“Leerlingen krijgen hier de tijd om te groeien en dat gebeurt in kleine stapjes.”

In ‘Drijfveren’ spreken we met huisartsen en apothekers over hun vak, ambities en keuzes die ze maken. Oftewel: ‘Wat bezielt uw collega?’ In deze editie spreken we met Alfons Notermans, praktijkhoudend huisarts van Medisch Centrum Mierlo-Hout in Helmond.  

Áls er al een typische huisarts zou bestaan, zou Alfons daar een voorbeeld van zijn; hij luistert en neemt de tijd. Soms buigt hij naar voren om zijn verhaal kracht bij te zetten, om vervolgens achterover te leunen om na te denken. Hij is een man met veel verantwoordelijkheden: echtgenoot en vader, vriend en familielid, praktijkhouder en werkgever, collega en opleider. Daarnaast houdt hij van paarden in het algemeen en een ‘vegetarische’ vossenjacht in het bijzonder. Maar Alfons is bovenal huisarts: “Mijn werk is mijn missie, ook al voelt het als een passie.”   

Medisch Centrum Mierlo-Hout ligt in Helmond. Dit voormalig dorp is nu een stadswijk maar heeft zijn dorpse karakter behouden. Het Medisch Centrum verleent zorg aan 8800 patiënten. Dit doen ze met een sterk team van huisartsen, huisartsen in opleiding, praktijkondersteuners, doktersassistenten en een coassistent. 

Je werkt dit jaar 25 jaar in dit centrum. Hoe zou je de sfeer omschrijven?

Alfons: “Hecht, no-nonsens, hard werken maar ook gemoedelijk. De zorg die wij bieden, bieden we met elkaar als team. Iedereen die hier werkt is bevlogen en servicegericht. We willen mensen helpen op een manier die aansluit bij hun vraag: puur maatwerk dus. Omdat iedere patiënt anders is zeg ik altijd: ‘Wij leveren eenheid door diversiteit’.” 

Naast huisarts ben je opleider voor huisartsen in opleiding huisartsgeneeskunde. Een missie?

“Zeker! Ik ben opleider aan de Universiteit van Maastricht. Aan het team en aan mij de taak om van een huisarts in opleiding, een volwaardig zelfstandig huisarts te maken. Iemand die goede diagnoses stelt, empathie toont, een bedrijf kan runnen, personeel kan aansturen en patiëntenzorg voor zijn rekening neemt. Van een gebroken teen tot palliatieve zorg en euthanasie. Wanneer studenten hier solliciteren, ben ik eerlijk in wat ze kunnen verwachten: een hectische praktijk waar je echter nooit alleen bent. Wij delen alles met elkaar; successen maar ook moeilijke dingen. Dit centrum heeft een perfect opleidingsklimaat, het is een veilige plek om te leren. En ja, opleider ben ik omdat ik dat graag wil. Ik had al die jaren ook alleen in mijn spreekkamer kunnen doorbrengen. Minder werk, dat is zeker. Maar ik geniet van de omgang met jonge collega’s, leer van hun feedback en van die van mijn collega opleiders. Zo blijf ik een leven lang leren. Hoe waardevol is dat? 

Wat betekent opleiden in de praktijk?

“Opleiden is transparantie. Studenten kijken met mij mee en ik kijk met hen mee. Dat is gebaseerd op wederzijds vertrouwen maar ook op de onderlinge klik. Ervaring leert dat patiënten waardering hebben voor een aankomend arts die over zijn schouder laat meekijken. Als ik een consult beoordeel, bespreek ik nooit het gehele consult maar neem er een klein facet uit. Leerlingen krijgen hier de tijd om te groeien en dat gebeurt in kleine stapjes. Wat ik vaak zie is dat jonge mensen in hun bescheidenheid niet alles durven te vragen aan patiënten. Maar als je interesse oprecht is, mag je alles vragen. Je mag je ook verwonderen over zaken en dat met patiënten bespreken. Wanneer je je verdiept in de impact van een klacht en je stelt de juiste vragen, dan kun je dikwijls een impasse openbreken. Vaak is dat het begin van herstel.” 

Waarom is het moeilijk om aan nieuwe huisartsen te komen?

“Voor een deel onbekendheid. Tijdens de studie geneeskunde maken coassistenten een ronde langs diverse specialismen in het ziekenhuis maar ook daarbuiten. Daarom is het zo belangrijk dat ze in een huisartsenpraktijk terechtkomen met bevlogen en enthousiaste huisartsen want daar vindt de beeldvorming plaats. Daarna maken ze de afweging om in het ziekenhuis te gaan werken of daarbuiten, in een huisartsenpraktijk bijvoorbeeld. Huisarts is een prachtig beroep. Wij verdienen een goed belegde boterham en werken met een vaste groep patiënten waarmee we een band opbouwen.”  

Hoe kijk je terug op 2020 en vooruit op 2021?

“Het vorig jaar was een jaar waarin nogmaals werd bevestigd hoe sterk ons team is. We kunnen improviseren, schakelen en doorpakken. Iedereen, echt iedereen in de praktijk heeft zijn beste beentje voorgezet. 2021? Corona is een naar virus dat ook mij besmet heeft. Het maakte me strijdbaar maar ook nederig omdat je wordt geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het leven. Sowieso zorgt het virus in al zijn facetten, dat we meer moeten nadenken over de eindigheid van het leven. Maar goed, dat is een ander onderwerp waarover ik lang zou kunnen praten. Over het organiseren van vaccinaties maak ik me overigens helemaal geen zorgen. Dat kunnen we gewoon aan. Geen probleem.”  

Het schemert als ik naar buiten loop. De dagen worden niet langer maar het wordt wel iedere dag twee minuten langer licht. Dat is bijna een kwartier licht per week. Een kwartier dat straks eindigt in lange zomeravonden buiten. Naast de komst van het vaccin geeft deze gedachte moed: we gaan de goede kant op!

Logistiek in de hoofdrol

Het bedrijf van Ivo Shueler is leverancier van medicatierollen. “Aanvankelijk als startup maar inmiddels zijn we zo gegroeid dat we geen tijd meer hebben om te pingpongen.”

Ook insulinegebruik bij ouderdomsdiabetes vereist alertheid op hypo’s

Studie wijst op hoge prevalentie van ernstige hypoglykemie bij diabetes type 2 Ook bij diabetes type 2 kan ernstige hypoglykemie voorkomen. Vooral bij mensen van het niet-Kaukasische ras en bij patiënten die een complex insulineschema gebruiken, is dit risico wat hoger volgens drs. Lian van Meijel. Zij is eerste auteur van een Nederlands onderzoek naar het voorkomen van impaired awareness of hypoglycemia (IAH) en ernstige hypoglykemie bij patiënten met diabetes type 2 die worden behandeld met insuline. Insulinegerelateerde hypoglykemie is een vaak voorkomende bijwerking van insulinetherapie. Hypoglykemieën – glucosespiegel lager dan 3,0 mmol/l – zijn potentieel gevaarlijk omdat patiënten bij een lage bloedglucose uiteindelijk het bewustzijn kunnen verliezen. “En dat kan bijvoorbeeld in het verkeer tot ongelukken leiden”, zegt drs. Lian van Meijel, als internist in opleiding werkzaam in het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven. Ze is ook eerste auteur van een studie, uitgevoerd aan het Radboudumc Nijmegen, naar het…

Sluit u aan bij meer dan 6.500 huisartsen en apothekers die tweewekelijks onze nieuwsbrief ontvangen over ontwikkelingen in de eerste lijn.