Heshu Abdullah-Koolmees : What’s in a name
mei14

Heshu Abdullah-Koolmees : What’s in a name

“Als klein kind was ik al nieuwsgierig naar de pilletjes die thuis in het medicijnkastje stonden. Bijvoorbeeld een doosje Paracetamol, wat gebeurt er in je lichaam als je zo’n pilletje inneemt?” ‘Thuis’ is in dit geval de Koerdische stad Sulaimaniya in Noord-Irak. Het is de geboorteplaats van de hoofdpersoon van dit artikel: Heshu Abdullah-Koolmees (27); enthousiast en ambitieus promovendus en project­apotheker. “Nee, je bent niet de eerste”, lacht ze. “Ik krijg regelmatig leuke reacties over mijn achternaam. Mijn naam laat zien wie ik ben: Heshu Abdullah getrouwd met meneer Koolmees. Ik ben Koerdisch, Irakees en Nederlands.” Het Koerdische volk telt ruim 35 miljoen mensen die voornamelijk in Turkije, Syrië, Noord-Irak, Iran en in de Sovjet-Unie wonen. Ze hebben een eigen taal en cultuur maar geen eigen staat. In 1991 ontstonden in Noord-Irak gewelddadigheden tussen regeringstroepen van Sadam Hoessein en opstandelingen. Dit leidde er toe dat Bagdad zijn troepen terugtrok en een blokkade legde om het Koerdische Noorden. Hierdoor konden verschillende Koerdische partijen hun machtsbasis uitbouwen. In 1994 en 1996 trokken deze partijen tegen elkaar ten strijde, voornamelijk uit economische motieven. De vader van Heshu was politiek actief en moest vluchten. Hij vroeg politiek asiel aan in Nederland. Twee jaar later volgden Heshu, haar moeder en haar jongere zusje en broertje. Ze werden opgevangen in het Asiel Zoekers Centrum in Burgh-Haamstede. Heshu: “Tijdens de reis naar Nederland werd ik 13 jaar.” Voor Nederlandse kinderen is 13 jaar een ingewikkelde leeftijd. Ze gaan naar de brugklas, komen op een nieuwe school, krijgen nieuwe vrienden. Het is het begin van een nieuwe periode. Dat moet voor jou helemaal een moeilijk tijd zijn geweest? Heshu: “Het was inderdaad een grote overgang. De omgeving was anders. Ons huis was weg, ik miste mijn familie en vrienden en sprak geen Nederlands. Ik kwam terecht in een Internationale Schakel Klas. Ik zat met kinderen uit de hele wereld in de klas. Verschillende nationaliteiten met allemaal hetzelfde doel: zo snel mogelijk Nederlands leren. Daar deed iedereen zijn best voor. Ik had er erg naar mijn zin. Na een jaar stroomde ik door naar een reguliere middelbare school en ook daar heb ik goede herinneringen aan. Ik heb mijn VWO zonder problemen gehaald. Het feit dat ik naar de universiteit zou gaan stond voor mij vast.” Je ging farmacie studeren. Lag die keuze voor de hand? “Werken in de gezondheidszorg trok me aan en medicatie heeft me altijd geboeid. Ik heb getwijfeld tussen geneeskunde, farmacie en tandheelkunde. Farmacie is een mooie combinatie van zorg, iets voor een ander betekenen, medicatie, scheikunde en biologie. Ik heb nooit spijt gehad van mijn keuze. Ik vond het geen zware studie maar...

Lees Verder