‘The road to Abilene’

‘Op een hete middag tijdens een bezoek aan de schoonfamilie in Coleman (Texas) is de familie gezellig domino aan het spelen op de veranda, totdat Woudloper, de schoonvader, het voorstel doet naar Abilene (85 kilometer naar het noorden) te rijden voor het avondeten. Eve, de vrouw, zegt beleefd: “Klinkt als een geweldig idee…”

Zo begint de Abilene-paradox, een parabel van Jerry B Harvey. Deze anekdote beschrijft hoe een familie gezamenlijk besluit een trip naar Abilene te maken terwijl niemand, individueel, achter deze reis stond.

Deze parabel speelt de laatste tijd voortdurend door mijn hoofd. Al is de auto waarin de familie vertrok dan vervangen door een internationaal cruiseschip. De Abilene paradox beschrijft de wens die wij mensen hebben om niet te handelen in strijd met wat er binnen een groep leeft. Of dit nu binnen een persoonlijke sociale context of bij een zakelijk overleg is, we hebben primair de neiging te zoeken naar gelijkgestemdheid in ons denken en handelen.

Of de strijd tegen COVID inderdaad onder dit proces van groepsdenken valt, zal de toekomst leren en ligt merendeels ook buiten onze invloedssfeer. Dat neemt echter niet weg dat het fenomeen van gelijkgestemd denken en handelen ook onze eigen, dagelijkse praktijk als zorgprofessional treft. De neiging, of misschien beter, de behoefte om tot eenstemmigheid te komen herkennen we allemaal.

De zorg kenmerkt zich al decennia als een stabiele sector waarin, door een combinatie van externe controle, regulering en drang naar consensus, innovatie beheerst en geordend langs gebaande paden lijkt plaats te vinden. Dit lijkt haaks te staan op andere sectoren waar, buiten de box denken en handelen, de gevestigde orde extreem op zijn grondvesten doet schudden. De familie reed niet in een Tesla naar Abilene.

COVID legt niet alleen de wereld stil, maar kan ons ook helpen het eindpunt van onze reis te heroverwegen. Waar ligt de klemtoon bij gezondheidszorg: op gezondheid of op zorg? We hebben nu, tijdens een verplichte tussenstop, tijd om bij te tanken. Ondanks onze hang naar overeenstemming geeft deze stop hopelijk ruimte om ook de meningsverschillen, of positiever: andere inzichten, de ruimte te laten, zodat we als groep, als zorg, openstaan voor een vernieuwd eindpunt. Een doel waar we eigenlijk allemaal, patiënt en zorgprofessional, willen uitkomen: een gezonde toekomst, individueel en als groep.

‘De groep wordt stil, perplex dat ze samen besloten hadden een trip te maken die geen van hen wilde. Zij hadden elk liever comfortabel op de veranda gezeten, maar gaven dit niet toe, toen ze nog de tijd hadden om van de middag te genieten.’

Accepteren we als zorgprofessional alleen overeenkomsten als uitkomst of creëren we ook ruimte voor andere meningen en inzichten?

Durven we off-road te gaan of gaan we naar Abilene?

Meer lezen? Schrijf u in voor de tweewekelijkse FarmaMagazine nieuwsbrief!

Tissues

Zowel thuis als in de praktijk kan ik niet zonder tissues. Thuis is het ideaal voor de snottebellen van de kleintjes en het morsen aan tafel.

Mag het een onsje minder?

De eerstelijns zorgverleners volgen braaf de richtlijn cardiovasculair risicomanagement en geven standaard 40 mg simvastatine, aldus Wittekoek.

21 dagen

Met de juichende supporters voor ogen vraagt Maayke Fluitman zich af hoe diep onze oude manieren van handelen ingeslepen zijn en of we teruggaan naar ‘zoals het altijd was’.

Vacatures

Sluit u aan bij meer dan 6.500 huisartsen en apothekers die tweewekelijks onze nieuwsbrief ontvangen over ontwikkelingen in de eerste lijn.