Column: Beperkt houdbaar
Jun20

Column: Beperkt houdbaar

Hier ga ik het niet met u hebben over het beperkt houdbaar zijn van het verdienmodel van de openbare farmacie, de productiegedreven ziekenhuizen, het fraudegevoelige PGB of de aangemeten regierol van zorgverzekeraars. Over al deze dossiers is heel wat te zeggen, maar vallen in het niet bij het probleem van de bejaardenberg. Het wemelt ervan. Ze dwarsbomen de vlotte doorstroom bij de kassa van de Albert Heijn, staan te lang bij een kunstwerk in mijn Rijksmuseum en zijn samen te vatten als een grote kudde klaagouderen. Ze slurpen de VWS-begroting leeg en weten van geen ophouden. Ze willen alsmaar ouder worden, maar niet zijn. Er bestaan helemaal geen pillen tegen ouder worden en leven is als een lange glijvlucht naar beneden. Als ik ‘s avonds langs het kerkhof fiets is het licht aan.  Zoveel radioactieve stof is er in de arme stakkers gestopt. Voor medisch specialisten een geweldige bron van inkomsten. Henk Krol kan daar vast een kosten-effectiviteitsberekening op loslaten, hoewel ik daar persoonlijk weer niet op zou vertrouwen. Die man weet niet eens hoe hij een rekenmachine aan moet zetten. Emotionele incontinentie, wat een gezeik van deze volksvertegenwoordiger. Maar eerlijk is eerlijk, we krijgen wat we met onze voeten stemmen. Met enig recht denk ik te kunnen stellen hoe de ‘concept paragraaf zorg’ voor het nieuwe kabinet eruit ziet. Niets spannends helaas. Leden van de Tweede Kamer zijn sentimentmanagers. ‘Dure’ medicijnen aanpakken is het nieuwe parlementaire jij-bakken. Ik wil regie. Regie op ontsluiten van ICT systemen, waarde gedreven zorg, interdepartementaal de opbrengsten van de zorg kunnen alloceren en een doortastende visie op substitutie naar de eerste lijn. Wij willen een minister van VWS die haar verantwoordelijk neemt en niet steevast alle Kamervragen beantwoord met dat het niet haar verantwoordelijkheid is. Maar die van het Zorginstituut, de ACM, NZA, de beroepsgroep zelf, de zorgverzekeraars enz enz. Het beleid van VWS is als een obstipatie waar veel bejaarden aan lijden. Met mij voelen velen een plaatsvervangende buikpijn en het ongemak van deze verstopping. Er is terecht een hijgende behoefte aan vertrouwen in de zorg. De zorg positioneren als een budgetprobleem is verlakkerij. De zorg verdient echt veel beter. Op het gevaar af als een Maarten van Rossum in de zorg te worden versleten nodig ik alle partijen uit de eigen paradigma’s te onderzoeken. Daartoe kijk ik zelf ook even in de spiegel en zie de tol van mijn eigen tijd. Beperkt houdbaar. Henk Pastoors is directeur van TopSupport Strategie en Informatie. Hij levert als adviseur maatwerk in analyse en strategie in de farmacie en zorg.  ...

Lees Verder
Column: Oei, ik groei
Mei16

Column: Oei, ik groei

Een bestseller uit de jaren zeventig waarin onzekere ouders elkaars kind de maat nemen. En zo zijn er al heel wat bloemen in de knop verpest. Ik denk niet dat deze associatie is opgekomen bij VWS met de recente groei van het budget van medisch specialistische zorg met 300 miljoen. Een hele reeks vertegenwoordigers zijn hiermee akkoord gegaan. In mijn opinie zijn het in en in verwende kinderen met de budgetzekerstelling als rammelaar. Het zijn niet mijn cijfers maar algemeen wordt aangenomen dat op basis van het principe ‘aanbod creëert vraag’ er in Nederland zo’n 12 miljard aan zorgstenen te veel zijn. Die vastgoedlasten drukken elk jaar op de begrotingen van de instellingen, en dus op de VWS begroting. Wat nog erger is, ze zijn daarmee een onneembare vesting geworden voor substitutie naar de eerste lijn. De eerste lijn, huisartsen en apothekers, ze worden met deze budgetgroei van medisch specialistische zorg bij hun strot gegrepen. Is er hier sprake van een bonuscultuur voor het onderhandelingsakkoord tussen VWS en de sector van medisch specialistische zorg? Ziekenhuizen zijn volume gedreven tot de dood van de patiënt er op volgt. Het liefst een langdurig traject, waarbij ‘het systeem’ er niet voor terugdeinst dit te doen met 1.400 interventies, die volgens de eigen beroepsgroep niet evidence based zijn. Ik ben geen doemdenker want de brief van de denkers van de Raad voor Volksgezondheid en Samenleving aan het demissionair kabinet laat een heel andere urgentie  zien. Volgens Pauline Meurs is er in dit land een belangrijke issue op het vlak van sociaal-economische gezondheidsverschillen. Ik heb werkelijk nog nooit in een strategisch plan van een ziekenhuis gelezen wat zij daaraan gaan doen. Preventie laat ik voor het gemak maar even buiten beschouwing, want ze weten niet eens hoe ze dat moeten schrijven. Een andere issue is volgens Meurs de menselijke maat in de zorg. Het primaat daarvan ligt in de eerste lijn. Budgetgroei voor medisch specialistische zorg is een karaktermoord voor de eerste lijn. Wie bedenkt zoiets? Wat zich in deze dealingroom van verwende instituties heeft afgespeeld heeft niets met zorg, maar met politiek te maken. De LHV en KNMP moeten toch tandenknarsend hebben toegekeken. Juist huisartsen en apothekers hebben enorme potentie om te voorkomen dat mensen überhaupt in de tweede lijn terechtkomen. Daar hoort een passende progressieve agenda en budget bij. Persoonlijk wens ik alle bestuurders van ziekenhuizen het allerbeste, dat is niet het punt. Maar ik hoop toch van harte dat ze met de budgetverruiming ook de morele verplichting invulling geven die hoort bij… oei, ik groei. Henk Pastoors is directeur van TopSupport Strategie en Informatie. Hij levert als adviseur maatwerk in analyse...

Lees Verder
Column: De Gordiaanse knoop  van de zorg
Apr18

Column: De Gordiaanse knoop van de zorg

Wanneer je op een doortastende wijze een beslissing neemt in een lastige situatie kan het zo zijn dat je ‘de knoop‘ hebt doorgehakt. Vooral managers laten zich daar graag op voorstaan. Leiders niet, die hakken niet alleen knopen door maar geven vooral richting aan maatschappelijke verwachtingen, nieuwe samenwerkings- en verdienmodellen. De zorg is bijzonder. Managers hebben, gelijk aan de kneuzenkermis op datingsites, niet alleen hun ‘rugzakje’ maar sleuren een heel sleepnet van interpersoonlijk gelazer achter zich aan. Zo richten ze een chaos op de bodem van veel organisaties aan. Ze trekken onophoudelijk aan hun eigen gelijk van de Gordiaanse knoop. Niet het zorgstelsel, de politiek of de zorgverzekeraars zijn de Gordiaanse knoop, maar vooral het gejank van gebrek aan leiderschap bij managers in de zorg. Nog even en we geven 100 miljard uit aan de zorg. Eveline Scheres van het KWF en Peter Kapitein van Inspire to live waren tijdens de Expertmeeting Ziekenhuisfarmacie loepzuiver in hun mening. Stop met jij- bakken. Kijk naar je eigen rol in de Gordiaanse knoop. Net als bovengenoemde personen heb ik veel vertrouwen in alle goede bedoelingen van individuele mensen. Echter, afhankelijk of meer mannetjes of vrouwtjes de instituties managen komen we al snel in een hanengevecht of een kippenhok. Juist dat creëert een cultuur waarbij vooral anderen moeten leveren. Ik verlang naar een omslag waarbij selectieve verontwaardiging over de marktwerking gepaard gaat met zelfreflectie. Reflectie en verantwoordelijkheid voor de uitdagingen waar de zorg voor staat. Die uitdagingen zijn toegang, solidariteit en betaalbaarheid in stand houden. Ik ben voor Jesse Klaver. Waarom? Omdat hij zegt dat er geen geld bij hoeft in de zorg. Het eindeloos opplussen van het zorgbudget is gebrek aan leiderschap en visie. Niet maximaal maar optimaal behandelen. Het appelleert aan intrinsieke professionaliteit en betrokkenheid. Stoppen met al dat  gejank,  toon leiderschap zonder te jij-bakken: doorknippen die  Gordiaanse knoop. Henk Pastoors is directeur van TopSupport Strategie en Informatie. Hij levert als adviseur maatwerk in analyse en strategie in de farmacie en zorg.  ...

Lees Verder
Column: Lieve  mevrouw, mijnheer de informateur
Mrt15

Column: Lieve mevrouw, mijnheer de informateur

Zo! Het zit er op! Ik weet weer waarom ik zo graag in Nederland woon. Zelfs als ik ziek zou zijn, wil ik dat hier in Nederland zijn. Dat is natuurlijk ook omdat ik geen allochtone achtergrond heb, want volgens Kuzu loopt een arts dan net iets harder. Bovendien woon ik niet bepaald in een achterstandswijk waar je zeven jaar eerder doodgaat en waar onze Geert wel de issues kan benoemen maar geen flauw idee heeft hoe je welzijn in een wijk organiseert. Dan Henk Krol, die laat ik persoonlijk mijn pensioen uitrekenen. Dat ziet er ongetwijfeld goed uit. Nou ja… afhankelijk van de dag dat hij de berekening aan mij presenteert. Ik hou van Nederland, ik weet het zeker. DENK, de PVV en 50plus hebben met hun polarisatie walgelijke politiek bedreven. Vier jaar eenzame opsluiting, zonder Twitter, zonder Snapchats uit de Tweede Kamer en voor Krol zonder rekenmachine. Voor mij zijn het honden die zichzelf eerst in de staart bijten en dan voor de Kamermicrofoon janken dat het pijn doet. Ik hou van Nederland en van Lubach die met zijn Kamergotchi een vrolijk tegengif bood aan de beeldvorming dat Nederland in een staat van Sodom en Gomorra verkeert. Ik hou van Nederland, dat is zeker. De zorg in Nederland staat al jaren in de top drie van de best presterende landen. Is het wel eens bij u opgekomen dat we dat ook aan onze politiek te danken hebben. Onze diepgewortelde opvattingen over solidariteit en toegang is door deze politiek geborgd. Er is geen land ter wereld waar de eigen bijdrage zo laag is en de basisverzekering zo omvangrijk. Voor de nieuwe minister van VWS ligt er wel een blauwdruk dossier klaar dat om doorzettingsmacht vraagt. Wat te denken van de inkomensafhankelijke zorgpremie? Substitutie naar de eerste lijn en dus substantiële afbouw van ziekenhuiscapaciteit? Medisch specialisten in loondienst? Orgaandonatie? Dossier dure geneesmiddelen? Besef terugbrengen dat ziekte voorkómen in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de burger zelf is? Innovatie, preventie maar bovenal de balans vinden tussen marktwerking waar het kan en samenwerking waar het moet? Ontschotting en budget volgend patiëntensysteem. Vertrouwen terugbrengen in de zorg en last but not least wat te denken van bruto nationaal geluk in plaats BNP. Overal ter wereld is het gras groener dan bij ons. Als we anno 2017 de Fabeltjeskrant zouden herschrijven, wat de huilebalken in de Tweede Kamer ons ook willen laten geloven, het Buitenste gevaarlijke Buitenbos bestaat niet meer. Met al ons gejammer zijn we zélf het enge bos geworden. Aan u mevrouw/mijnheer de informateur om een eerste aanzet te maken ons daarmee te confronteren. Daarbij wens ik u veel wijsheid,...

Lees Verder
Column: De Tweede Kamer als een Fiat Panda met een trekhaak
Feb10

Column: De Tweede Kamer als een Fiat Panda met een trekhaak

Beeldvorming over Tweede Kamerleden: friemelbeleid, allemaal gelul, vriendjespolitiek, eigenbelang, buikbesluiten, zittende Prittstiften op Haagse pluche, verbale flatulentie, grijze muizen en zeker zakkenvullers. Je zal het maar zijn; Tweede Kamerlid en dan nog wel op het zorgdossier. Hoewel, het is een mooi dossier. Griep duurt een week, met dr. Vogel 7 dagen. Zo is het met veel vraagstukken in de zorg ook; ze zijn autonoom en de bestuurbaarheid ervan een illusie. Johan Polder en Paul Frissen, al sinds jaren topsprekers uit de Masterclass NieuweZorg 3.0, brengen in hun colleges dit besef als geen ander bij. De issues, beeldvorming over de stijgende zorgkosten, zijn van alle tijden. Sla de zogenaamde verhandelingen van de Tweede Kamer er maar op na. Wie dat niet wil weten, lijdt aan Alzheimer of op zijn minst aan obsessieve verdringing. Onze ouders hadden 40 jaar geleden, bij een 6-daagse werkweek, gemiddeld de helft minder inkomen dan wij nu hebben. Bovendien hadden zij een levensverwachting die 15 jaar lager lag dan die van ons. Het is een welvaartssprong die onze prinsjes en prinsesjes nooit meer mee zullen maken. Die welvaartssprong is eenvoudig te verklaren: ongekende economische groei, onderwijs en zorg. Zorg en economische groei zijn natuurlijk een soort Siamese tweeling. Die kan je niet scheiden zonder ellende. Als je dat wel doet maak je er een vermakelijk toneelstuk van. Dat doen niet alleen de acteurs van De Verleiders maar dat doen ook de leden van de Tweede Kamer. Niet omdat ze dat willen, maar voor jou en mij. Electorale profileringsdrang met als gevolg verbale incontinentie bij de kamermicrofoon. Ondanks onze welvaartssprong zijn we primitieven gebleven. Wij hebben behoefte aan brood en spelen. Zij geven het ons. De scheldpartij tussen Agema en Leijten was op Twitter trending topic. Op de publieke tribune van de vaste Kamercommissie van VWS, zie je bijna nooit iemand. Wij zijn zelf hypocriet. Wel janken maar geen bestuurlijke verantwoordelijkheid nemen. We lezen allemaal liever een reisgids, gedichten van Lucebert, dan de Tweede Kamerverslagen of de polisvoorwaarden van onze verzekeraar. Een mens is geen Excelbestand. Maar waar we in de zorg allemaal recht op hebben, staat bij ons calculerend op een rijtje. Onder aan de optelsom hangt natuurlijk wel het prijskaartje: ‘Klagen over zorgkosten maar niet willen betalen. Wel de beste zorg eisen, maar dat dan weer als verantwoordelijkheid van de politiek beschouwen.’ Als wij vinden dat de politiek uit haar morele kompas is gelopen zijn wij dat zelf zeker ook. In en in verwend zijn we met al onze verworvenheden. Wij percipiëren de Tweede Kamerleden als dwergen en verwachten dat ze een reus uitpoepen. Het klopt niet om het Haagse te beoordelen als ‘de Tweede...

Lees Verder
Column: Selfie-tick
Dec19

Column: Selfie-tick

Natuurlijk ga ik u met de kerstdagen in het vooruitzicht ‘Pastooriaans’ de les lezen. De tien geboden zijn er immers niet voor niets. Bovendien zitten er echt hele mooie lifestyle adviezen in. Of vier jij ook gewoon Kerst terwijl je niet in God geloofd? In de DSM 5 van psychiatrie heet dat ‘dissociatie’ en is het een verzekerde behandelindicatie! We zijn in de war over veel dingen. Daags na de verkiezing van Trump was ik in New York. Het duizelde de mensen daar en de verbittering van de uitslag was onvoorstelbaar groot. Wat staat ons te doen bij dat wat ons ‘overkomt’? Trump als horrorclown die zijn kapsel belangrijker vindt dan het lot van de wereld, miljoenen latino’s schoffeert, het klimaatprobleem ontkent, Obamacare wil afschaffen en met het wij-zij-debat met Clinton de verkiezing tot een clowneske kermis heeft gemaakt. Persoonlijk had ik geen vertrouwen in beiden en het gevoel alsof men moest kiezen tussen onze eigen Geer en Goor… brrrrr. Jij en ik kunnen de grote wereld niet veranderen. Wij kunnen alleen onszelf veranderen. Onze eigen kleine wereld. Niet vergiftigen maar voeden en verbinden. Noem het wij-denken. Empathie, saamhorigheid, medemenselijkheid, solidariteit en liefde voor de mensen om je heen, zijn een krachtig tegengif. Reflectie is een deugd en gaat over de betekenis van wie wij zijn. Over wie je wilt zijn in de grote mensenkermis waarbij het wij-zij denken als een psychoot in een achtbaan ongevraagd door ons leven raast. In de zorg is ook het Trumperiaanse als veenbrand de zorg binnengetreden. Het uitnutten van de polemiek van het sentiment rondom het Nationaal Zorgfonds en de emotionele incontinentie van het  niet gezien worden is om te kotsen. Praatprogramma’s over de zorg, zorgverzekeraars en marktwerking krijgen een gezicht door ‘talking heads’ die ‘vooral de tegenstellingen’ extrapoleren. Daarmee zit het Trumperiaans dieper in de zorgpolder dan we denken. Een zorgpolder waarbij beleidsmakers en managers zichzelf belangrijker hebben verklaard dan de zorg. Ik heb voor 2017 een wens voor de zorg. Stoppen met het linkse gejammer en het rechtse gejank over de zorg. De zorg is maatschappelijk zo relevant dat het zich niet leent voor de kolderiekheid van politieke oneliners en onzuiver electoraal gewin. Dat vereist politieke soevereiniteit waarbij Kerst een mooi moment is dit te overdenken. In het oog van het zorgdebat zie ik graag denkers als Kim Putters, Marli Huijer en Thomas Plochg. Ik vertrouw het zorgdossier domweg niet toe aan de politiek. De huidige minister die de feitelijke issues van het zorgdossier consequent afbuigt naar de verantwoordelijkheid van Zorginstituut Nederland, NZa, zorgverzekeraars, de markt en convenanten is tijdens de dagen van overpeinzing zeker niet mijn minister. Ik verlang naar...

Lees Verder
Column: Vrouwenkul
Nov24

Column: Vrouwenkul

Het is een gevaarlijk onderwerp, maar ondanks dat ook anno 2016 door vrouwen de reguliere anticonceptie ‘ter hand’ wordt genomen kan ik er natuurlijk wel iets van vinden. Al is het maar omdat in deze editie van FarmaMagazine het onder andere over anticonceptie gaat. En dat spul werkt. Gelukkig, zeker voor de purser van Transavia die in een erotisch dagboek haar seksuele uitspattingen in de ‘cock’pit op 3.000 meter nauwkeurig heeft bijgehouden. Een orgasme… op hoog niveau, daar dromen we allemaal van. Wat te denken van op kruissnelheid zo’n knuppel in je hand… opgejaagd door gierende straalmotoren. Volgende week vlieg ik naar New York en bij turbulentie weet ik wel wat er in de cockpit gaande is. Menig stewardessenhuwelijk moet door het bekend worden van dat dagboek zijn neergestort. Ik vind het intrigerend dat wij aan de voorkant ons zo keurig gedragen maar dat (behalve bij u en mijzelf) er in de spelonken van onze ziel een diep verlangen naar opwinding schuilt. Ministers, koningen en keurige burgers… het schijnt onbedwingbaar te zijn. Het idee is dat het vooral een mannen’ding’ is, maar of dat klopt dat kan ik natuurlijk niet hardmaken. Ons verlangen naar emoties en erkenning is universeel en primair. Dat zal ongetwijfeld Freudiaanse wortels hebben tot ergens diep onder in de buik. Ik vind het geen probleem, we zijn niet volmaakt en op aarde om onszelf beter te leren begrijpen. Toch zie ik in de zorg veel managers met obsessieve overschatting van de eigen zorgvisioenen. Drive is mooi, maar een parallelle werkelijkheid kan dit substraat van fallische kwetsbaarheid niet verhullen. Wat zijn daarvan de implicaties voor de ontwikkeling in de zorg? Echo’s vliegen daar als gezwollen taal over de tafels van managers en bestuurders. Het uiteindelijk presteren valt eigenlijk best vaak tegen en een gevoel van teleurstelling is wat rest. Net seks. Zijn wij als managers en bestuurders een broeinest van Sodom en Gomorra? Misschien… maar er is hoop: als ik ‘s nachts om zes uur uit het café ‘de Jager’ kom, zie ik 18-jarige meisjes op weg naar de eerste bejaarde om ze uit hun poep te wassen. Deze arme schapen hebben geen idee aan welke gezagvoerders van hun organisatie ze eigenlijk bloot staan. Zij willen zorg verlenen. We gaan ze ridderen, allemaal. Ik heb vertrouwen, vrouwen nemen hun verantwoordelijkheid en hun anticonceptie. Dat is maar goed ook. Ze zijn echt anders. Volgende week vlieg ik naar New York en hoog in de lucht vraag ik dan voor mijn eigen soort, Heer vergeef het ons, we zijn onvolmaakt. Of is dat allemaal… vrouwenkul?   Henk Pastoors is directeur van TopSupport Strategie en Informatie. Hij levert als...

Lees Verder
Column: Braaktaal
Okt18

Column: Braaktaal

Met enige regelmaat zit ik bij contractbesprekingen tussen zorgaanbieders en zorgverzekeraars. Van het aldaar gebezigde vakjargon loopt het makkelijk door je broek. Ik begrijp niet dat beide partijen geen nattigheid voelen. ‘Zorgtaal’ tussen managers is elitair. Je hebt maar zelden het idee dat ze nog dicht in de buurt komen van waar het feitelijk om draait: ‘De menselijke maat’. Wellicht omdat afhankelijkheid van zorg soms pijnlijk onverwachts dichtbij kan komen. Wat staat ons immers te doen bij onmenselijk lijden of een sterfbed van een geliefde? We verhullen ons in termen waar mijn beste vriend, toevallig ook arts en terminaal, zich afvraagt of hij nu ook al gek is geworden. Woorden als troost, aandacht, optimaal – in plaats van maximaal – behandelen, lees ik nooit in de contractering. Er zit geen seks op dit soort thema’s. Wel op PROM’s, Value Based Healthcare, Stakeholder engagement, DOT (of beter gezegd ‘bedot’), eHealth, outcome, innovatie, kosteneffectiviteit en meer van dit soort verbale diarree. Maar dan is er natuurlijk een kwaliteitsvenster met een doelmatigheidsconsulent waarmee aansluitend een goed ombuiggesprek altijd mogelijk is. Daarmee is er een stip gezet aan de ‘zorghorizon’ die je diep raakt, maar waar je vervolgens niets mee kunt. Ach, dan geven we elkaar tijdens het contracteringsgesprek de illusie van een ‘goody bag met prachtige zorgvisie’. Alleen bij thuiskomst zit daar dan heel wat anders in dan je aanvankelijk dacht. Je treedt uit je comfortzone om vervolgens fris en fruitig de nieuwe onderhandelingsronde in te gaan. Dat is dan echt zo’n deurmat-moment waarbij transparantie het eufemisme is voor je ontslag. Uiteraard, er komt een heisessie waarbij één en ander wordt rechtgezet. Je voelt je er totaal niet in herkend. Ik hoor wat je zegt, maar van de 360 graden feedback worden alle aanwezigen kotsmisselijk. Zwaar op je schouders ligt employability en boven je hoofd, als het zwaard van Damocles, een geslaagde loopbaansuïcide. Ja, dit is echt het definitieve eindconcept, maar je bent flexibel. Nieuwsgierig naar de feedback en ieder verbetervoorstel is toch nog van harte welkom? Best lastig dit weerstandspunt, omdat je weet dat dit niet beleidsresistent is. Toch maar weer terug naar de kernwaarden en eens vragen wat de casemanager er eigenlijk van vindt. Dan laat de benchmark evidence-based zien dat je wel goed zat, maar je voelt je niet gehoord. Via een ‘bilateraaltje’ lossen we dat tijdens een koffieautomaatgesprek op. Op dit niveau moet je dicht bij jezelf blijven, empowered zijn en het gesprek voeren over hoe alle neuzen niet de zelfde kant op staan. Zogezegd geven we het ‘handjes en voetjes’, en dat doen we natuurlijk ‘hands on’. We gaan kantelen om in je kracht te komen, dus…...

Lees Verder
Column: Monogamie voor beginners
Sep13

Column: Monogamie voor beginners

Sommige mensen gaan bijna ‘terloops’ vreemd. We waren vergeten dat we eigenlijk al verloofd waren. Dat betekent overigens niet dat we niet van onze geliefde houden. We denken simpelweg dat een goede relatie niet kapot kan. Maar zo is het niet, alles kan kapot. Zelfs het vertrouwen in apothekers, medisch specialisten en zeker in natuurartsen. Het is toch grappig dat het CV van de gemiddelde natuurarts niet veel verder komt dan zwemdiploma A. In de cultuur van natuurgenezers wordt er heel wat afgelogen. Volledig geschikt voor de politiek. Maar in de reguliere zorg, daar werken alleen maar nette mensen. Al moet ik bekennen dat ik onder mijn vrienden ook artsen heb, die in werktijd op Pokémons jagen en van één weet ik zelfs dat hij tijdens spreekuur porno kijkt. Je houdt je hart toch vast als je de eerstvolgende in zijn spreekkamer bent. Natuurartsen zeker, of misschien wel de meeste artsen, zijn volgens sommigen een gevaar voor de volksgezondheid. Voor het initiatief van Bart Meijman met Dappere Dokters wil ik overigens van ganser harte een uitzondering maken. Patiënten niet onnodig laten lijden – ten faveure van je bankrekening of je eigen angst voor de dood –  is een Lourdes-achtig streven. Mooi! Maar peterselie bij volle maan drie keer roosteren om vervolgens in te koken en dan via een infuus in te laten lopen. Leg wat mij betreft die idioten zelf op een rooster. Hoogste stand! En toch… ik heb compassie voor patiënten met angst voor de dood; hun ultieme afhankelijkheid en de hoop op een laatste ontsnappingsroute. Maar eerlijk is eerlijk, die hoop is vaak hetzelfde als Sinterklaas vieren terwijl we allemaal weten dat hij niet bestaat. Hier in Amsterdam komt ook nog een ander fenomeen voor. Dames met varkenslippen en tieten als luchtbedden. Ik geloof dat dat een geslaagde behandeling wordt genoemd. Iedere fantasie aan welke vorm van seks ontgaat mij volledig. Ik vind het monsters die je een midweek naar Aleppo zou moeten sturen. Dan tuiten hun lippen wel anders… als dat dan medisch gezien nog kan. Nu is dit natuurlijk allemaal vuilspuiterij van mij. Liever heb ik het over het boek van relatietherapeute Esther Perel. Ze stelt dat de meeste mensen naar zekerheid, vertrouwen en langdurige verbinding in een liefdesrelatie verlangen. Deze waarden kunnen privé dan weleens op de proef worden gesteld, maar in de relatie tot je huisarts en apotheker is het olympisch goud. De kern van deze waarde ligt in de opvatting van Machteld Hubert over haar visie op positieve gezondheid. Afstand nemen van protocolgeneeskunde en Excel-praktijkvoering. Want of je nu arts of apotheker bent wie die patiënt niet kan zien als een uniek...

Lees Verder
Column: De rekening
Jul11

Column: De rekening

Jongstleden zaterdag was ik bij de begrafenis van de vader van mijn beste vrienden uit Zeeland. Aangezien ze daar blijkbaar nog niet zijn opgedroogd van de overstroming van 1953, heerst er daar nog een stevig Godsbeeld. De dienst vond plaats in Serooskerke en de dominee had een gezicht alsof hij nog deze ochtend met tegenzin uit het geboortekanaal was geperst. Mijn buurvrouw fluisterde mij nog toe dat het hier ‘een vrije gemeente’ betrof.  God houdt van al zijn schapen, predikte de dominee. Ja, ja, als je maar geen homoseksueel of transgender bent of nog erger, uit de kerk getreden. Maar eerlijk is eerlijk een samenkomst vol gezang raakt mij toch. Of het nu Frans Bouwer is of Psalm 24, diep vanbinnen wil je er misschien toch bijhoren. De begrafenisondernemer heeft ongetwijfeld een eigen kijk op de realiteit. Met het aantal permanentjes en watergolfjes zit zo’n ondernemer ongetwijfeld in een groeimarkt. Voor Jan Hoedemakers, de overledene, is zelfs een heel nieuwe zonneweide in gebruik genomen.  Gezelschap zal daar niet lang op zich laten wachten.  Toch is het mooi zo’n dienst. Op de bodem van geboorte en dood liggen immers existentiële vragen.  We beginnen benauwd en het laatste stukje is doorgaans geen kwestie van opgelucht ademhalen. We beginnen met een Pamper en met een beetje pech eindig je ook zo. Daar tussenin heet het ‘leven’ wat we op basis van filosofische deugden betekenis proberen te geven. Het paradigma van deze tijd is de zalig verklaarde ‘marktwerking in de zorg’. Ik heb hier principieel veel moeite mee, zeker als deze door neoliberalen wordt  gepredikt in termen van : ‘dat het alsmaar goedkoper moet’. Wie ‘markt’ alleen maar kan duiden in termen van geld, leeft in grote armoede en negeert hiermee de betekenis van filosofen als Kant, Socrates en Levitan. Nu kunnen we God wel massaal de rug toekeren, maar wat is anno 2016 de basis voor ons handelen? Mijn opvatting is dat wij in de zorg op de automatische piloot meegaan in het marktdenken. Als gevolg daarvan is de zorg gefragmenteerd en meer op de markt en met zichzelf bezig, dan op het individu en sterk veranderende maatschappelijk verwachtingen gericht. Jan Hoedemakers is dood en is begraven. Maar een andere generatie is opgestaan. Hun bijbel is ‘eigen regie’. De zorg zal het nog merken dat ze inmiddels met dat hippe marktdenken maatschappelijke weerzin oproept. Ook de openbare farmacie zal zichzelf opnieuw moet uitvinden. Ik sluit niet uit dat openbare farmacie in haar huidige vorm de V&D van de toekomst zal zijn. Voor nu zit de  samenkomst in de kerk er op en de dominee kan het niet laten, en gaf aan de...

Lees Verder
Pagina 1 van 41234