Meteen naar de inhoud

Geen zin in

Henk-pastoors_kleinHenk Pastoors is directeur van TopSupport Strategie en Informatie. Hij levert als adviseur maatwerk in analyse en strategie in de farmacie en zorg.

Afdeling chirurgie kamer 27. Het is alweer jaren geleden dat ik bijna de dood in de ogen keek in het ziekenhuis in Bennekom. Geperforeerde darm en allerlei complicatie op de OK waar ik u niet mee zal lastig vallen. Jaren later kwam ik beroepshalve nog vaak langs dit eenpersoonskamertje waar meestal wel weer iemand anders lag te sterven. Het klinkt misschien vreemd maar ik ging er altijd even naar binnen. Ik moet toen onbewust een besluit hebben genomen van het hulpverlenerssyndroom mijn werk te maken. Geen zorg: ik ben gezond en leef opgewekt maar dat komt niet vanwege het paradigma rondom de maakbaarheid van geluk, de kracht van het nu en zo u wilt de kunst van het liefhebben volgens Erich From. De Franse filosoof Michel Foucault laat zien hoe wij vanaf de achttiende eeuw het accent verlegde van de dood naar het leven. Het sterven is nu uit het publieke domein verdwenen en gezegd ondergronds gegaan. Lang, gezond en gelukkig leven weerspiegelt deze ethos zich in de zelfhulpindustrie. De maakbaarheidsboodschap sluit goed aan bij de meritocratische tijdgeest. Dit heeft overigens wel zijn keerzijde. Want wanneer gezondheid en geluk persoonlijke verdiensten zijn door ijver verkregen dan ben je ook verantwoordelijk voor ongezond en ongeluk. Ik zie in het Vondelpark hordes doorverachters die puffend en zwetend voor Magere Hein uit rennen. Kantoor en hotel zonder fitnesscentrum zijn anachronismen geworden. Datzelfde geldt voor de roker en zijn odeur, de echte melaatse van deze tijd. Centra voor preventieve screening schieten uit de grond en cholesterolverlagers en antidepressiva zitten in het drinkwater. Het moet worden gezegd. De resultaten zijn indrukwekkend. Het voorrecht om oud te worden lijkt tot een burgerrecht te zijn geworden. Het gezonde en gelukkige  bestaan tegen elke prijs is een waarde op zichzelf. Maar het is onhoudbaar. In de kern is doodsvermijding als levensprincipe niet alleen de aanjager van de huidige zorgcrisis maar heeft ook het individu de ruimte ontnomen sterfelijkheid in zijn autonomie op zich te nemen. Toch worden we door het zorginfarct geconfronteerd met de vraag hoeveel een mensenleven eigenlijk waard is. Om te voorkomen dat deze existentiële afweging met kosten- en batenanalyses ons uit handen wordt geslagen door de bureaucratische rekenmeesters van de NZa en CVZ, pleit ik voor autonomie. En afdeling chirurgie, kamer 27, daar heb ik nog even geen zin in.

Lees meer artikelen? Schrijf u in voor de tweewekelijkse FarmaMagazine nieuwsbrief!

Column Maayke Fluitman: Denkend aan Holland

We willen reizen, maar vliegtuigen blijven aan de grond, we willen uit eten, maar er is geen bedienend personeel. We willen gezond zijn, maar ook de zorg, die zonder adempauze, stug door boemelt, kraakt en piept bij iedere hobbel die in de weg zit. >>>

Column Niels van Haarlem: Slangetje

Het was een krachtig beeld op de voorpagina van de zaterdagse Volkskrant op 21 mei. Wakker worden met een blaaskatheter als symbool hoe het zorgstelsel is verworden tot een niet uit elkaar te rafelen slangetje.

Vacatures

Sluit u aan bij meer dan 6.500 huisartsen en apothekers die tweewekelijks onze nieuwsbrief ontvangen over ontwikkelingen in de eerste lijn.

Sluit u aan bij meer dan 6.500 huisartsen en apothekers die tweewekelijks onze nieuwsbrief ontvangen over ontwikkelingen in de eerste lijn.

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens

Mis nooit meer het belangrijkste eerstelijns nieuws!

Elke twee weken in 10 minuten op de hoogte van het laatste nieuws en trends in de eerstelijns zorg.

We gaan vertrouwelijk om met je gegevens