ik: ‘het moet anders’. We moeten ons niet alleen richten op ziek zijn maar op gezondheid. Dus naast geneesmiddelen zitten er in ons veelkleurige assortiment ook producten die te maken hebben met gezondheid en verzorging. En de derde reden: aan het eind van de regenboog staat een pot met gouden munten. Die krijg ik als ik met pensioen ga.” Als je jouw naam opzoekt op internet, verschijnt er een recent artikel met de titel: ‘Paul Harder, charlatan of verlosser’ Hoe zit dat? “De patiënten die ik met de taperingstrips afhelp van hun medicatie, noemen mij een verlosser. Voor de zorgverzekeraars ben ik een charlatan omdat ik zorg lever die haaks staat op hun verdienmodel. Zij hebben twee taken: premies incasseren en zorg vergoeden. That’s it. Zij hebben geen opleiding in de zorg, geen bevoegdheden en uitsluitend financieel belang. Toch bepalen zij hoe de zorg er in Nederland uitziet. Dat is zo fundamenteel verkeerd dat het systeem vanzelf een keer implodeert.” Je zegt dat je één hersencel hebt die nooit...

Lees Verder
Geneeskunde met een beetje geneeskunst
apr05

Geneeskunde met een beetje geneeskunst

De Reeshof is een nieuwbouwwijk ten westen van Tilburg waar in de jaren 80 de eerste woningen verschenen. Inmiddels wonen er 45.000 inwoners. Aan de rand van deze wijk is Huisartsenpraktijk Koolhoven gevestigd. Hier is Jan Smulders huisarts en praktijkhouder van een praktijk met ruim 6000 patiënten: “Ons motto is dat de patiënt centraal staat. Bij alles wat we doen. Onze praktijk moet een warme, vriendelijke plek zijn waar bezoekers zich gehoord en gezien voelen. Ik weet dat sommige collega’s mij zien als een man met een mening, doortastend en vooral vooruitstrevend. Maar het een hoeft het ander natuurlijk niet uit te sluiten.” Jan Smulders (56) werkt inmiddels 20 jaar als huisarts. Hij studeerde in 1998 af aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Hij is gehuwd en vader van vier kinderen. Jan: “Voetballen is altijd mijn passie geweest, mijn droom. Ik kon redelijk voetvallen maar niet goed genoeg om prof te worden. Dus als jij me vraagt of ik altijd huisarts wilde worden? Na profvoetballer zeker!” Wat vind je mooi aan het vak van huisarts? “Zeker in zo’n wijk als deze zie je patiënten opgroeien en ik groei mee. Kinderen waar je op kraamvisite bent geweest, worden volwassen. Samen maak je leuke, maar ook minder leuk dingen mee. Ik ken mijn patiënten en kom bij ze thuis. Ik mag vaak alles weten en ken veel diepe geheimen. Dat blijft boeien want iedereen is anders. Iedereen maakt andere keuzes, heeft een andere invulling van het leven, kent andere zorgen. En ik maakt het allemaal mee. Dat is prachtig.” Neem je je werk mee naar huis? “Doordat je zoveel mensen spreekt en zoveel verhalen hoort, kun je onmogelijk alles meenemen. Maar eerlijk is eerlijk, ik kan me niet voor alles afsluiten. Dat wil ik ook niet. Als het nodig is, geef ik mijn 06 nummer en kunnen patiënten me ‘s nachts bellen. Ik ben een open persoon en vertel ook over mezelf. Veel patiënten weten hoe het met mijn kinderen gaat en ze informeren daar ook regelmatig naar. Als huisarts kun je kiezen voor betrokkenheid met distantie, maar je kunt ook kiezen voor betrokkenheid met een stukje nabijheid. Ik kies voor het laatste en merk dat mijn band met de patiënten daardoor hecht is. Maar ik begrijp mijn collega’s die hier niet voor kiezen ook goed.” Hoe kijk je terug op de afgelopen 20 jaar met de wijsheid van nu? “Toen ik net begon, was ík de dokter. Ik had de opleiding gedaan, ík had de kennis en ík zei tegen patiënten wat er moest gebeuren. Daar was ik vrij rechtlijnig in en waarschijnlijk soms onuitstaanbaar. Ik ben er wel achter gekomen...

Lees Verder
Peter Sollie? Oh die!
nov14

Peter Sollie? Oh die!

Mijn eerste contact met Peter Sollie bestaat uit de volgende email op mijn verzoek voor een interview op korte termijn. Peter: ‘De artikelen in FarmaMagazine zijn altijd zeer lezenswaardig en vlot geschreven. Lijkt me leuk daaraan een bijdrage te leveren. Korte termijn is in de journalistiek altijd het geval. Vraag me af waarom? Ben niet van plan om op korte termijn het loodje te leggen of een wereldreis te maken, bij mij is er geen reden voor korte termijn’. In stilte beken ik schuld, beloof beterschap en verwacht dat het hierbij blijft. Na de zomer ontvang ik echter een hartelijke uitnodiging om naar Amsterdam te komen. We spreken af in de Ferdinand Bol Apotheek. Hoe ziet het patiëntenbestand van Apotheek Ferdinand Bol eruit? Peter: “Wij hebben ongeveer 9000 patiënten. De apotheek ligt in de Pijp in Amsterdam-Zuid. Vijftien jaar geleden was dit een echte volksbuurt maar dat is veranderd. Inmiddels is het aantal hippe, jonge inwoners behoorlijk toegenomen. De buurt bestaat nu uit een mengelmoes van mensen met verschillende achtergronden, zowel in afkomst, opleiding en leeftijd. In heel Amsterdam en ook hier, is een mutatiegraad van 25%. We hebben te maken met veel passanten.” Je team is een afspiegeling van de bewoners in deze wijk. Wat betekent dit in de praktijk? “Er werken hier 9 apothekersassistentes afkomstig uit Nederland, Nepal, Turkije, Marokko, Suriname en Zuid-Afrika. Een mooie mix vind ik. Het maakt de communicatie aan de balie gemakkelijker. We kunnen patiënten in hun eigen taal toespreken. Het Frans en Duits neem ik voor mijn rekening. En tja, allemaal dames, dat betekent dat er weleens woordenwisselingen zijn maar ik denk dat dit bij alleen mannen hetzelfde is. Soms hoor ik dingen waarmee ik bewust niets doe. Eerst zelf oplossen. Als het echt nodig is, kunnen ze een beroep op mij doen. En het feit dat het dames zijn van verschillende afkomst, maakt daarbij niets uit.  Veel Turkse en Marokkaanse worden apothekersassistente omdat apothekersassistente in hun cultuur een eerzaam beroep is met status. Dat kan weleens roosterproblemen geven met de ramadan en het Suikerfeest. Daarom probeer ik de samenstelling van het team zo divers mogelijk te houden.” Het valt op dat veel collega’s jou kennen. Hoe komt dat denk je? “Ik stel altijd vragen. Dat begon al tijdens mijn studie, toen ik als een van de organisatoren van buitenlandreizen vragen moest stellen. En als ik bijvoorbeeld naar de jaarbijeenkomst van de KNMP ga, ben ik altijd goed voor een vraag. Mijn assistentes horen het ook vaak. Werk je bij Peter Sollie? Oh die! Vragen stellen zit in me. Ik bel veel met patiënten, artsen en andere zorgprofessionals. Ik praat met anderen. Ik...

Lees Verder
Drijfveren: Normaal is het begin van het einde
sep19

Drijfveren: Normaal is het begin van het einde

Zomer 2017. Ik heb een afspraak bij DocMorris; de grootste postorderapotheek van Europa. Met gemengde gevoelens, dat wel. Is dit het voorland voor al die hardwerkende apothekers die ik de afgelopen tien jaar heb gesproken? Van de openbare farmacie in de huidige vorm sowieso? Maar zoals vaker is de werkelijkheid genuanceerder dan mijn platte argwaan. Eenmaal binnen in het gigantisch grote, lichte, moderne pand, lees ik op een digibord dat er om 11 uur al 19000 pakketjes zijn afgeleverd. De NPS* staat op 70 en dat is hoog, heel hoog. De ontvangst door Prof. Dr. Christian Franken is bovendien hartelijk: ‘zeg maar Christian’. DocMorris is een Nederlandse postorderapotheek die zich voornamelijk richt op de Duitse markt. De onderneming werd in het jaar 2000 opgericht door de Nederlandse apotheker Jacques Waterval en de Duitse IT-deskundige Ralf Däinghaus. In 2015 betrok DocMorris een nieuw pand in Heerlen op een terrein van 30.000 m². Ze bedienen jaarlijks 4 miljoen klanten per telefoon, mail, web, videobased live chat of via de DocMorris Apotheken App. DocMorris telt 600 medewerkers en heeft een omzet van 331 miljoen euro (2016). Wie is Christian Franken? Christian: “Ik ben apotheker en Chief Pharmaceutical Officer (CPO)bij Doc Morris. Ik ben hier 10 jaar geleden begonnen. Aanvankelijk als beherend apotheker en de laatste vier jaar als CPO. Ik ben verantwoordelijk voor de farmaceutische processen binnen dit bedrijf. Voordat ik bij DocMorris werkte, was ik ziekenhuisapotheker in het academisch ziekenhuis van Düsseldorf.” Het gaat goed met DocMorris. Hoe verklaart u dit succes? “Onze kernactiviteit is het leveren van receptplichtige medicijnen en OTC’s. Cliënten kunnen overal vandaan bestellen en ze hoeven niet naar ons te komen, wij komen naar hen. We hebben contact met elkaar via de mail, telefoon, per post, app of via een beveiligde live chat. Cliënten krijgen goede, hoogwaardige farmaceutische consulten. In de praktijk blijkt dat we vooral een apotheek zijn voor de chronisch zieken, patiënten met diabetes, hoge bloeddruk en reuma. Dat zijn planbare leveringen. Daarnaast hebben we een noodlijn die 24/7 gebeld kan worden. We zien dat cliënten het comfort dat wij bieden op waarde schatten.” Zijn de geneesmiddelen van DocMorris goedkoper? “Het Duitse systeem is anders dan in Nederland. Hier heb je variabele prijzen terwijl de prijzen in Duitsland vast staan. Receptplichtige geneesmiddelen die bij ons worden besteld, zijn in principe niet goedkoper dan bij de apotheek op de hoek maar we mogen sinds oktober 2016 uit onze eigen marge de bonus aan klanten doorgeven. Daardoor hoeven ze inderdaad minder te betalen.” Wat is het voordeel van postorderapotheek ten opzichte van een traditionele apotheek? “Zoals gezegd, het gemak dat cliënten ons overal vandaan kunnen bereiken en hun geneesmiddelen thuisbezorgd krijgen. Een...

Lees Verder
Halvelijnszorg tussen 0 en 1
aug24

Halvelijnszorg tussen 0 en 1

Het is juni in Noord-Limburg. Land aan de Maas. Land van heel veel varkens en kippen, prachtige rozen, verse asperges en heerlijke aardbeien. En niet te vergeten: land van één van de beste bands van Nederland: Rowwen Hèze. Te midden van al dit moois ligt Meerlo met in het centrum een gezondheidscentrum met Apotheek Maasdorpen. Linda Jonkers is beherend apotheker en heeft haar hart verpand aan deze regio. “Ik ben behoorlijk gedreven en hou er niet van om problemen af te schuiven. Ik ga voor kwaliteit en voor de beste zorg. Punt. Net als de rest van het team overigens. Wij luisteren naar patiënten, denken mee en regelen wat nodig is. Ook als dat betekent dat we een stapje extra moeten zetten. En dat wordt gezien en gewaardeerd. We krijgen regelmatig een brief, vlaai, asperges of een zak appels als dank.” Apotheek Maasdorpen bestaat sinds 2000 en is voortgekomen uit drie voormalige apotheekhoudende huisartsenpraktijken. Linda: “Meerlo telt 1800 inwoners maar ons verzorgingsgebied beslaat acht dorpen met veel lintbebouwing. De populatie van onze apotheek bestaat voornamelijk uit een vergrijzende plattelandsbevolking die veel zorg nodig heeft en woont in een uitgestrekt bezorggebied. In deze apotheek werkt een hecht team. Wij kennen de patiënten goed. Het is inderdaad ‘ons kent ons’. Sinds vier jaar zitten we in een gezondheidscentrum. Samen met de huisartsen proberen we de voorzieningen in dit gebied op peil te houden. De samenwerking met de huisartsen en de andere disciplines in het centrum is hartstikke goed. Dat geldt ook voor de samenwerking met de huisartsen in Lottum. We hebben geregeld gezamenlijk overleg en er is ruimte om zelfstandig beslissingen te nemen.” Andere accenten Linda: “Of ik niks te mopperen heb? Jawel hoor. Neem het beleid van de zorgverzekeraars, daar kan ik me best boos over maken. Ze kopen in op prijs maar ik vind dat ze veel meer naar kwaliteit moeten kijken. Ze hebben hun beweegredenen om het zo te doen en daar ben ik het niet mee eens. Goede kwaliteit levert volgens mij op termijn altijd geld op. Dat is echt mijn overtuiging. Vanmorgen zaten we met een zorginkoper om tafel en dan probeer ik ze dat in te laten zien. Maar veranderingen gaan langzaam, daar word ik niet vrolijk van. Zo geven de medewerkers van de klantenservice van de zorgkostenverzekeraar bijvoorbeeld vaak onvolledige informatie. Het is namelijk het beleid dat iedere helpdeskmedewerker óveral vanaf moet weten. Maar je kunt als individuele medewerker niet alles weten over de regelingen voor het ziekenhuis, de tandarts of de apotheek. Dat kan niet. In mijn ogen moet je specialiseren. Als ik het ergens niet mee eens ben dan leun ik niet...

Lees Verder
Drijfveren: ‘Ik heb een prachtig vak!’
okt28

Drijfveren: ‘Ik heb een prachtig vak!’

Op tafel ligt een iPad waar Stephan Joosten regelmatig naar wijst. “Hierop staat het visiedocument van de Vereniging van Jonge Apothekers (VJA) waarin wij onze kijk op de toekomst van de beroepsgroep hebben geformuleerd”, verduidelijkt hij. “Het document wordt in november gelanceerd en wij nodigen iedereen uit het te lezen.” Het is de eerste dag na de hittegolf in september. Een heldere hemel heeft plaats gemaakt voor bewolking en ook de temperatuur is beduidend lager dan afgelopen week. Binnen praat Stephan met veel enthousiasme over zijn vak. Hij is jong, gedreven en ontwapenend. Binnen gaat de zomer nog even door.  Stephan is 27 jaar en doet de vervolgopleiding tot openbaar apotheker in een cluster van drie BENU-apotheken in IJsselstein. De werkzaamheden in de apotheek combineert hij met docentschap aan de Universiteit Utrecht waar hij farmacotherapie doceert. Daarnaast is hij bestuurslid specialismen bij de VJA. Stephan: “Ik ben betrokken bij dit prachtige vak. Ik heb ook een duidelijk beeld hoe het beroep eruit zou moeten zien. Daar wil ik heel graag mijn steentje aan bijdragen.” Wat vind jij zo mooi aan dit vak? “Als patiënten weten wat ze aan de apotheker kunnen hebben, doen ze ook een beroep op zijn kennis en kunde. Daar ligt meteen een uitdaging voor de apotheker: leer je patiënten kennen! Bouw een band op want behoeftes van patiënten verschillen. Die verschillen moet je als apotheker in beeld brengen zodat je daar je diensten en zorgverlening op kunt afstemmen. De openbare apotheek is in het huidige zorglandschap de enige zorg verlenende instantie waar patiënten zonder afspraak naar binnen kunnen lopen en waar ze in een hele korte tijd geholpen worden door mensen die kennis van zaken hebben. Gebruik dat gegeven.” Jezelf laten zien richting patiënten maar ook aan andere zorgverleners neem ik aan? “In dit vak moet je voorkomen dat je voortdurend wordt verrast door ad hoc problemen. Daar hebben we in IJsselstein al veel slagen in gemaakt. De basis moet goed zijn en dat begint bij een goede samenwerking tussen apothekers en –assistentes onderling, met huisartsen, ziekenhuizen en in de wijk. Als die basis goed is, houd je energie en tijd over om zorg op maat te bieden. Wij hebben tijdens de FTO’s duidelijk laten zien over welke kennis wij beschikken, hoe deze aansluit bij de kennis van artsen en andere zorgverleners en welk voordeel zij en onze patiënten hiervan kunnen hebben als we samenwerken. Aansluiting zoeken bij andere zorgverleners past sowieso bij de jonge generatie zorgverleners. Ze worden ook anders opgeleid dan de generaties voor ons.” ‘Anders’ opgeleid in de zin van? “Op de universiteit zijn we dit jaar gestart met een nieuw curriculum....

Lees Verder
Drijfveren: Op de keper beschouwd
jun20

Drijfveren: Op de keper beschouwd

Dr. Ad van Dooren is sinds vorig jaar met pensioen, of zoals ze dat in deze kringen zo mooi zeggen: ‘met emeritaat’, Latijns voor ‘uitgediend’. Van uitgediend zijn, is echter geen sprake. Ad van Dooren is nog lang niet toe aan tuinieren of een treintje op zolder. Hij heeft het drukker dan ooit. Hij is nog steeds betrokken bij de Hogeschool Utrecht en vervult verschillende bestuurs- en adviesfuncties. In het verleden heeft hij veel wetenschappelijk farmaceutisch onderzoek gedaan op het gebied van zorginnovaties en hij is expert in het monitoren van klinisch onderzoek. En zoals dat gaat: zodra je geen broodheer meer hebt om te dienen, kun je vrijuit spreken. En dat doet hij. Wil je me in vogelvlucht meenemen door je werkverleden? Ad: “Na mijn afstuderen in 1976 heb ik tien jaar gewerkt als onderzoeker bij Philips Duphar. In die tijd heb ik ook mijn proefschrift geschreven, over thermische analyse van geneesmiddelen. Daarna heb ik gewerkt op de marketing- en salesafdeling van NPBI, een producent van steriele vloeistoffen voor ziekenhuizen. Hartstikke leuk maar ik miste het internationale component. Dat gemis heb ik ingelost bij andere bedrijven waar ik veel gereisd heb. Als je het over ‘drijfveren’ hebt dan is het wel een van mijn drijfveren om te kijken hoe mensen uit verschillende culturen reageren, interpreteren en beoordelen. In 2002 koos ik ervoor mijn kennis en ervaring te delen met studenten op de Hogeschool Utrecht.” Onderwijs, dat is heel iets anders “Ik had in mijn studententijd ook lesgegeven, dus ik wist dat ik dat leuk vond. Ik ben gaan werken als docent aan de nieuwe opleiding Farmakunde. Farmakunde is een samentrekking tussen farmacie en bedrijfskunde, gericht op het managen van processen en projecten. Een farmakundige is een hbo’er die tussen de apotheker en de mensen op de vloer staat. De meeste afgestudeerden komen terecht in de farmaceutische industrie en bij openbare apotheken.” In 2011 werd je lector Innovatie Zorgprocessen in de Farmacie. Waarom werd dit lectoraat in het leven geroepen? “Naar aanleiding van de Lissabonagenda in 2000 werd gezegd dat EU-lidstaten meer moesten investeren in onderzoek en ontwikkeling om een dynamische kenniseconomie te worden. Dit heeft geleid tot de instelling van lectoraten bij hogescholen, met ook dit lectoraat als resultaat. We betrekken studenten bij onderzoek naar aanleiding van vragen uit het werkveld. Hierdoor leren ze wat onderzoek is en hoe je problemen gefundeerd aanpakt. Hoe zit het bijvoorbeeld met therapietrouw? Wat voor middelen kun je patiënten aanreiken en hoe verifieer je of deze middelen inderdaad werken? Onderzoek wordt gedaan door studenten maar ook door docenten. Zo wordt er optimaal gebruik gemaakt van, en geïnvesteerd in kennis.” Hoe ziet het...

Lees Verder
Drijfveren: De doelen van Didem
apr07

Drijfveren: De doelen van Didem

‘Niet meer wachten in de apotheek’, zo valt te lezen op de website van Apotheek Prinsenland. Je moet een zekere vorm van zelfvertrouwen en moed hebben, wil je zo’n bewering openbaar maken. Deze eigenschappen blijken precies te passen bij Didem Ozer-Altug (32), apotheker en mede-eigenaar van deze Medsen apotheek. “Neem maar een foto met mijn armen over elkaar. Zo ben ik wel een beetje”, lacht ze als we buiten een foto maken. Toen ik in 2013 in deze apotheek begon, was de gemiddelde wachttijd anderhalf uur. Ik ben iemand die graag doelen stelt. Een daarvan was de wachttijd drastisch terugbrengen. Dat is gelukt. Natuurlijk moeten mensen nog wel eens wachten voor de balie maar dat is meer uitzondering dan regel.” Kralingen is een wijk van Rotterdam met tegenstellingen. Een gedeelte van Kralingen is een volksbuurt met de bijbehorende problemen terwijl het andere deel behoort tot de rijkste stukjes van Nederland. Apotheek Prinsenland staat in het welvarende gedeelte. Didem: “Prinsenland is een bovengemiddeld grote apotheek. Onze patiëntenpopulatie bestaat voornamelijk uit hoogopgeleide tweeverdieners tussen de 30 en 60 jaar. We runnen deze apotheek met zes medewerkers en een apotheker.” Je broer volgt ook een opleiding tot apotheker. It runs in the family? Didem: “Sterker nog, mijn man is ook apotheker. Maar de ene apotheker is de andere niet. Ik ben een andere apotheker dan mijn man bijvoorbeeld. Als mede-eigenaar van twee apotheken heb ik bepaalde vrijheden waaraan ik erg gehecht ben. Daar heeft hij minder behoefte aan. Het overbrengen van kennis en voorlichting geven is een onderdeel van het vak dat ik zeker van thuis heb meegekregen. Dat zit inderdaad in de familie. Mijn vader is leraar, zit al zijn hele leven in het onderwijs en mijn moeder heeft altijd in de kinderopvang gewerkt. Ze zijn mijn steun en toeverlaat in alles.” Je ouders zijn van Turkse komaf. In hoeverre speelt dat een rol in je leven? “Het is niet zo zeer dat het ‘Turkse’ een belangrijke rol in mijn leven heeft gespeeld maar meer de levenswijze van mijn ouders. Beiden hebben gestudeerd en hebben ons met de paplepel ingegeven dat studeren heel belangrijk is. Dit in combinatie met goed onderwijs kan ertoe bijdragen dat bepaalde vaardigheden en talenten worden ontwikkeld. Dat zou ik mijn zoontje ook willen meegeven.” Je bent best jong om (mede) een apotheek te runnen? “Als ik meehelp aan de balie vragen patiënten wel eens of ik de apotheker wil roepen. Wanneer ik zeg dat ik dat ben, wordt er weleens ongelovig en soms zelfs afwijzend gereageerd. Komt dat door mijn uiterlijk? Komt dat door mijn leeftijd? Is dat omdat ik een vrouw ben? Jij mag het...

Lees Verder
Pagina 1 van 3123