Henk Pastoors: Daar horen wij Engelen zingen
dec10

Henk Pastoors: Daar horen wij Engelen zingen

Henk Pastoors is directeur van TopSupport Strategie en Informatie. Hij levert als adviseur maatwerk in analyse en strategie in de farmacie en zorg.   De Sint heeft nog maar net de deur dichtgetrokken, of de volgende happening stuitert de huiskamer alweer binnen. Kerst 2013. We reflecteren en tellen onze zegeningen. Een paar dagen later wensen we elkaar, met een zoen links en rechts op de wang, weer het allerbeste. Ik wens u dat natuurlijk ook en voeg daar het credo voor de gelegenheid aan toe: ‘Verknal je toekomst niet!’ Op 2 januari gaan we ongetwijfeld, alsof we onsterfelijk zijn, weer over tot de orde van de dag. Of dat vreemd is, weet ik niet. In essentie zijn we jaar in jaar uit niet veel anders dan onszelf replicerende macromoleculen. Moleculen die ons, goed beschouwd, ook in staat stellen geweldige dingen te doen. Wat te denken van liefhebben, poëzie, wetenschap, dans en natuurlijk Bach. Als we geluk hebben is dat op 2 januari niet opeens anders. Door mijn vrijwilligerswerk, in het Hospice te Utrecht, weet ik hoe het eruit ziet als de macromoleculen er geen zin meer in hebben. Liever kijk ik vooruit en vraag me af of er in 2014 een trendbreuk zal komen waaruit blijkt dat samenwerken net zo makkelijk is als samen klagen. Zal in 2014 de door velen ervaren ‘Staatskloterij’ in de zorg worden beschouwd als een paar ‘weeffoutjes’ in het stelsel die onze zorg al jaren in de top 3 weet te plaatsen? Zullen we het licht zien dat de discussies over de bijwerking van marktwerking er één is van alle tijden? Omdat wij namelijk zelf geneigd zijn in domeinen te denken. Of dichter bij huis: gaan we dit lieve leven omarmen en aanvaarden dat we allemaal doden met verlof zijn? Voor veel gelovigen is doodgaan niets meer of niets minder dan een adreswijziging. Pim van Lommel bewijst met zijn boek ‘Eindeloos bewustzijn’ dat er markt is voor de ziel. Zijn boek legt voor veel ‘spirituvelen’ een vloertje onder het vertrouwen dat er leven is na de dood. Ik wil uw feestje niet verpesten, maar eindeloos bewustzijn komt mij voor als aanbellen terwijl je weet dat er nooit zal worden opengedaan. Juist daarom wil ik het hier en nu graag gezegd hebben, hoezeer ik een diepe bewondering heb voor al die jongens en meiden die zwakzinnigen verplegen, de thuiszorg die bejaarden uit een pamper hijst, en er weer in. En natuurlijk niet te vergeten de apothekers die een heel jaar vier sterren hebben. Eindeloos. Hoe het ook zij, een besef van sterfelijkheid beveel ik van harte aan als een geweldig medicijn om dit leven een...

Lees Verder
In naam  der liefde
dec06

In naam der liefde

Ik heb een heel leuke dochter. Ze knipt met regelmaat mijn haar en zegt steevast dat een van mijn chronische aandoeningen, lokale kaalheid, nu toch echt minder lijkt te worden. Het is een schat, die dochter van me. Zorgen zit haar in het bloed maar ze liegt natuurlijk of het gedrukt staat. Ze doet dat uit liefde voor mij. Want vergoelijkende liefdesleugentjes van dochters zijn aandoenlijk en onschuldig. Er wordt nog heel wat afgelogen in dit land van Nivea, de Hema, wonderschone wolken partijen. In dit wonderschone land waarin we meer geld uitgeven aan Viagra dan aan onderzoek naar Alzheimer. Heel bijzonder omdat juist de bejaardenberg een behoorlijk probleem is. Al is het maar vanwege het idee dat je er op zondag naar toe moet terwijl je niet de stinkerige pamperfabriek in wilt. Ik weet niet hoe het u is vergaan rondom de Tweede Kamerdebatten over Mauro met zijn mooie bruine ogen. Tegen de tijd dat ik deze column aan u toevertrouw, zijn Ad Koppejan en Kathleen Ferrier hopelijk beide het CDA uitgezet en is Mauro en zijn 2.000 lotgenoten misschien alweer in Angola. Niet omdat ik het leuk vind, sterker nog van mij mogen ze allemaal blijven, maar ik prefereer een zekere mate van consistentie. Laat ik maar met de deur in huis vallen. Bij Tweede Kamerleden is consistentie ver te zoeken, zeker als het om het zorgdossier gaat. De hele tariefkorting bij huisartsen is gewoon een ordinaire financiële taakstelling waarbij wordt geschipperd met gelegenheidsargumenten. Toen het preferentiebeleid werd geïntroduceerd, heb ik vanwege de omvang van het belgedrag heel wat bloemen van de PTT bij VWS, in Wageningen en Eindhoven zien bezorgen. Wat was er een opwinding en aandacht. Mijn idee is dat de zorg kapot wordt getrokken. Niet omdat het goedkoper moet, maar vanwege de morele ejaculatie precox onder de actoren. Met regelmaat beluister ik via een willekeurige intercom een gesprekje. Met het schaamrood op de kaken: het is niet meer en niet minder dan auditieve zorgporno; perversiteit die het farmaceutisch weekblad of het FD niet zullen halen. Nu kunt u mij wat overprikkeld noemen maar de echt pikante details kan ik u niet eens in deze column toevertrouwen. Uw oren zouden er af vallen. Met vrienden heb ik het over konkelevoezelen. Laat ik het daar maar bij laten. Er is een prachtige documentaire over Prins Bernhard gemaakt, wat mij betreft is nu de farmacie aan de beurt. Dat wordt zeker een hit. Tenminste: voor die paar honderd apothekers met enig historisch besef en zelfreflectie. De rest lijdt net als politici aan hardnekkige retrograde amnesie! U zou het niet zeggen maar ik ben erg voor de Tweede...

Lees Verder